Duffy en Luis meesterlijk in World Cup in Arzachena; Rachel sterk 7e, Donald 57e – WTJ 1646

ZATERDAG – Op 10 oktober 1964, ik was toen twaalf dagen oud, gingen de Olympische Spelen van Tokio van start. Ik kan me nog levendig herinneren hoe Anton Geesink de vloer aanveegde met de Japanse judoka’s. Goud was er ook voor het wielerkwartet in de ploegentijdrit op de weg. Zou mooi zijn als een triathlonkwartet daar volgend jaar bij in de buurt kan komen.

Eentje uit dat kwartet is Rachel Klamer, vanmorgen in actie in het Italiaanse Archazena. Als Rachel er volgend jaar bij is, is ze de eerste Nederlandse triatleet die op drie Spelen uitkomt. Vanochtend liet ze een sterke indruk achter in de World Cup wedstrijd. Met de besten mee uit het water, zeer actief op het fietsonderdeel en uiteindelijk alleen bij het lopen nog niet de topsnelheid van een aantal concurrentes uit de achtervolgende groep.

Eén ding was helder: Flora Duffy stak op Sardinië met kop en schouders boven de rest uit. Het juiste eilandgevoel zullen we maar denken. Op alle onderdelen was Flora de sterkste (alleen voor haar wissels nam ze iets meer tijd). Maar de 9.11 in het water, de 33.35 minuten op het fietsparcours met venijnige klim erin en de 16.55 minuten op de afsluitende loopkilometers, die eveneens hellend vlak waren: nee, die tijden werden door niemand benaderd.

Katie en Rachel de harde werkers

Logisch dat ze dus met een voorsprong van maar liefst 1.11 minuut de World Cup race naar haar hand zette. Waar ook Katie Zaferes nog verwacht werd, was de Amerikaanse duidelijk geen schim van vorig seizoen toen ze de wereldtitel pakte. Na het zwemmen was Katie nog wel eerste achtervolgster met kort erop Rachel, die als zevende het strandje op stoof en als vierde de wisselzone uitreed.

De volgers zagen bij de eerste beklimming al dat het een parcours was voor Flora Duffy. De voormalig wereldkampioene XTerra kan op zware terreinen het verschil nog meer maken, zo bleek al ras want de voorsprong liep na krap 20 kilometer trappen en klimmen op tot een minuut op de acht achtervolgsters waaronder twee Italiaansen, Zaferes, Rachel en ook de Belgische Claire Michel. In die achtervolging en zeker ook als het omhoog ging was trouwens Rachel Klamer steevast degene, die het initiatief nam. De anderen konden slechts volgen of moesten van tijd tot tijd lossen. Ook Zaferes moest soms op haar tandvlees, maar werkte wel mee.

Wellicht daardoor moesten Rachel en Katie het bij het lopen bekopen. Triatletes die slechts aangeklampt hadden, bleken over een sterker eindschot te beschikken. Rachel wisselde opnieuw sterk en liep als tweede de transitie uit, maar kort daarna liepen de concurrentes haar voorbij. Voor tweevoudige wereldkampioene op de weg Flora Duffy maakte dat allemaal niks meer uit. Zij liep soepeltjes naar de eindzege op deze World Cup. Toch pas haar vierde Wereldbekerzege, maar wel de tweede in dit korte seizoen (na Karlovy Vary). In de lange sprint om de tweede plaats haalde Europees kampioene (in Weert) Beth Potter het voor de thuisfavoriete Verena Steinhauser. De francaise Leonie Periault finishte als vierde voor de tweede Italiaanse Angelica Olmo. Harde werkers Katie Zaferes en Rachel Klamer finishten respectievelijk zesde en zevende. Rachel op een achterstand van 1.46 minuten. Over haar zwem- en fietsprestaties mag ze absoluut tevreden zijn, dat er nog wat gesleuteld gaat worden aan het lopen is duidelijk. Maar wij zagen op de TriathlonLive beelden toch beslist weer die oersterke Nederlandse vrouw in actie, de Rachel die deze week de dertig lentes bereikte. Ze staat er weer en dat geeft ons in elk geval een goed gevoel.

Mannenrace: drie op drie voor Vincent Luis

De mannenrace dan. Wereldkampioen Vincent Luis krijgt acht man aan zijn voeten in het azuurblauwe water van de baai van Cannigione. Gaandeweg druppelt het veld uiteen. Jonas Schomburg blijft op twee tellen steken van de Fransman. Landgenoot Pierre le Corre en Henri Schoeman houden de schade ook beperkt. Alistair Brownlee verliest 23 seconden en komt als veertiende uit het water. Donald Hillebregt doet er tien seconden langer over en stapt als 22e aan de kant. De Belgische debutant Tom van der Capellen sluit de rij van 62 atleten met een achterstand van 1.08 minuut.

Een eerste kopgroep formeert zich snel al fladderden sommige atleten er op de pittige Sardijnse klim steeds weer af. Vincent Luis voert het commando, Le Corre en Schomburg zaten erbij en Kristian Blummenfelt en Alistair Brownlee sloten aan. Uiteindelijk manifesteert zich een sterke groep van negen man waaronder drie Fransen (Luis, Le Corre, Bergère), drie Duitsers (Schomburg, Breinlinger en de verrassende Tim Hellwig), de Noor Blummenfelt, Schoeman en Brownlee. Donald fietste in de tweede groep mee met aanvankelijk nog een overbrugbare achterstand, maar die liep in de volgende fietsrondes toch snel op tot zelfs tweeëneenhalve minuut. Niet de meest gunstige uitgangspositie om aan het lopen te beginnen dus. In de slotfase sloot de tweede Noor Gustav Iden nog wel aan bij de kopgroep, waarmee de wedstrijd weer geheel open lag. In het kielzog van Iden was ook de Spanjaard Antonio Serrat Seoane meegetrokken naar de kopgroep en die kan aardig lopen.

De negen vooraan zouden onderling gaan uitmaken wie deze derde grote World Triathlon-race van het jaar zou gaan winnen. Vincent Luis had Hamburg en Karlovy Vary al op zak en ging vol voor de hattrick. Het lukte de Fransman nog ook, al moest hij wel alles uit de kast halen. Eerst moest de snel startende Serrat Seoane terug gehaald worden. Dat lukte alleen Luis en Blummenfelt.

Zware dag voor Donald

De twee veldheren namen eerst de jonge Spanjaard in de tang, daarna kon het slotduel beginnen. Luis en Blummenfelt gaven elkaar lange tijd geen duimbreed toe, tot er dan op een halve kilometer voor de eindstreep toch een demarrage kwam van de tweevoudig wereldkampioen. Blummenfelt volgde op slechts vijf seconden. In de strijd om het brons liep Alistair Brownlee alsnog voorbij de moedige Spanjaard Serrat Seoane. Gustav Iden was tweede Noor op een vijfde plaats. Leo Bergère op zijn beurt tweede Fransman, waarna Tim Hellwig nota bene de snelste Duitser was op een zevende plek. De Amerikaan Matthew McElroy was op een achtste plaats de snelste uit de achtervolgende groep. Daarna was het enige tijd wachten op de finish van Donald Hillebregt, die met zware benen de vijf kilometer in ging. Toen nog op een 39e plaats, maar gaandeweg viel de Don terug naar een 57e en voorlaatste positie.  Zijn achterstand aan de finish: 6.25 minuten. Moraal: de wereldtop staat – ook in coronatijd – niet stil. Het gaat almaar harder. En dat zal dus ook Donald moeten doen, wil hij zijn Olympische droom waarmaken.

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *