We hadden nog niet alle Embrunmannen (en vrouw) vermeld, hier komen ze alsnog – WTJ 1599

DONDERDAG – Nauwelijks wedstrijden en het toch druk hebben. Het kan zo maar. Volgens mij is dagelijks tri-nieuws brengen als er wedstrijden zijn, toch een stuk eenvoudiger dan zonder. Je Googled en Twittert wat af op zoek naar bijzondere tri-dingetjes. En je hebt altijd wel exoten, die iets bedenken waar de media iets in ziet. Honderd dagen achter elkaar een hele triathlon bijvoorbeeld, of een triathlon jonglerend met balletjes. Echt origineel voor de dag komen valt niet mee en met Trikipedia.nl streven we toch wel de Nederlandse invalshoek na. Die Nederlanders mogen overigens tot ver in den vreemde actief zijn. Zoals bijna twee weken terug in Embrun.

We brachten kort na 15 augustus al wel het persoonlijke verhaal van Evert-Jan van Dasselaar. Maar we zagen ook dat Evert-Jan bij de huldiging nog een aantal landgenoten om zich heen had, die dezelfde prestaties leverden. ‘Embrun-coach en stimulator’ Mathijm Wassink zette voor ons alles nog eens op een rijtje, opdat we het niet vergeten.

Embrun, 15 augustus 2020. Drie weken voor de start kregen we te horen dat de wedstrijd niet doorging, dat was een grote teleurstelling. Verschillende opties doorgenomen maar de beste optie was hem gewoon te doen op de dag waarop hij gepland was. Eénmaal in bleek dat Evert-Jan niet de enige was met die gedachten en bleken er nog 9 andere atleten van de camping te gaan starten om 6 uur in de ochtend. Twee dagen voor de “wedstrijd” organiseerde ik samen met Bert, de eigenaar van de camping, een briefing om de atleten bij te praten hoe we het gingen aanpakken. We hadden het heen en weer langs de Durance een stukje ingekort zodat we een ronde op de camping konden lopen. De atleten konden zich hierdoor goed verzorgen en zo was er ook nog wat extra publiek.

Om 5.15 uur verzamelen we bij de receptie daar werd de voeding afgegeven voor bovenop de Col D’Izoard en werd er gezamenlijk gelopen naar de start. Daar werden we opgewacht door de gendarmerie. We schrokken wel even maar uiteindelijk bleek er niet veel aan de hand te zijn. Een vlag neergezet zodat de campingatleten makkelijk hun fiets konden vinden na het zwemmen. Normaal kan dat niet, nu wel. Alles is toch anders in het nieuw normaal.  Toen de atleten allemaal klaar waren voor de start werden ze toegesproken door het hoofd van de gendarmerie. Er werd aangegeven dat het geen wedstrijd was, dat ze op elkaar moesten letten en uiteindelijk werd ze “une bonne promenade” toegewenst. Of te wel een fijne wandeling. Ik denk dat de meest daar toch iets anders over dachten. Tijdens een triathlon wordt er natuurlijk niet gewandeld of je moet wel heel slecht voelen.

Van de 9 gestarte campingatleten zijn er uiteindelijk 7 over de finish gekomen in de Trisupport corona camping Embrunman triathlon:

Evert-Jan van Dasselaar                12.37 uur

Manon Goosen                                13:12 uur

Tom D’Hert (Bel)                              14:20 uur

Wout van Hoof                                 15:15 uur

Job van Hoof                                     15:15 uur

Tim Koch                                             15:15 uur

Valentijn van der Valk                   15:23 uur

Later op de avond werden de atleten gehuldigd met een zelfgemaakt medaille van een bierviltje, aluminiumfolie en papier met allemaal het cijfer 1 erop.

Uiteindelijk waren het allemaal winnaars. Want wat moet je mentaal sterk zijn om 3 keer bij je tent langs te komen, niet uit te stappen en de warmte, de pijn te verdragen.

Dit is waarom triathlon is ontstaan, de strijd tegen jezelf en de elementen. Niet om een ander te verslaan maar jezelf! Dat hebben deze heren en dame met verve gedaan. Een dikke chapeau!

En via Mathijm Wassink kregen we ook de ervaringen en indrukken van Tom d’Hert door, mooi hoe hij vertelt dat de puurheid van de sport naar boven kwam daar in de Franse Alpen:

Zaterdag 15 augustus 6u ‘s morgens aan het plan d’eau in Embrun.

Het zwemgedeelte van de ‘off’ editie van de Embrunman gaat zo dadelijk beginnen en dan reeds daarvoor had ik al enkele machtige momenten beleefd waardoor ik toch zo content was dat ik toch had beslist om deze race toch te doen.

Want bij aankomst om 5u30 stonden daar aan de zwemstart al enkele lokale oudjes met hun fluo-oranje t-shirt met “Staff Embrunman” op. Je kon zo de blijheid in hun ogen aflezen omdat er zich toch een 100-tal atleten de moeite hadden genomen om hun Embrunman te laten doorgaan en hun traditie in ere te houden.

Een ander mooi moment begon eigenlijk op een minder aangename manier. Want bij aankomst zagen we ook dat er verschillende politiemensen aanwezig waren aan het meer. Maar ze deden helemaal niks toen we toch onze wetsuit aantrokken. Toen we aanstalten maakten om te starten nam toch 1 van de politiemannen het woord om ons allemaal toe te spreken: hij zei dat ze niet gekomen waren om ons de race te verbieden, maar enkel om ons er op te wijzen dat het fietsparcours niet verkeersvrij was en dat we zeker moesten voorzichtig zijn bij de afdalingen. Hij wenste ons dan nog een mooie, veilige en sportieve dag toe. Ik zie ze het in België nog niet doen.

Maar het mooiste moment was het gezamenlijke applaus van alle deelnemers, supporters, vrijwilligers en politiemensen juist voor de start. We waren daar immers allemaal juist om de puurheid van de sport te beleven. Want eigenlijk was er helemaal gaan wedstrijd en ging het helemaal nergens om.

O ja, de rest van de dag heb ik me ook super geamuseerd. De pijn is inmiddels al terug vergeten. 

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: