De column van Angela (2); Voorpret

Ik print mijn checklist uit. Pak een pen. En duik in mijn bak waar met een mooie sticker staat “wedstrijdspullen”. Niet zomaar een sticker. Deze print ik met mijn Dymo (no spons, just fan). Ik pak m’n trisuit, wetsuit, fietsspullen en loopschoenen. Alles sorteer ik per onderdeel op onze grote tafel. Ik heb racebags van grotere races bewaard zodat ik alles in setjes in mijn tas kan stoppen. Ik vink alles af op de checklist. In mijn hoofd loop ik de aankomende wedstrijd door en visualiseer de spullen die ik aantrek, uittrek, nodig heb. Ondertussen bedenk en bereken ik wat ik wat aan voeding nodig ga hebben.

Ik ben een georganiseerd type. En hoe anders is de inpakroutine van mijn partner. Die heeft daar geen alinea voor nodig. Hanteert het systeem: “Gooi alles in m’n tas, klaar!”. Het liefst een kwartier voor vertrek. Ik probeer me er niet heel druk om te maken. Wat eigenlijk nooit lukt. Maar we hebben inmiddels wel de afspraak dat hij op wedstrijddag nog maar 1 keer mag vragen waar iets ligt. Ik word een tikje geprikkeld (understatement) van zesentwintig keer vertellen dat spullen liggen, dáár waar je deze de vorige keer hebt neergekletterd. Of niet uitgepakt. Dit levert soms wel grappige taferelen op. Wat dan juist weer wél helpt tegen zenuwen.

Bovenstaande kan maar 1 ding betekenen. De race, de Politietriathlon waar ik het in mijn vorige stukje over had, gaat definitief door! De organisatie plaatst de laatste dagen updates over de opbouw van het parcours en de temperatuur van het water. Ik krijg er kriebels van. Gezonde kriebels! Deze hebben we voor het laats een jaar (!) geleden gehad. Enkele elite-evenementen daargelaten natuurlijk. Waar ik ook met veel plezier naar heb zitten kijken. Omdat je de beleving zo goed voor kan stellen. En eigenlijk jaloers bent omdat je het zelf wil ervaren.

Ik start zelf op de OD. En ik heb met mijn broer voorpret over de race. Wanneer en hoe laat ik waar verwacht te zijn. Ook dit soort gesprekken had ik vorig jaar voor het laatst. Heel cru voor het laatst met mijn vader. Weerberichten in de gaten houden. Duimen. Peptalks. Schema’s. Het liefst in Excel, want dat georganiseerde heb ik namelijk niet van een vreemde. Maar vooral keiharde lol om wat er komen gaat. Mijn broer is nog niet zo’n ervaren toeschouwer. Supporten van een triathlon is een bijzonder vak en de huidige omstandigheden maken het er ook niet makkelijker op. Maar het idee dat ik in ieder geval ergens, volgens alle regels, even een familiair gezicht langs de kant ga zien is een fijn idee.

Niet alleen als wedstrijdatleet maar ook als ambitieuze amateur hebben we doelen nodig. En ik kan niet ontkennen dat de motivatie bij mij de afgelopen maanden wel eens helemaal weggezakt leek te zijn. Ik heb om me heen triatleten op eigen houtje een hele of halve afstand zien doen. Of naar het buitenland zien afreizen, inclusief een verplichte quarantainetijd, om na 3x verplaatsen toch hun IRONMAN te finishen. Aan doorzettingsvermogen geen gebrek. Ik bewonder het allemaal.

Binnen een uur na het annuleren van Almere heb ik me ingeschreven voor de wedstrijd van morgen. Die altijd op dezelfde dag word georganiseerd. Toen was het nog niet duidelijk of deze door zou gaan. Maar door de berichten van de organisatie had ik er alle vertrouwen in dat ze hun stinkende best aan het doen waren om het evenement toch neer te zetten. In Almere wilde ik voor de vierde keer starten op de hele afstand. Morgen start ik op de OD. Een heel andere wedstrijd. Een compleet ander doel. Maar het hield alles wel op scherp. En al typende krijg ik er nog veel meer zin in!

Ik heb overwogen om pas na morgen een stukje te schrijven. Maar dan word het toch meer een raceverslag. En die hebben we al heel veel. Alhoewel dat wat mij betreft nooit genoeg kan zijn. Na het afronden van dit stukje ga ik mezelf ertoe bewegen om al mijn spullen in mijn tas te stoppen. Zeer waarschijnlijk pak ik het vandaag nog twee keer uit om mezelf ervan te overtuigen dat ik écht alles heb ingepakt. Ik hoef hier overigens geen hulp of pillen voor. Ik heb dit mankementje van mezelf al geruime tijd geaccepteerd. Iedereen zal zijn of haar gekkigheidjes wel hebben.

Bij mij is het gewoon onderdeel van de voorpret. Het wordt voor mij persoonlijk een bijzondere wedstrijddag. En ik denk dat dat voor iedereen wel geldt in dit maffe jaar.  Ik verheug me er enorm op. Zin om iedereen weer tegen te komen. Heel veel succes, vooral veel plezier en tot morgen!

Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: