Eind goed, al goed; Groot interview met Frederik van Lierde – WTJ 1621

MENEN – Woonachtig op tien kilometer van de grens voel ik mezelf weleens een halve Belg. Nog meer Belg word ik als onze zuiderburen weer eens formidabel presteren in een internationale triathlon. En als er dan zo nu en dan ook eens eentje Hawaii wint, ja dan deel ik graag mee in de vreugde.

In oktober 2013 bijvoorbeeld, toen Frederik van Lierde deed waar hij zich al jarenlang op richtte: wereldkampioen Ironman worden. Bijna zeven jaar later neemt Fre afscheid van de sport, waar hij zo in uitblonk. En opnieuw is het een dag vol kippenvelmomenten. Nog een geluk dat de hoofdrolspeler zelf vrij nuchter is. Maar bij het zien van al zijn familie, vrienden en bekenden op de atletiekbaan aan de finish in Menen, houdt ook deze kampioen het niet droog.

(Foto: David Pintens)

Wat een carrière, wat een prachtig sportmens. En uiteindelijk op een mooie zondagmiddag in september: wat een eerbetoon, wat een afscheid. Het komt hem meer dan wie dan ook toe. Om met Pieter Heemeryck te spreken: ,,Jij hebt mij en vele anderen geïnspireerd dat met hard trainen je je knt meten met de besten.” En zo is Frederik voor vele goede, maar ook recreatieve triatleten een echte inspiratiebron geweest. Bij de finish stond een batterij fotograferen en journalisten de Champ op te wachten. Ook maandag en dinsdag gaat in huize Van Lierde (te Menen) onophoudelijk de telefoon voor het zoveelste afscheidsinterview. Voor ons maakt Frederik dinsdagmiddag ruimschoots de tijd. Hij stuurt ons bovendien een serie prachtfoto’s van zijn vaste fotograaf David Pintens.

Frederik, het is twee dagen na je fantastisch slotakkoord aan een 23-jarige loopbaan. Hoe voel je je?
,,Het was superleuk en onvergetelijk. Alles zat mee. De organisatie liep als een trein, er stond een massa volk langs de kant die me allemaal aanmoedigden. Het was het eerbetoon waar je op hoopt, maar het was nog mooier dan ik had durven wensen. In december vorig jaar zijn we rond de tafel gaan zitten om in Menen iets neer te zetten, waar ik en passant mijn afscheidswedstrijd van zou maken. Toen brak corona uit en kwam alles op slot te zitten. Complimenten aan ons team dat we desondanks doorgezet hebben, de beloning was zondag niet alleen voor mij maar voor de ganse organisatie.”

(foto: David Pintens)

Menen is meteen goed terug op de triathlonkalender. Wat zijn de toekomstplannen voor dit evenement?
,,Met hoofdsponsor Decospan lopen de afspraken voor vijf jaar. In die tijd willen we de wedstrijd groter en internationaler maken. Ik blijf bij de organisatie betrokken om op die manier iets terug te kunnen doen aan de sport die me zoveel gegeven heeft.”

Het was nochtans zondag nog een serieuze wedstrijd ook, he?
,,Ik had van tevoren met de jongens afgesproken dat we er voor zouden knokken. Het moest geen wielercriterium worden. Toen Pieter, Bart en ik vooruit bleven zijn we er een spannende race van blijven maken. Dat Pieter als een ware gentleman voorrang gaf op het laatste stuk en vervolgens de loftrompet over mij opstak, waardeer ik enorm. Maar nee, cadeautjes werden niet uitgedeeld. Ik heb er serieus nog diep voor moeten gaan.”

(foto: David Pintens)

Je nam drie jaar geleden al de beslissing om van 2020 je laatste jaar te maken. Heb je daar door corona nog aan getwijfeld?
,,Nee, het besluit stond vast. Ik verkeerde nog in de vorm om wedstrijden naar mijn hand te zetten. Het was zonde met de afgelastingen van Embrun en Nice, maar ik kon de focus houden op wat eventueel nog komen zou. Dat zijn toch nog twee toffe wedstrijden geworden. Les Sables bij mijn Franse club die ik vorig jaar won en dan thuis in Menen. Eind goed, al goed.”

Dat heet nog eens stoppen op je hoogtepunt. Ajacied Johan Cruyff werd in zijn afscheidswedstrijd met 0-8 verslagen. Zo wil je niet eindigen, toch?
,,Nee, dan heb je als tegenstander weinig respect voor iemands loopbaan. Ik wilde stoppen op het moment dat het allemaal nog goed gaat, dat ze roepen die Frederik moet nog zo nodig. Ik ben overigens niet gestopt op mijn hoogtepunt, want dan had ik er na 2013 een punt achter moeten zetten. Daarna heb ik immers nog diverse pogingen ondernomen op Hawaii. Op een gegeven moment heb ik me er mee verzoend dat die ene zege al zo speciaal is, dat je die niet kunt evenaren laat staan overtreffen. Het is in onze sport wel mooi dat Hawaii gelijk staat aan een Olympische titel of meer.”

(foto: David :Pintens)

In interviews betrek je naast Hawaii 2013 ook altijd je vijf Ironman-zeges in Nice erbij. Zijn die net zo belangrijk voor je?
,,Elke overwinning is er eentje die telt en Nice is voor Europa wat Hawaii voor de wereld is: een klassieker. Maar ik noem het vooral om aan te tonen dat ik geen eendagsvlieg ben. Ik heb constant kunnen presteren met jaarlijks één of twee aansprekende overwinningen. Daar ben ik wel fier op.”

Je naamgenoot Luc in 1996 en 1999, jij veertien jaar later. Wie wordt binnen nu en zeven jaar de ‘derde Van Lierde’ op Hawaii?
,,Haha, het zou wat zijn mocht hij ook Van Lierde van achteren heten. Maar nee, ik acht Pieter Heemeryck zeer goed in staat om ook op Hawaii te schitteren al staat hij nog aan het begin van zijn Ironman-carrière. En vlak Bart Aernouts niet uit hè. Het podium heeft ie al geproefd, die gaat daar nog een keer geraken. Verder staat er een aantal jonge Belgische atleten op, die de komende jaren voor de doorstroming gaan zorgen. Dat Luc en ik een voorbeeld zijn voor hen, dat beseffen we allebei terdege. Ik stel me ook ten dienste van triatleten, die hetzelfde beogen wat wij bereikt hebben. Via online coaching begeleid ik nu een stuk of 15 atleten, die groep zal in de toekomst wel groeien. Hawaii winnen vraagt geduld, zelfopoffering en jaren van voorbereiding. Bij de mannen zijn in veertig jaar tijd slechts uit vijf landen winnaars voortgekomen. Amerikanen, Australiërs, Duitsers, een Canadees en twee Belgen.”

(foto: David Pintens)

Nederlanders is het inderdaad nooit gelukt, terwijl wij toch best een reputatie hebben?
,,Misschien lag de focus bij jullie wel te veel op Almere. Een mooie wedstrijd, ik had hem graag eens gedaan. Net als Maastricht trouwens. Maar het viel te kort voor Hawaii, het was voor mij niet te combineren. Je moet keuzes maken en die vielen in mijn geval vaak op Franse wedstrijden. Daar kwam ik het best tot mijn recht. Voordat ik aan de langere afstanden begon stond ik wel ieder jaar in Zundert aan de start.”

Als je jouw 23 prachtige sportjaren overziet, dan kan ik me haast niet voorstellen dat er nog iets ontbreekt op je palmares?
,,Voor mijn gevoel had ik de Spelen van 2004 moeten halen. Dat is niet gelukt, maar je hebt gelijk: ik moet vooral koesteren wat ik bereikt heb. En dat doe ik inmiddels ook wel. Daar is de coronatijd best goed voor geweest. Het was tevens al een aanloopje van papa Frederik, die meer bij zijn gezin kan zijn. Vrouw en kinderen hebben zich alle jaren voor mij weg gecijferd. Daar zit nu compensatie op.”

Als onderofficier bij defensie ga je wel verder in de coaching en begeleiding van militaire sporters. Toch nog best een intensieve job?
,,Zeker en vast. Maar de vele trainingsuren vallen weg. Ik zal zeker blijven hardlopen, maar de lange zwemsessies of fietstrainingen worden van lieverlee minder. En wat die sporters betreft. Ik voel goed aan wat zij doormaken. Omgaan met tegenslag, trainingsdiscipline. Het overdragen van mijn kennis is prettig.”

(foto: David Pintens)

Over tegenslag gesproken. Je bent meermaals flink ten val gekomen, belaagd bij een training in Zuid-Afrika. Daar tegenover staat dat je maar zelden blessures kreeg door overbelasting. Hoe krabbelde je toch iedere keer weer overeind?
,,Valpartijen wierpen mij inderdaad wel eens terug, schopten mijn wedstrijdprogramma’s in de war. De ergste was een val in Nice, waar ik mijn reukvermogen kwijtraakte. Prettig als het ergens stinkt, maar als je lekker wilt eten is geur toch wel een leuke bijkomstigheid. En ook het niet meer kunnen ruiken van je eigen kinderen vind ik een gemis. Van de meeste valpartijen was ik wonderlijk snel hersteld. Inspanningsblessures had ik amper, mede daardoor heb ik mijn constante niveau jaar in, jaar uit kunnen behouden.”

Wat wil je tot slot nog kwijt aan de triathlonwereld, Frederik?
,,Dat ik dankbaar ben dat mijn lichaam me zoveel gegeven heeft. Dankbaar ook voor de vele support al die jaren. Ik kwam misschien wel over als een nuchter persoon en val niet snel uit mijn rol, maar zondag was toch wel heel emotioneel. Ik gun iedereen zo’n prachtige dag als ik in mijn eigen stad heb mogen beleven. Voor mijn collega’s die doorgaan hoop ik dat ze snel weer de normale wedstrijdkalender voorgeschoteld krijgen. En als ze daar langer op moeten wachten, dat ze toch gemotiveerd blijven. Ikzelf heb het altijd met plezier op kunnen brengen. Uiteraard verdwijn ik niet van de radar. Ik zal mijn geliefde sport immer blijven volgen. En tegen de Nederlanders: nooit opgeven. Er komt een dag dat ook jullie een Hawaii-winnaar afleveren.”

(foto: David Pintens)

Dank je wel Frederik voor dit openhartig interview. Namens Trikipedia, namens alle (Nederlandse) triatleten en namens iedereen die jou een warm hart toedraagt maak ik hier een diepe buiging. Onder dankzegging van zoveel mooie sportmomenten! Frederik, het gaat jou, je vrouw Sofie en jouw gezin en verdere naasten goed. We zien en spreken elkaar ongetwijfeld in de nabije toekomst!

 

 

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

One thought on “Eind goed, al goed; Groot interview met Frederik van Lierde – WTJ 1621

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: