Prachtig WK voor Oranje-vrouwen: Maya ijzersterk 6e, Rachel 8e – WTJ 1611

ZATERDAG – In de vorm waarin Maya Kingma vandaag het WK Hamburg afwerkte, hoort ze natuurlijk thuis op de Olympische Spelen van Tokyo volgend jaar. Hoewel onduidelijk of de Olympic ranking met haar fantastische zesde plaats verandert, is dat even bijzaak.

De van oorsprong Bredase (ik zie haar nog op haar twaalfde meedoen met de crossduathlon van Etten-Leur) verbaasde vandaag vriend en vijand met een schitterend slotstuk op de sprint triathlon in de Duitse stad. Het resulteerde in de hoogste klassering die Maya ooit bereikte op een WK: zesde. Twee plaatsen achter haar volgde Rachel Klamer, die tijdens het lopen problemen met haar maag kreeg en daardoor het moordend tempo van met name de Britse Georgia Taylor-Brown niet kon volgen.

Furore

Om 18 uur sharp stonden de 65 deelneemsters aan dit bijzondere WK op het ponton klaar voor de start. Het zwemonderdeel was niet eens zo’n heel sterk nummer voor Maya en Rachel in die zin dat ze zich niet voorin melden. Arena Games-winnares Jessica Learmonth liet andermaal zien dat zij dé waterrat onder de triatletes is. Ze duelleerde met Cassandre Beaugrand en de Oostenrijkse Therese Feuersinger, dochter van Monika die in de jaren negentig furore maakte. Maya en Rachel mengden zich niet in de voorste crawlers en zetten als 14e en 18e voet aan Duitse wal. Voor Rani Skrabanja was zo’n groot WK nog behoorlijk imponerend. Ze liet nog twintig triatletes achter zich op het wateronderdeel, doorgaans wel haar specialiteit.

Nederlands duo stijf vooraan

Voor de Nederlandse K2 ging het fietsen daarna crescendo. Rachel en Maya sloten snel aan in een achtervolgend groepje op het leidend trio Learmonth-Beaugrand-Feuersinger. Tien kilometer hard doortrappen was voldoende om het kopgroepje waaruit de Française al was weggevallen te achterhalen. Verschillende uitlooppogingen en demarrages deden denken aan een Tour de France, maar op het vlakke parcours was weg komen een lastige opgave. Dat er hard gereden werd was duidelijk, want van de twintig vrouwen die kort bijeen bleven, waren er in de tweede wissel nog twaalf over. Inclusief titelverdedigster Katie Zaferes. De rest was er af gewaaierd. Gelukkig niet onze Oranje-vertegenwoordigsters, zodat naast de Britten en de Amerikanen alleen de Nederlanders met twee vooraan zaten. Misschien een indicatie voor het WK Mixed Relay morgen?

Aan het staartje van de wisselzone kwamen Rachel en Maya binnen. Het piepte en het kraakte, maar ze hadden de rol niet hoeven lossen. Dan is het afwachten hoe zo’n inspanning doorweegt op de 5 kilometer. Maar ook de tegenstandsters hadden het zwaar. Dat, plus het gebrek aan wedstrijdritme, maken de races van nu toch wel verrassend. Rachel wisselde het snelst van iedereen en begon als vierde aan het lopen. Katie Zaferes was er ongetwijfeld jaloers op, want haar transitie was aanmerkelijk trager waardoor ze zelfs al een kruisje door haar titelprolongatie kon zetten.

Lindemann

Vooraan waren Learmonth, Flora Duffy en Georgia Taylor-Brown er snel vandoor. Zij gingen strijden voor de podiumplaatsen tot op het laatst ook de Duitse favoriete Laura Lindemann zich nog kwam melden.  Taylor-Brown – vorig jaar nog hand in hand met Learmonth over de finish in Olympische pre-race Tokyo – duldde nu niemand naast zich en snelde op weg naar haar allereerste wereldtitel. Na twee keer brons nu dus goud voor Georgia. Tweevoudig wereldkampioene Flora Duffy eindigde tien seconden later als tweede en Laura Lindemann stond voor het eerst op het podium met een bronzen plak.

Maya: de race van haar leven

Maar ook Maya Kingma liep de race van haar leven. Even leek ze het tempo niet bij te kunnen benen en liep Rachel ook nog lichtjes bij haar weg, todat Maya haar tweede adem vond en het tempo opschroefde en daarmee posities terug heroverde. Had het tien kilometer geweest, was ze misschien nog wel dichterbij het podium gekomen, nu was een prachtige zesde plaats de beloning van toch het hele jaar door stug doortrainen. Het kwam er misschien tijdens de Zwift-races al wel eens uit, maar de echte bevestiging lag hier in Hamburg:  23 plaatsen beter dan ze ooit deed op een WK, ongekend!

Voor het eerst in jaren was daarmee Rachel Klamer niet de snelste landgenote. Ze klasseerde zich achtste, nog altijd dik top tien, waar ze vanzelfsprekend ook thuis hoort. We weten dat het voor Rachel een moeilijk jaar is en dus petje af voor haar prestatie. Voor Rani Skrabanja eindigde haar eerste elite-WK op een 47e plaats. Nog altijd dertien atletes achter zich latend.

Nog een record: voor het eerst sinds het ontstaan van het WK (Avignon 1989) eindigen twee Nederlanders in de top 10. Knoop dat goed in uw oren, want dat is pure wereldtop!

In de top tien twee Britse, twee Amerikaanse en twee Nederlandse vrouwen dus. Net naast het podium stonden de Amerikaanse vrouwen Taylor Spivey en de onttroonde Katie Zaferes. Tussen Maya en Rachel in was het topfavoriete Jessica Learmonth op een zevende plek. De top tien werd afgesloten door de Noorse Lotte Miller en de nog jonge Oostenrijkse Theresa Feuersinger. Een mindere dag was er voor Vicky Holland, Ai Ueda en de Belgische Hammer Girls waarvan Valerie Barthélemy de beste was op plaats twintig.

Reactie Marco

Intussen keek Marco van der Stel toe hoe zijn teamgenoten presteerden. Over zijn eigen race was hij natuurlijk niet tevreden. Maar ook wel weer realistisch. ,,Het was zeker een pittige race. Van te voren was dit natuurlijk al duidelijk. Iedereen die wil knallen, en is gretig. Het werd dus een wetsuit swim, wat ik persoonlijk altijd jammer vind. Ik zat rond de boeien in het pak en kwam daar niet meer uit. Op de fiets zo veel mogelijk voorin gereden, waar het eigenlijk de hele 18km vollebak was. Vooraf leek het een simpel parcourtje met 2 keerpunten, maar heen was toch stiekem vals plat omhoog, en terug op de 11 met 50/55 per uur terug knallen. T niveau overall was al hoog en is naar mijn idee weer omhoog gegaan. Met lopen eigenlijk het zelfde verhaal. Uiteindelijk word ik 41e. Zeker niet de plek die ik ambier, en dus ook zeker niet tevreden mee ben. Echter wel de huidige realiteit en moet ik goed gaan evalueren hoe en of ik terug richting de top 20 ga kunnen komen. Voor nu is het de knop om op morgen. De dames hebben het natuurlijk super gedaan en Jorik is nog fris en terug van hoogte. Dus morgen gaan we voor de revanche.’’

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: