Spijkenisse: sluitingswedstrijd, vol tradities en het ‘politie-biertje’ aan de streep

De eerste triathlons in de jaren tachtig werden veelal door overheidsinstanties zoals de politie of zwembadpersoneel georganiseerd. Later ontstonden stichtingen, vriendenclubs en weer later kwam de commerciële organisatoren om de hoek kijken. Als een rode draad door 35 jaar triathlonsport liep de Politievereniging Spijkenisse. De wedstrijd was in principe al die jaren voor iedereen toegankelijk, maar werd feitelijk voor politiepersoneel georganiseerd. De Nederlandse politie- en later ook brandweerkampioenschappen waren gekoppeld aan het evenement.

Zelfs begin deze eeuw toen Hermandad werd geacht zich meer en meer van de organiserende kant terug te trekken, bleef in Spijkenisse de triathlon in handen van de Politievereniging. Er waren meer tradities, die alle 35 edities stand hielden. Zo was de datum steevast de tweede zaterdag van september. Ook toen de Holland Triathlon Almere ging schuiven en op dezelfde zaterdag belandde, weken de politiemannen en -vrouwen niet van hun datum op de kalender.

En er was de hoofdsponsor. Vanaf 1985 stond Esso op het witte T-shirt. Eerst vrij klein, later kwam de befaamde Esso-tijger steeds prominenter op het shirt, de spandoeken en alle verdere uitingen. Esso was natuurlijk thuis in het Rijnmond gebied, vanaf sportpark Delta zag je de installaties van de chemiereus staan. Van de directie kwam altijd wel iemand het startschot lossen op de stellage langs het Voedingskanaal, waar al bij de tweede editie in gezwommen werd.

 

Ook het parcours bleef lang hetzelfde. Het zwemmen vond altijd in het Voedingskanaal plaats. Het fietsen door het prachtige natuurgebied de Bernisse. Wissel zwemmen-fietsen en fietsen-lopen lag op sportpark Delta. Vandaar ging het lopen langs de Oude Maas met finish in het centrum van Spijkenisse ter hoogte van het politiebureau. De finish was in zoverre bijzonder dat officials, speakers en toeschouwers maar moesten afwachten wie er als eerste de bocht om kwam. Informatie van onderweg kwam mondjesmaat door. Als microfonisten zagen we wel de tweede wissel van de koploper en de eerste tien in het klassement, daarna moesten we halsoverkop in het centrum zien te geraken. Dat laatste viel niet altijd mee, want op die zaterdag waren immers alle sportclubs bezig en ook was het nog braderie in het centrum. De triathlon viel zelfs een keer samen met de finish van een UCI World Cup wielerwedstrijd voor vrouwen. Stonden we op 500 meter van Cees Maas te speakeren…

Ook uniek in triathlon: bij de finish tapte een politiemedewerker voor elke deelnemer een vers biertje. Een tweede kon ook nog wel, maar daarna stond de bus te wachten die de deelnemers terug zou brengen naar sportpark Delta. Wij speakers maakten altijd het grapje dat ze wel op moesten passen bij het naar huis rijden, want dan konden ze wel eens tegen een alcoholcontrole aan lopen. Het geld van de boetes kwam dan – in onze fantasie – ten goede aan de organisatie voor het jaar daarop.

In het bestuur kwamen we lange tijd de naam Dick Roza tegen. Eerst secretaris, later voorzitter. Dick is zo’n 25 jaar bij het evenement betrokken geweest en is daarbij ook koninklijk onderscheiden. Daarna nam Alex Stroo de voorzittershamer over. Ron Meertens, John van de Loosdrecht en Remco Hoogstad zijn de andere bestuursleden.

In 1986 besloot de politievereniging dus een eerste triathlon te houden. De wedstrijd was meteen in open water en meteen Super Prestige Competitie (SPC). Zevenbergenaar Willem van Ginneken was eerst binnen. Suzan van den Broek was snelste dame. Ze deden er respectievelijk 2.01 en 2.35 uur over. Het jaar daarna ging het al sneller. Met agent Cees Zonruiter won meteen de plaatselijk favoriet. Cees werkte bij de politie Rotterdam-Rijnmond. Hij is helaas in 2011 overleden, slechts vijftig jaar oud. Een jaar eerder trok Cees nog eens zijn wetsuit aan om als oud-winnaar mee te doen aan de zilveren jubileumeditie.

In 1988 was het Axel Koenders, die als eerste onder de twee uur bleef. De kwart triathlon van Spijkenisse was niet per se een heel snel parcours, bovendien werd vaak 45 kilometer weg getrapt. Tegen weer en wind soms. In 1989 deed de organisatie er een tandje bij en kreeg de wedstrijd de ETTC-status, een landelijk topcircuit hoger dan SPC. Meteen verscheen de landelijke top aan het vertrek. Henri Kiens en Thea Sybesma wonnen. Voor ondergetekende de eerste kennismaking aan de microfoon met deze prachtwedstrijd. Twee jaar later kwam Ruud erbij, in wat zijn debuut als speaker zou worden. Jammer genoeg viel in latere jaren de wedstrijd net samen met b.v. Almere en dan is het lastig opsplitsen. Gelukkig namen Bart van der Wal en Wilco de micro met veel plezier over. Bij de laatste editie deze zaterdag was Bart verhinderd, maar keert Ruud weer terug op het oude honk. Daar waar het voor hem begon dus. Daarmee is verbaal de cirkel bij de allerlaatste triathlon Spijkenisse rond.

Een jaar na de ETTC was het weer de ‘gewone’ SPC, maar kwam er wel een tweede startgroep bij voor de recreanten. Die werd gewonnen door Nico de Ligt.  In dat jaar werd ook de Triathlonvereniging Spijkenisse (TVS’90) opgericht. Met de organisatie van de Esso-triathlon hadden zij niets van doen, ze deden uiteraard wel in steeds grotere getale mee. In 1995 kreeg Spijkenisse een wedstrijd in de Teamcompetitie toegewezen. Jan van der Marel en zijn team Team 2000 wonnen. De andere serie was de SPC en minstens zo sterk bezet.

Op 14 september 1996 kwam een eind aan twaalf jaar Super Prestige Nederland. De allerlaatste SPC-race was Spijkenisse, toen vaak de slotwedstrijd van het seizoen. Ze werd gewonnen door Limburger Guido Savelkoul en Judy van den Berg. De Teamcompetitie liep in Spijkenisse nog een jaar door, daarna werd het een Nationale wedstrijd.

Ada van Zwieten won in de beginjaren vier keer. Jenette van Dalen en Yvonne van Vlerken kwamen tot drie zeges. Pas in de laatste jaren wist routinier Cora Vlot het record van Ada over te nemen met een vijfde overwinning in 2018. Bij de mannen veel verschillende winnaars. Jan van der Marel en Bert Flier met elk drie overwinningen stonden daarmee het vaakst op het hoogste ereschavotje. In de laatste jaren werd de 3e Divisie toegevoegd. Pech was er in 2017 met een gigantisch noodweer, waardoor de wedstrijd bij het lopen moest worden stilgelegd. Een jaar later was in het Voedingskanaal voor het eerst blauwalg geconstateerd en moest het een RBR worden. De winnaars van vorig jaar Robert de Korte en Diede Diederiks waren streekfavoriet en maakten die status waar.

 

Erelijst

1986: Willem van Ginneken – Suzan van den Broek
1987: Cees Zonruiter – Simone Vos
1988: Axel Koenders – Mona Nieuwenhuizen
1989: Henri Kiens – Thea Sybesma
1990: Eimert Venderbosch – Ada van Zwieten
1991: Floris-Jan Koole – Ada van Zwieten
1992: Edwin van Dort – Ada van Zwieten
1993: Jan van der Marel – Sonja Jansen
1994: Edwin van Dort – Ada van Zwieten
1995: Jan van der Marel (Team 2000) (Teamcompetitie)
1995: Folkert van der Eerden – Wieke Hoogzaad
1996: Casper van den Burgh – Wieke Hoogzaad (Teamcompetitie)
1996: Guido Savelkoul – Judy van den Berg
1997: Jan van der Marel – Ingrid van Lubek (Teamcompetitie)
1997: Robert van der Werff – Jenette van Dalen
1998: Bert Flier – Jenette van Dalen
1999: Andre Laven – Christine de Wit
2000: Bert Flier – Jenette van Dalen
2001: Frans van Heteren – Sandra Hitzert
2002: Bert Flier – Cindy Brussé
2003: Dave Rost – Yvonne van Vlerken
2004: Ronnie Babijn – Yvonne van Vlerken
2005: Roeland Smits – Rahel Bellinga
2006: Guido Gosselink – Yvonne van Vlerken
2007: Matthijs van Scheijen – Cora Vlot
2008: Eddy Lamers – Cora Vlot
2009: Remy Vasseur – Anne Zijderveld
2010: Cesar Beilo – Hanneke de Boer
2011: Marco van der Stel – Hanneke de Boer
2012: Richard de Groot – Cora Vlot
2013: Koen de Leeuw – Sandra Wassink-Hitzert
2014: Marco Akershoek – Cora Vlot
2015: Richard de Groot – Marleen Honkoop
2015: Albert Timmers 3e Divisie Zuid
2016: Christiaan Solleveld – Cora Vlot
2016: TV Hoekse Waard 3e Divisie Zuid
2017: Gestaakt vanwege noodweer
2018: Niels Baljet – Cora Vlot (RBR vanwege blauwalg)
2019: Robert de Korte – Diede Diederiks
2020: ???

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.