Jacomina Eijkelboom – De dubbele off road triathlon: haar verhaal.

Natuurlijk stuur ik Jacomina Eijkelboom een felicitatie, direct naar haar DUTOR – een dubbele off road triathlon. Ze is de eerste vrouw in de wereld die die volbrengt, de eerste Europeaan en de derde mens op de wereld. Ik heb haar gedurende de afgelopen bijna 47 uur gevolgd middels de appgroep van haar o zo belangrijke team en me voortdurend verbaasd.  In hetzelfde appje natuurlijk de vraag om nog eens met elkaar te praten over haar beleving van de de race. Ze heeft 2:49:39 gezommen, 25:31:00 gefietst en 16:17:59 gelopen. De dubbele off road triathlon in 46 uur en 48 minuten! Na haar finish naar huis en slapen!
Mijn verbazing wordt alleen nog maar groter als op zaterdagavond Jacomina zich meldt; WAKKER! en we bellen.

Ze klinkt zo energiek, praat honderd uit en heeft genoten van haar avontuur. Voor mij en waarschijnlijk voor heel veel lezers niet voor te stellen na zo’n inspanning, maar ieder woord is pure energie en geeft blijk van haar genieten!

Mijn eerste vraag is waar het allemaal pijn doet, realiseer me dat dit wel een malle vraag en buig het om, waar doet het op dit moment geen pijn.
“Mijn hersenen doen geen pijn, ik heb dikke voeten en handen, beweeg niet heel soepel, maar eigenlijk valt het nog wel mee. Komende dagen zal het wel anders worden . En natuurlijk heb ik een energie tekort. Ik zie dat het 15,5 graden in mijn huis is en ik heb het hartstikke warm, mijn lichaam protesteert dus al wel een beetje. . Het moet allemaal nog landen en de komende uren/dagen zal ik alle reacties gaan lezen. Het is pure luxe om dit te kunnen doen, samen met een fantastisch team “.

Het avontuur was heel gaaf, het heeft me heel veel energie gekost, meer dan ik vooraf had verwacht. Vooral het fietsen was mentaal heel erg zwaar. Maar ik heb genoten, het was zo gaaf om te doen! Het weer was natuurlijk ook niet heel erg goed. Je fietst of loopt met alleen een koplampje aan, waardoor je niet ver vooruit kan kijken. Je hebt geen idee hoe lang een modderstrook duurt en moet dus constant de focus houden. Dit maakte de nachten heel zwaar, steeds dat kleine kokertje van licht. Daarentegen kreeg ik een enorme boost van het ochtendlicht; letterlijk opent een nieuwe wereld zich voor je, figuurlijk ook mijn tweede leven.

Het zwemmen was minder koud dan verwacht en ging ook sneller dan dat ik vooraf bedacht had. Joyce heeft de hele route meegezwommen. Het slechtste moment tijdens de tocht kwam op de fiets. Na het zwemmen heb ik me in mijn regenpak gehesen en ben van start gegaan. Ik werd steeds natter en kouder en ook zieliger, toen heb ik wel even moeten “piepen”. Het liep niet zoals verwacht, ik deed er ook langer over als dat ik bedacht had. Daardoor was het mentaal ook schakelen en werd het een strijdveld, maar ik kon simpelweg niet sneller. Dus bijstellen en doorgaan!

Ik kwam van de fiets met “oma-voetjes”, volledig doorweekt na al die uren op de fiets in de regen. In de eerste ronde van het lopen ontstonden dan ook blaren. Deze zijn goed behandeld en getapt en daardoor kon ik de rest van de afstand afleggen. Tijdens het lopen was ook één van de twee mooiste momenten van dit avontuur, het ochtendlicht , begin van een nieuwe dag, steeds meer licht, vogeltjes die je hoort. Het tweede mooiste moment was natuurlijk de finish, waar het hele team bij aanwezig was.

De tweede nacht tijdens het lopen zat ik laag in energie, maar had het absoluut wel naar mijn zin. Ik moest uitkijken om niet in het water lopen, moest niet teveel om me heen kijken, maar was heel erg aan het genieten. Natuurlijk doet het pijn, lopen werd een automatisme. Ik wist niet meer of het water links of rechts van me was, terwijl ik route echt wel goed ken. Dat ik moet blijven eten voor zover ik het weg krijg , soms niet meer recht kunnen zien en niet kunnen reproduceren waar ik ben. En dan is het tijd voor een powernap.  Twee keer had ik een powernap nodig van 20 minuten, de eerste was niet genoeg.
Maar ondertussen nog heel erg kunnen genieten van een leuk gesprek tussen  mijn loopbuddies Koen en Paula , die de volledige afstand met me meegelopen hebben, of genieten van het geluid van de ganzen op de achtergrond. Eigenlijk had ik het lopen sneller willen doen.

Het moet allemaal nog verder landen, maar ik heb genoten!!!!!

 

 

 

 

Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *