Jorieke Casteleijn: Flevoman- the (un)limited edition

 

Logo Chris Tekent

‘Hi Jorieke, zin om een hele triathlon te doen Zeewolde in september?’ ‘Count me in Leon!’ was mijn reactie naar atleet Leon van Hamersveld. Net als veel triathleten snakte ik naar een sportief doel om me op te verheugen. Een hele triathlon is per definitie een wedstrijd tegen jezelf dus daar heb ik ook geen officiële wedstrijd met tegenstanders voor nodig. Wel een sterke wil een een getraind lijf dus ik ging aan de slag!

Daar stonden we dan op 6 september, in de weilanden van het dorp waar ik opgroeide. Vijf gekkies voor de hele triathlon, twaalf voor de 2/3 triathlon en later die dag voegden zich nog deelnemers van een halve en een kwart triathlon op het parcours. Zwemmen in de Hoge Vaart, elf keer hetzelfde blokje polder fietsen en vier heen en weertjes hardlopen. 226 kilometer in een gebied van vijf vierkante kilometer.  Knap georganiseerd door Bert Flier en Mathijm Wassink.

Pijn is genot

‘Misschien is het zo dat niet de sterkste noch de slimste overwinnaar wordt, maar degene die boven zijn eigen natuur uitstijgt’ citeerde Bert Flier schrijver Jan Siebelink vlak voor de start van de triathlon. Gek hoe dingen die mensen vlak voor of tijdens een race tegen je zeggen in je hoofd blijven hangen en je de dag race door helpen. Accepteer alles dat niet volgens plan gaat en focus op het positieve, zei Bert. Ik wist wat me te doen stond vanaf het moment dat Mathijm het startschot liet klinken. Daar gingen we dan!

Race tegen de klok 

Triathleten die inmiddels ervaren hebben hoe het is om te racen in een eigen wedstrijd zonder tegenstanders herkennen misschien dat je klokje/horloge zich kunnen ontpoppen tot jouw tegenstander. Het is het enige middel dat je laat weten of je goed bezig bent. Je wordt geen tiende of twaalfde maar de strava getalletjes zijn de output. Voor mij persoonlijk kwam daar nog bij dat ik al weken geplaagd werd door onzekerheid verwachtingen van mezelf. Ik wilde het beter doen dan mijn eerste/vorige triathlon in Maastricht (2018). Na 165 kilometer zakte de loop-moed mij in de fiets-schoenen ‘hoe ga ik straks die marathon overleven?’.

Het lichaam is bizar!

‘Vertrouw op je lichaam en in je training’ schreef mijn trainer Chris me. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat mijn benen en onderbuik hem nu pas ECHT geloven denk ik als ik een half uur later start met lopen in tempo ‘scenario -ambitieus’. Vertrouwen op eigen kunnen en het ontdekken van mogelijkheden en beperkingen van lichaam en geest. Een triathlon zit voor mij vol levenslessen.

Lekker smikkelen

Het grote voordeel van een onofficiele triathlon is dat je alles en iedereen mee kunt nemen het parcours op. Ik word geweldig begeleid door vriendinnen en TTW-ladies teamgenoten. Eten en drinken wanneer ik ‘moet’ (want ‘willen eten’ is wel klaar na 20 km) en na twee rondes heb ik een haas. Dat alles maakt dat ik het tempo van 4.40 per kilometer vast weet te houden tot de laatste meters.

Zonder knuffelen

En dan… De finish! Zo jammer dat ik nu niemand mag knuffelen! Ik ben dankbaar. Voor alle mentale support die er die dag en op afstand was en deze onofficiële wedstrijd officieel tot een feestje maakten. En de organisatie die dit mogelijk maakte. Ik elleboog Leon! ‘Thanks for the invite!’. Hij heeft zijn doel behaald en ik ben trots op hem en zijn bizarre looptijd (drie uur!!).  Twee like-minded triathlon-gekkies met een gek plan. We did it!  Deze tijd moet je een beetje leuk maken toch!

WE ARE A FLEVOMAN!!!

 

Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: