Els Visser mocht weer: 4e in 70.3 IM Sunshine Coast; Frederik wint memorabele afscheidsrace – WTJ 1619

ZONDAG – Na een aantal sterke tijdritten, mocht ook Els Visser weer eens het geluk van een triathlon proeven. Zoals we weten is de prof-triatlete gedurende de hele corona-periode in Australië gebleven. Terug naar Europa had op enig moment wel gekund, maar Els verkoos het aangename trainingsklimaat Down Under, waar ze ook al menig winter doorgebracht heeft.

Nu duurde die winter dus veel langer, waren er ook geen Europese wedstrijden die aanleiding gaven om naar Nederland te komen. En dus wachtte Els op een kans om nog een wedstrijd te doen in 2020. Dat deed ze ontspannen, als we er naar vroegen was ze lekker aan het trainen zonder doel voor ogen. Hawaii was even ver weg, ook toen er geschoven werd naar februari en uiteindelijk oktober 2021 haalde Els haar schouders op. ,,We zien wel wanneer het sein op groen komt.’’ Op zich een logische reactie voor iemand, die zich in haar studies altijd met volksgezondheid heeft bezig gehouden.

Laat uit het water, turbo op de fiets

Maar zondag 13 september mocht ze dan toch het water in. De 70.3 Ironman van Sunshine Coast/Mooloolaba kreeg een vergunning. De wedstrijd staat sinds 2013 op de Ironman-kalender, in 2016 was het WK op dit parcours. Tim Reed en Holly Lawrence wonnen toen, Youri Vaes (vorige week zijn eerste hele) en Marion Tuin de beste Nederlanders. Els stond toen nog niet aan de start, ze maakte zondag haar debuut in deze 70.3 Ironman die 760 atleten trok. Dat is meer dan de helft minder dan normaal.

Dat Els de turbo op de fiets aan kon zetten, hadden we al eerder gemerkt. De vraag was of ze het ook kon in het water. In het sterke startveld met zelfs oud-wereldkampioene World Series Ashleigh Gentle kwam ze nog niet goed uit de startblokken. Na 1900 meter lag Els twaalfde op vier minuten van Ozzie Gillian Backhouse. Eenmaal op de fiets kwam Amelia Rose Watkinson opzetten. De Nieuw-Zeelandse reed in één streep naar voren en liet de koppositie niet meer los. Els Visser kwam terug op de fiets. En hoe! Als een volleerd tijdrijdster zoefde ze de ene na de andere triatlete voorbij. De vier minuten zwemverlies werden er anderhalf na 90 kilometer doortrappen. Buiten Watkinson was Els toen ook iedereen gepasseerd.

Net geen podium

Kort na elkaar wisselden de nummers twee en drie Els en Sarah Crowley. De capaciteit om na zo’n intensieve inhaalrace ook nog eens hoog tempo te lopen, was er bij Els even te veel aan. Crowley kwam langszij en liep op haar uit en kort daarna moest ze voor de laatste podiumplaats ook Ashleigh Gentle laten gaan. Watkinson won in 4.10, drie minuten later was Crowley de runner-up en nog eens een minuut verder Gentle als derde. Els moest uiteindelijk zeven minuten toestaan op Amelia Rose Watkinson, die haar vijfde 70.3 IM-zege in de wacht sleepte.

De mannenrace was een Australische aangelegenheid. Nadat Josh Amberger het zwemonderdeel op zijn naam schreef kwam er een kopgroepje van drie man. Naast Josh ook Aaron Royle en Max Neumann. De heren hielden elkaar in evenwicht gedurende de 90 kilometer op de fiets. De halve marathon besliste en daarin was Aaron Royle – die ITU-races met 70.3 IM’s combineert – de sterkste. Max Neumann volgde op 50 seconden, Josh Amberger had er vijf minuten meer voor nodig.

70.3 IM Taiwan

De 70.3 Ironman Taiwan was ook zondag. Hoofdzakelijk Taiwanese deelnemers, een enkel Japanner, Duitser, Brit en Belg (Bert Fret). Geen Nederlanders en omdat de Taipeh de podiumplaatsen innamen, valt van de uitslag nog niet veel te brouwen. Zolang althans alles in Chinese tekens wordt weergegeven. De eindtijden wel 4.29.31 voor de snelste man, 4.47.59 voor de winnares.

