Marloes Vos, adaptive triathlete (6): NK paratriathlon – powerfull!

Marloes Vos, adaptive triathlete, 29 jaar, 10 jaar lang is zij door het leven gegaan in een rolstoel. In 2016 is de knop omgegaan en in 2018 is haar triathlon avontuur begonnen. Nu is ze op weg naar haar 1ste full distance triathlon in 2021. Naast haar fulltime baan als product manager zet ze zich ook in voor toegankelijke sport. In een maandelijks terugkerende blog gaat Trikipedia.nl Marloes volgen, tot haar ultieme doel; De Gelreman 2021!

Wat was het een avontuur, de maand augustus, de week na de finish van de halve triathlon heb ik op een soort van roze wolk geleefd. Elke dag kwamen er weer herinneringen boven en begon het binnen te komen wat een magisch moment het was. De foto’s, de filmpjes, de verhalen kwamen beetje bij beetje naar boven. Ik heb intens genoten en dagen lang met een grote smile rondgelopen.

En dan na een week van euforie kom je terug in de realiteit, terug naar werk, langzaam aan de draad weer oppakken. Nadenken over de toekomst, hoe gaat mijn trainingsjaar eruitzien, welke keuzes zal ik moeten maken. Van alles spookt er door mijn hoofd. Gelukkig na goede gesprekken met Josta vallen de puzzelstukjes in elkaar.

Voor nu is de focus herstellen en lekker bewegen. Spontane acties mogen er zijn en zo ga ik dan ook op een zaterdag swimrunnen in ’t Twisk, geweldige training en genoten met teamgenootje Selma. Supertof, maar dan krijg ik ineens nog een idee….

Het NK paratriathlon is open gesteld voor meerdere deelnemers, hoe cool, na een leuk telefoongesprek met Christie Brouwer over toegankelijke sport, trek ik de stoute schoenen aan en neem ik contact op met Jelmer en Bas, de vraag die ik stel: ben ik welkom om naar Sittard te komen en het antwoord is Ja…En ik denk laten we dat maar doen, ik zie het als een toffe training, 4 weken na mijn halve triathlon kan ik wel weer wat vragen van mijzelf.

En zo vertrek ik naar Sittard, wetende dat er vele toffe kanjers aan de start staan. Waaronder ook Hanneke en Nienke, die ik dit jaar heb mogen inspireren het avontuur van de triathlon sport te mogen gaan beleven. En nu hun eerste wedstrijd gaan starten, supertof om erbij te zijn. Ook de grote toppers zijn er en hoe mooi om die ook te zien knallen.

Het was een prachtige dag, zonnig een klein windje en de sfeer was positief. Het voelde als een warm bad. Iedereen begroette elkaar vriendelijk, was open en deelde zijn of haar verhaal. En complimenten voor de organisatie hoe dit op een coronaproof manier is georganiseerd. In diverse heats zwemmen en daarna knallen op het bikepark voor het fietsen en het lopen.

Hoe ging het bij mij, in 1 woord, powervol! Het zwemmen zag ik tegen op, 30 baantjes, dat keren trekt mij altijd leeg. Maar ik vond snel mijn ritme en voelde mijn power elk baantje weer. En ja als je dan ziet dat je onder de 17 minuten duikt op de 750, dik PR dan kan ik alleen maar trots zijn. Fietsen, als laatste gestart, maar wat was het kicken op het bikepark parcours, je kon continu mensen zien fietsen en dat triggert mij om mijzelf pijn te doen, want ja, dat was de opdracht van coach Josta: Laten die benen weken, het mag of moet zelfs pijn doen. 18 rondes heb ik mij volle bak gegeven, wat resulteerde in opnieuw een PR op 20 km fietsen, daarna een superwissel gedraaid (voor mij doen dan).

De vrijwilliger pakte mijn fiets aan en ik rende op mijn fietsschoenen de wisselzone in, snel schoenen wisselen en weer gaan. Dit was mijn snelste wissel ever… En dan opdracht was 5 km knallen op het loopparcours, 5 rondes plus een bonusrondje op het middenterrein. Niet naar mijn hartslag kijkende, lopen op gevoel en proberen zo lang mogelijk 6.30 te lopen, en wauw, dit lukt!
Hoe dan, maanden kon ik de snelheid niet krijgen, de magische grens van onder de 7 minuten op km was lastig en nu is het er ineens. Is dit dan de supercompensatie waar iedereen over praat. Ik praat tegen mijzelf, door knallen, het is maar 5 km. Je hebt al een halve triathlon gefinisht. Het einde is inzicht, en bam dan komt ronde 2. Ik zit heerlijk in mijn flow en vind mijn tred, ik houd het tempo vast en dan ineens uit het niet … een wesp, klem tussen mijn bed en bril en begint te steken… Shit en nu. Ik gooi mijn bril af,  trek mijn pet van mijn hoofd en probeer hem weg te slaan…. En gelukt… en nu…. Wat ga ik doen… geen idee of ik allergisch ben… auw het doet zeer… ik denk het is nog maar 3 rondjes kom op doorzetten.
Christie staat foto’s te maken en roept “ hoe gaat het?” ik zeg, ja goed alleen ruzie met een wesp… en ik dribbel verder.  Bij drankpost neem ik de tijd om mij te koelen en ga weer verder. Was is het genieten, de toppers staan langs de kant en moedigen mij aan. Supertof, het voelt als een familie. Samen uit, samen thuis. En dan ga ik op naar de laatste paar 100m, ik trek een sprintje en warempel een dik PR…
Mijn benen blijven zelfs na de finish nog een dribbelmodus, er wordt nog geroepen, je bent klaar…. Ik lach, ik zag ja de beentjes willen nog niet stoppen… Maar gelukkig krijg ik weer controle en wandel rustig naar de EHBO. Hanneke is nog op het parcours en ja , die finish wil ik niet missen. De hele wedstrijd heb ik haar zien lachen, een big smile op haar gezicht. Ze gaat de laatste bocht in, trekt nog een sprintje en met een grote glimlach finisht ze haar eerste triathlon wedstrijd! Respect Hanneke!!! You did it! Maanden naar toegewerkt, letterlijk van de bank gekomen en ervaren wat sport kan doen ondanks je aandoening. Echt zo mooi te zien. Hiervoor doe ik het… mensen fysiek en mentaal in beweging krijgen… dat is de power van sport.

Nogmaals complimenten voor de NTB, een jaar geleden voelde ik mij nog zo alleen en in de kou staan, maar nu zie ik dat er stappen worden gezet, we werken samen aan de toekomst van toegankelijke triathlon sport. Regulier en in de paratriathlon, dus ik zeg volgend jaar opnieuw een open klasse, want hoe tof is het om op deze manier in een veilige omgeving en gesteund door andere atleten, die weten hoe het is om met obstakels om te gaan en te mogen racen.

 

 

 

Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: