Alles over de Roermond City Triathlon; de kampioenen, de organisatie, Maarten – WTJ 1624

ZONDAG – Is de toekomst van de triathlons aan de afsluitbare recreatieterreinen in plaats van langs de terrassen van een groot marktplein? Je zou het haast denken bij het volgen van de City Triathlon Roermond. Area X met in het midden horecegelegenheid Palm Beach is een uitgestrekt terrein langs De Weerd, één van de Maasplassen aan de rand van de prachtige stad. Zwemwater is royaal voor handen, fietsen kan net buiten het terrein op een gesloten circuit en het looponderdeel blijft eveneens op de vele wandelpaden van Area X.

Waar de ene na de andere triathlon dit jaar het loodje legde vanwege Covid-19, bleef de organisatie in Midden-Limburg zelfverzekerd vasthouden aan haar eigen datum: 19 september. En terecht. Eén begeleider per deelnemer mocht het terrein op, iedereen werd bij aankomst voorzien van een mondkapje en desinfecterende gel en de speakers riepen van tijd tot tijd dat ‘we hier niet op de bruiloft van Grapperhaus’ waren. Zelfs de Christoffelvlaaien waren ‘corona-proof’. Net als vorige week in Spijkenisse werd ook de Roermondse organisatie beloond met veel complimenten van de atleten. Ruben Geys en Maarten van der Weijden in het bijzonder, omdat zij nog juist konden worden toegevoegd aan het startveld. Over hen later.

NK jeugd: Joran Stobbe

Eerst de NK’s in de ochtenduren. Natuurlijk was de NTB blij met alsnog een mogelijkheid om de kampioenstruien uit te reiken. En de jongere lichting triatleten maar al te blij om met elkaar de degens te kruisen.  Na twee series Mini-kids, begon de strijd om het nationaal kampioenschap. Eerst de jeugd, altijd maar afwachten welke nieuwe namen daar opduiken. Mauro Dieters verdedigde zijn titel met verve, maar moest zijn meerdere erkennen in stadsgenoot Joran Stobbe, die harder zwom en fietste dan zijn 33 concurrenten. Op de fiets zetten de Duitse jongen David Spiekermann en de in Polen woonachtige Tymon Horsten de achtervolging in. Toch bleven ze op 20 seconden van de oersterke Joran steken. Hardlopend ging alleen Mauro harder. Aan de finish hield Joran 23 seconden over op David, die vallend over de meet de strijd om de tweede plaats won van Tymon. Omdat David (nog) niet over de dubbele nationaliteit beschikt en Tymon wel, ging het zilver naar de laatste en was het brons alsnog voor Mauro. Ties Geraedts, zoon van mede-organisator Dennis, eindigde zesde en eerste Limburger.

NK jeugd: Sonja de Koning

Bij de meisjes was Sonja de Koning net als vorig jaar de sterkste. Toen nog wel voorafgegaan door een Duits meisje, nu superieur aan de rest. Bij het zwemmen keken we even op toen Merel Veltman en Sonja nog voorafgegaan werden door Michelle Jørgensen uit Edam. Gelukkig hadden we tevoren Wieke Hoogzaad bij verrassing met een elleboogje begroet en wisten we dat haar dochter mee ging doen. Zo krijgt ook de Europees kampioene van 1998 wellicht een opvolgster in de triathlonsport. Hoe leuk is dat! Het zwemonderdeel zit alvast snor, aan de andere onderdelen zal ze nog gaan werken. Michelle finishte als veertiende. Vooraan liep Sonja verder uit op achtervolgers Merel, Femke Scheepers en Britt van den Hoven. Met ook nog eens de snelste looptijd was het voor in het Britse Olney woonachtige Sonja de Koning allemaal dik voor elkaar. Een minuut later verraste streekfavoriete Femke Scheepers met een tweede plaats. Merel moest passen en een tandje terugschakelen, maar brons lag nog altijd klaar voor de Almeerse, die vervolgens stadsgenote Selina Franken om ondersteuning vroeg voor alle fysieke inspanningen. Britt en Puck Oudeman maakten de top zes compleet.

 

NK U23: Youri Keulen

foto Christie Brouwer

In het volgende NK-blok zaten de series U23 en junioren. Eerst de mannen/jongens, daarna de vrouwen/meisjes. In de beloftecategorie waren de rollen ten opzichte van Ouderkerk 2019 precies omgekeerd. Toen Joey van ’t Verlaat voor Youri Keulen, nu de Limburger voor de titelverdediger uit Spijkenisse. Youri was er in het mooie zwemwater (geen blauwalg al waren daar tevoren veel speculaties over) meteen vandoor. Andere favorieten als Joost Somsen en Joey keken meteen tegen een achterstand van een halve minuut aan. Op de fiets wist Joost het gat te dichten en ook Victor Goené, Niek Heldoorn en Tristan Olij kwamen in de kopgroep terecht. Joey van ’t Verlaat maakte nog een stuurfout, waardoor hij kostbare tijd verloor al was de titel meer dan verdiend voor Youri Keulen. Hij heroverde daarmee zijn titel, want in Rotterdam 2018 was de Spaubeker ook de beste. Een krappe minuut later stond Joey stil onder de finishboog en het brons ging naar Victor. Tristan, meer en meer op het langere werk actief, finishte vierde en daarachter volgden Joost, Roel Kwaaitaal en de dit jaar al vaker imponerende Ben Muller. Niek Heldoorn moest genoegen nemen met een achtste plaats.

NK U23: Rani Skrabanja

foto Christie Brouwer

Een select groepje van acht vrouwen (zonder Quinty) begon aan hun NK. Rani Skrabanja nam na haar royale voorsprong bij het zwemmen maar even gas terug op de fiets, zodat Eva Cornelisse en Anna Witteveen aan konden klampen. Dat Rani het daarna lopend af kon maken en zo haar titel prolongeerde was mooi. Na twee pittige weekends in Hamburg en Karlovy Vary voelde het ook wel weer lekker om helemaal vooraan mee te strijden voor – alweer – een Limburgse. Eva volgde niet eens zo gek veel daarna op zilver en Anna wist oud-U23 kampioene Marije Dankelman te weerstaan in de strijd om brons. Voor Anna haar eerste NK-medaille ooit. Na Marije volgde Joyce Caro, die het in de hitte van Roermond (buitentemperatuur 29 graden en op het loopparcours vrijwel geen spatje schaduw) moeilijk had.

 

NK Junioren: Ian Pennekamp

foto Christie Brouwer

Tenslotte de junioren. Ian Pennekamp triomfeerde opnieuw na een harde strijd. In het water lag de man uit Bussum – pupil van Frank Heldoorn – nog helemaal niet op titelkoers. Dat had ook alles te maken met de nauwe start, direct vanaf het strandje schuin naar een boei zwemmen 30 meter van de kust vandaan is ‘luctor et emergo’. Jesse Cuijpers en Mitch Kolkman hadden daar het minste last van. Zij klokten een korte 8-minuter op de 750 meter. Het tweetal probeerde het even op de fiets, maar kreeg toch te weinig ruimte op het jagende ‘peloton’. Tien man kwamen vooraan te zitten: Jesse, Mitch, Ian, Gjalt, Simon, Lucas, Joost, Dorian, Niels en Olaf-Jan. De twee rondes (vijf kilometer) lopen moesten de beslissing brengen. Ian en Gjalt Panjer sloegen een gaatje waarop alleen Niels nog pareerde. Terwijl Ian nog eens aan de boom schudde bleef alleen Gjalt nog een tijdje hangen, op het laatste stuk bleek Ian zijn hoge tempo het langst vol te kunnen houden. De mooiste foto’s werden bijgevolg gemaakt door Saskia Pennekamp. Goud was opnieuw zijn deel, Gjalt (in 2015 nog jeugdkampioen) kwam dichterbij dan ooit met zilver en Niels bolde uit naar een bronzen plak. Dappere aanvallers Mitch (‘gegokt en verloren’) en Jesse werden dus niet beloond voor hun vechtlust: ze finishten respectievelijk vierde en zevende. Daartussen Lucas Goené en Simon den Braber. Hidde Mollee kwam als vierde uit het water, maar had pech bij het fietsen. Hij herstelde zich nog aardig met de vierde looptijd, maar in het tweede fietsgroepje ondervond hij te weinig steun. Negende totaal. Joost Friderichs tiende en de bronzen medaillewinnaar Olaf Jan Bosscher moest zich nu tevreden stellen met een elfde plek.

 

NK Juniores: Barbara de Koning

foto Christie Brouwer

In totaal vier van de zes te vergeven titels bleven in dezelfde handen. Bij de juniores boekte Barbara de Koning een krap uurtje na haar zusje Sonja wederom een zege en de daaraan gekoppelde rood-wit-blauwe trui. Samen met Silke de Wolde, Luna de Bruin en Kyanie Blom kwam de Brits/Nederlandse uit het water. Kort daarna volgde Robin Dreyling, maar die sloot wel slim aan bij Barbara, Luna en Silke. Als kwartet gingen ze er meteen vandoor. Achtervolgsters Marit van den Berg en Kim van ’t Verlaat verloren langzaam maar zeker terrein en konden dat lopend ook niet meer goed maken. Van het viertal loste eerst Silke. Luna en Robin gaven zich niet zomaar gewonnen, maar de internationale routine van Barbara gaf dan toch de doorslag. Goud voor de gelouterde triatlete, zilver voor Luna en – net als vorig jaar – brons voor Robin. Silke verloor twee plaatsjes en werd vierde, alvorens Kim, Marit en Tamar Veltman binnenliepen. Aniek Mars liep debutante Roos Englebert nog voorbij in de strijd om de achtste plaats.

open we de andere wedstrijden door, dan opende Roermond ’s ochtends vroeg met Ironkids Super Mini, gewonnen door het Belgische manneke Ferre Berghmans, nog een Belg Quinn van Wissen werd tweede en Bredanaar Noud Dammer derde. Bij de meisjes was het een Limburgs duel tussen Tabata Colucci en Sofie Rozema, in het vorodeel van Tabata beslecht. Lisa Koole uit Zeeland werd derde. Zeven deelnemers in de iets oudere Ironkids met winst voor Yordan Beusen eveneens uit België en Anna Bakker uit Arnhem.

Veel aandacht voor Maarten, die 17e wordt

foto Neiske Becks

Na het NK het middagprogramma, waarvoor de belangstelling opvallend groot bleef. Dat had alles te maken met de deelname van Maarten van der Meijden in de eerste van drie series kwart triathlon. Ruim 300 starters. Maarten kwam met afstand als snelste uit het water: 11.26 minuten. Zijn bekende zware slag leverde met de laaghangende zon over het water prachtige beelden op (later te zien op de site van de organisatie). In Workum was Arjen van der Meulen hem nog de baas, die bleef nu op 1.20 minuut steken. Maarten dus comfortabel aan de leiding op de fiets en met een gemiddelde van 38 in het uur niet van plan veel posities te verliezen. Alleen Ruben Geys kwam langszij. De Belg – vorig jaar winnaar van de Triathlon Nations Cup – liep eenvoudig naar de winst. Alleen in de derde serie drongen Matthias Kindel en top-master Dave Rost nog aan, maar aan Rubens eindtijd kwamen ze niet meer. In de eerste serie moest de Olympisch kampioen nog wel een drietal atleten voor laten gaan bij het lopen. Zijn eerste tien kilometer in triathlonverband gingen in 45.26 minuten. ,,Nog altijd een dik uur sneller dan in Beijing’’, grapte de sportheld uit Waspik, die het triathlonwereldje steeds leuker begint te vinden. ,,Het lopen moet beter kunnen, de wissels ook. Maar het onderlinge sfeertje is zo relaxed, dit bevalt me zeer.’’ Of Maarten zich al richt op een specifieke hele triathlon liet hij in het midden. ,,Ik kijk niet te ver vooruit.’’

Bij de einduitslag – dus de drie series samen – stond de Elfstedenzwemmer op een 17e plaats, daarmee toch zo’n dikke 300 atleten achter zich latend. Na Ruben Geys was het Matthias Kindel, studerend in Maastricht op een tweede plaats, Dave Rost op een derde. Ook de vrouwen zaten niet allemaal in dezelfde serie. Zo won Birgit Massagé, de partner van Ruben, de eerste serie, maar dook Maaike Vooren later in de middag onder haar tijd. Toch was het Maaike beslist niet meegevallen. Ook zij komt uit de zwemsport trouwens, maar we kennen haar al paar jaar in de driekamp. ,,Het lopen was loodzwaar met deze temperaturen. En het is gewoon een gek seizoen. Zo train je maandenlang en zo zijn er plots wedstrijdjes. Dat is even schakelen weer.’’  Imke van Gog uit Oost-Brabant finishte als derde. Marijke Zeekant – nog een Olympiër trouwens – werd negende en beste master.

Sprint voor Rob en Ayla

Op de sprintafstand was het specialist Rob Kwaaitaal (drie jaar terug zelfs wereldkampioen) die won. Hij versloeg Bryan van Rutten en Jeroen Velders. Ayla Stobbe was snelste vrouw en daarmee was de cirkel rond, want een paar uur eerder was haar broer Joran nog jeugdkampioen van Nederland geworden. Twee bekende namen op de plaatsen twee en drie: Birgit Berk (viervoudig nationaal kampioene, ‘maar veel te weinig tijd om te trainen’) werd tweede, Chantal Koole derde. Bij de estafette wonnen Team Erik Vanhove de kwart en Team Michiel Flipse de sprint.

Roermond, het was een aangename dag aan de Maasplassen. Bovendien eentje met nostalgische gevoelens, want van 1991 tot en met 1998 waren we ook ieder jaar aan de Grindmeren samen voor zelfs nog drie NK’s. Mooi om het 22 jaar later weer eens te ervaren. De organisatie is op de goede weg. Misschien wel voor het grote NK de komende jaren….

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.