Frederik van Lierde brengt heel België in vervoering

We gaan naar een andere halve. Eentje die heel België in vervoering bracht: de afscheidswedstrijd van Frederik van Lierde in zij eigen woonplaats Menen. Wellicht een nieuwe traditie als wedstrijd, maar dan met Fré in een adviesrol. Voor de wereldkampioen 2013 zitten de 23 wedstrijdjaren erop. Hij nam afscheid in stijl, want terwijl Pieter Heemeryck en Bart Aernouts in zijn directe nabijheid liepen, lieten ze de grote sportheld met een diepe buiging voorgaan naar de finishlijn. Zo won Frederik van Lierde ook zijn allerlaatse wedstrijd met Pieter en Bart kort daarop als tweede en derde. Een uniek podium op een dag waarop de triathlonsport zegevierde.

Historie

Vrijwel de complete Belgische triathlonhistorie was bijeen om Frederik op een geweldige manier uitgeleide te doen. Langs de kant alle grootheden, zoals Luc van Lierde en Karel Blondeel. In de ring als medestrijders onder meer Bert Jammaer, Axel Zeebroek, Kris Mariën, Stijn Demeulemeester en Jolien Lewyllie, partner van Bart Aernouts. Het was één grote reünie van triathlonsterren.

Een serieuze wedstrijd werd het na het startschot om acht uur trouwens ook nog. Kjel de Hertog wilde niet direct van cadeautjes uitdelen weten. Hji ging er in het water van door en was een halve minuut eerder dan Frederik en Pieter bij zijn fiets. Die laatste twee voerden toch de forcing en namen de kop over. Op de halve marathon maakten Fre en Pieter er een ware triomftocht van, intussen keken ze wel af en toe om vanwege Barts naderende komst. Terwijl Pieter toch wegliep bij de ‘volgende Van Lierde’ kwam Bart (zelf ook al eens tweede op Hawaii) toch naast de Champ te lopen.

Apotheose: Pieter en Bart laten de grootmeester gaan

In het Vauban stadion volgde dan de apotheose van een schitterende dag. Pieter wachtte het duo op en samen met Bart dribbelde hij verder, terwijl Frederik naar zijn laatste zege liep. Vrienden, familie, sponsors en VIPS zagen het op gepaste afstand van elkaar gebueren. Kenneth Vandendriessche en Sybren Baelde maakten de oersterke top vijf vol. Beste vrouw was Londen-Olympiër Katrien Verstuyft. Op haar stond geen maat. Zeven minuten later volgde de Italiaanse Marta Bernardi en daarna was het de beurt aan de snelste zwemster van de dag Amber Rombaut, maar dat was al op een kwartier van Katrien. Karen Steurs en Lies Vermont deden het ook goed op de plaatsen vier en vijf.

Paula wint masters 50 in Menen

Twee Nederlanders beleefden deze ‘kippenvel-triathlon’ van dichtbij mee. Jeroen van Zoelen finishste als 265e en bij de vrouwen was Paula van der Pouw-Kuiper naar Menen afgereisd. Met succes, want de atlete uit Weesp werd niet alleen tiende, ze won ook het masters 50 klassement. Paula’s tijd was 4.55 uur, veertig minuutjes na Katrien.

Tja en dan het evenement. Het was natuurlijk niet de eerste keer dat in Menen een triathlon werd gehouden. Ook in de jaren negentig stond hier een sterke SP-race, destijds nog gewonnen door de nu als 180e geëindigde Kris Mariën (op een totaal van 440 atleten lang niet slecht). Menen zou best terug kunnen keren op de kalender. Het evenement zat perfect in elkaar. Frederik kon zich geen mooier afscheid wensen en de Belgische triathlonsport mag hopen dat ze er een race bij hebben. De Grote Prijs Frederik van Lierde. Uiteraard.

 

 

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: