René in Grimm Extreme; Bearman met Ramon en Karin; Woerdman; Leanne Fanoy – WTJ 1628

MAANDAG – We zeiden het zondag al. Er waren in het weekend Nederlandse triatleten in een paar zware wedstrijden. De Trinatura Houffaraid hadden we al, hieronder volgen er nog enkele.

Geloof je in sprookjes?

Zoals de Grimm Extreme Triathlon in Duitsland. Een sprookje of een nachtmerrie? De naamgever(s) van deze triathlon kennen we allemaal. De Gebroeders Grimm waren de befaamde Duitse schrijvers van sprookjes als Hans en Grietje, Raponsje, Roodkapje en Assepoester. Als try-out werd een aan de Edersee deze nieuwe Extreme Triathlon uitgeprobeerd met de bedoeling er volgend jaar een echte race van te maken. René Verheij – altijd in voor een nieuw avontuur – had zich voor de solo-race ingeschreven. Hij was de enige, de andere deden in teamverband mee. Het verslag van de duursportman ten voeten uit:

 

Once upon time….. A fairytale Xtri in Germany. Na een toch wel teleurstellend resultaat in Noorwegen vanwege de gekneusde enkel, was ik uitgenodigd om een test wedstrijd te racen: de Grimm Extreme Triathlon in Duitsland. Mijn zusje Ellen zou mij in dit avontuur gaan supporteren.

Het zwemparcours was op het laatste moment veranderd van een point-to-point swim naar 3 rondjes om wat boeien. Dit vanwege de lage waterstand in de Edersee. Het was lastig navigeren met de slecht zichtbare boeien en de laaghangend mist. Tijdens het zwemmen miste ik wel wat competitie, want ik was de enige solo atleet. Verder bestond het deelnemersveld uit 2 relay teams. Na als snelste uit het warme water (19 graden) te zijn gekomen, begon het fietsen. Het fietsen was echt prachtig door het heuvelachtige landschap bij opkomende zon en door kleine pittoreske dorpjes. Aan architectuur geen gebrek, want het fietsparcours liep langs vele kasteeltjes en oude kerken. Gelukkig had ik op het laatste moment met inpakken nog wat handschoenen in m’n tas gegooid, want het was behoorlijk fris: lees 4 graden.

Op 90 km fietste ik over een losliggende steen en liep mijn voorband (tube) van de velg. Dit heeft me een half uur gekost. 20 km verder had ik ook nog een langzaam leeglopende achterband. Dit zorgde ervoor dat ik de rest van het fietsen niet echt lekker op de fiets zat. Na een km of 120/130 begon het ook harder te waaien vanuit het oosten en werden de wegen ietwat saaier, opener en langer. Hier werd het dus echt een gevecht tegen de elementen en mezelf. De laatste 20km waren wel weer mooi glooiend en passeerde ik ook het IJzeren Gordijn. Na 202 km, 2.450 hoogtemeters en 7,5 uur (6:43 beweegtijd) was ik blij dat ik van de fiets af kon stappen en aan de marathon mocht beginnen.

De gehele marathon loopt door het Nationalpark Harz. Bijna een volledige trail met maar enkele kilometers aan asfalt. Beginpunt is op ongeveer 300m hoogte en het eindigt op de Brocke op 1.150m hoogte. In totaal ruim 1.500 hoogtemeters is dit een volwaardige Xtri marathon. Na 15 km was ik even de route kwijt, want het pad waar de route overheen zou lopen bestond helemaal niet. Hier ongeveer 20 minuten aan kwijt geweest toen ik een eindje verder weer op het juiste spoor zat. Bij de laatste 7 km moest ik wat warme kleding aantrekken, want de zon was alweer ondergegaan. Ook moest ik hiervandaan de verplichte berg equipement meenemen, want dit ging alleen nog maar omhoog. Ellen had hier de auto achter gelaten en was al vooruit gelopen, want met de auto kan je niet boven komen, dus na de finish moest er ook weer terug naar beneden gelopen worden. Normaal gesproken zou je hier dus een supporter bij je moeten hebben, maar wij mochten het op deze manier doen. Ellen haalde ik bijna boven in en zo konden we samen finishen. Met het finishen betekende dat ik de eerste editie van de Grimm Extreme Triathlon op mijn naam heb mogen schrijven.

Hulde René, weer een uitdaging bedwongen. Jouw bucketlist bevat genoeg vinkjes, lijkt me.

Ramon maakt meters dit coronajaar

In de Franse Pyreneeën (St. Jean Pla de Corts, drie Pyreneeëncols naar Amélie les Bains) ging ook de Bearman Xtreme Triathlon door. Geen experimentele wedstrijd meer met een XXL-afstand (Ironman-lengte) en de halve afstanden en in totaal ruim 200 deelnemers. De Fransman Greg Verschuere was in 11.30.01 uur de allersnelste. In het water was Aymeric Fabre nog een vijftal minuten rapper, maar op de fiets kwam Verschuere helemaal in zijn element. Hij liep steeds verder uit op naaste concurrent Moises Vidal Gil. De Spanjaard werd 38 minuten later tweede. Op 48 minuten volgde dan de tweede Fransman Sacha Doumenc. Ramon van der Wilde, die van alle Nederlanders dit coronajaar zo’n beetje de meeste zwem-, fiets- en loopkilometers in wedstrijdverband maakt finishte als 23e in 14.21.09 uur. Ene Mark Schram van het eiland Barbados bleef hem nipt voor.  Ramon kwam als negende uit het water, verloor veel posities bij het fietsen, maar herpakte zich op de marathon die hij in 4.46 uur aflegde.

Karin finisht tweede in deze Pyreneeëntriathlon

Souverein bij de vrouwen was de Française Nathalie Olasagasti. Na 14.10 uur was haar avontuur klaar en daarmee hoefde ze maar 18 mannen voor te laten gaan. Tegen zoveel geweld kon zelfs de ervaren Xtreme-tri specialiste Karin Sloove niet op. Acht minuten lag Karin achter na het zwemmen, het werden er 34 na het fietsen en bij de eindafrekening was het verschil bijna een uur. Eindtijd voor Karin: 15.09.59 uur. De derde plaats ging naar de Spaanse Angel Maria Medina Venegas in 16.45 uur. Winnaars op de halve afstand waren Ludovic Dasque en Camille Desmartin, beiden Frankrijk. Christel Muis viel uit de op halve. Vier Nederlanders waren wel ingeschreven, maar gingen niet van start. Atleten kwamen uit elf landen.

Woerdman

En geloof het of niet, maar in eigen land was er afgelopen zaterdag toch ook weer een hele: de Woerdman. We weten allemaal dat Woerden een echt triathlonbolwerk is. Gemiddeld staan er jaarlijks in Almere altijd wel een stuk of 20 Woerdenaren aan de start. Om zeven uur begonnen in de Greft/Grecht, gefietst werd vier keer het rondje Bodegraven, Alphen, Nieuwkoop en Zegveld en het lopen zes keer 7 kiloemter, deels over de Singel met finish ter hoogte vna nummer 39. Uitslagen hebben we niet, wel een leuk filmpje.

Last but not least: Leanne Fanoy, zij is meestal in de zomermaanden bij Tri-Topia in Frankrijk te vinden. Ook nu weer. Ze deed en passant mee aan de triathlon L’Madine en finishte er als tweede.

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: