Reilly vergist zich in Chrissie; Prachtige Hawaii-pics; EK teams Alhandra – WTJ 1647

ZONDAG – In één lijst hoort Chrissie Wellington – helaas voor haar – echt niet thuis. Dat is de toch best indrukwekkende lijst met Nederlandse finishers op Hawaii. Maar in een totaaloverzicht mag de Britse nimmer ontbreken. Natuurlijk is het niet goed dat uitgerekend Mike Reilly haar overslaat in zijn overzicht van sterke vrouwen op het WK Ironman.

Eerste onder 9 uur

Lynn Lemaire mag het overzicht openen, eerste vrouw immers die Hawaii won. Vervolgens passeren Erin Baker, Paula Newby-Fraser, Natascha Badmann, Michellie Jones en van recenter datum Mirinda Carfrae en Daniela Ryf. En dus missen we de Britse. Iedereen vindt het niet fair dat Reilly haar overslaat. Beter ook even aantonen waarom ze er niet bij zit, denken we dan. Want het is inderdaad onterecht dat de viervoudig kampioene in dit rijtje ontbreekt. Maar wat haar echt uniek maakt, is dat ze als eerste vrouw onder de negen uur dook op Hawaii: 8.54.02 uur in 2009. Dat terwijl de mannen er veel langer over doen om onder de acht uur te blijven. Pas in 2018 slagen Patrick Lange en Bart Aernouts daarin.

Dat het Chrissie zelf ook dwars zat, konden we uit Tweets opmaken en uit de steunbetuigingen van allerlei atleten. Wij gooien er even de argumenten bij waarom Reilly hier een onvergetelijke blunder maakt, iets waar we de Amerikaan gelukkig maar zelden op kunnen betrappen.

Ik heb lang contact gehouden met Chrissie Wellington. In mijn Almere-herinneringen legde ik in 2013 uit waarom. Die halen we er hier nog even bij. Als geheugensteuntje.

Almere-herinnering (194): De grootste belangstelling op het WK 2008 ging uit naar ‘The womens battle of the century’ tussen de kersverse wereldrecordhoudster Yvonne van Vlerken (8.45.48) en de nieuwe Kona-queen Chrissie Wellington. De aanwezigheid van de Britse was een zegen, niet alleen voor Almere, ook voor de ITU die de Ironman-toppers maar moeilijk kon overhalen voor het World Championships Long Distance.
Chrissie’s aanwezigheid was ook voor mij speciaal. Een paar jaar eerder was ik voor mijn krant bij een ontwikkelingsproject in Nepal, waar de mij volstrekt onbekende Chrissie voor een internationale ontwikkelingsorganisatie werkte. Haar triathloncarriere moest toen nog beginnen, maar ze zou heel snel furore maken. Bij het weerziens in augustus 2008 in Almere kwamen de verhalen uit de Himalaya vanzelf weer boven. Het verbaasde me dat ze zo kort voor het WK nog over totaal andere dingen kon praten. Maar ze lachte en zei: ‘there’s much more in the world to discover than triathlon’. Twee dagen daarna dook ze lachend het water in, fietste met een smile zo groot als de afstand Almere-Amsterdam rond en liep schaterlachend de 30 kilometer uit. De clash met Yvonne kwam niet tot stand, onze nationale trots kon na de explosie in Roth niet nog eens toeslaan. Brons was haar deel. Wellington groeide in de jaren daarna uit tot een triatlete van een andere planeet. De snelste vier tijden (plus wereldrecord 8.18.13) staan op haar naam. She’s greater than the sport is, werd er gezegd toen ze twee jaar terug gewoon een punt achter haar indrukwekkende maar misschien korte carriere zette. Maar voor mij blijft het ook altijd ‘dat immer lachende meisje dat ik in haar eerdere leven in Bhaktapur tegen kwam’. Normaal ben ik redelijk chauvinistisch, maar bij de finish van The Chrissinator sloeg mijn stem weer ouderwets over, meer dan bij enig ander deelnemer van over de landsgrenzen. Voor het eerst schreef een Hawaii-winner de Holland Triathlon op haar naam. Mijn tanden zijn niet zo mooi als die van Chrissie, maar ik lachte ze wel bloot.

Virtueel liever even niet

Ja, die lijst was toch wel echt een dingetje. Vroeg ik me vrijdagavond nog hardop af hoe ik de nacht van 10 op 11 oktober zou doorkomen. Niet met de virtuele evenementjes. Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar toen er weer echte races kwamen ben ik nóg minder gaan kijken in de VR-races of de Zwift-programma’s. Misschien zijn ze straks weer meer dan welkom, als de beperkingen weer groter zijn. Maar persoonlijk hoop ik dat we eenmaal terug in de buitenlucht ook in de buitenlucht kunnen blijven.

De lijst van 406

Zaterdagmiddag toch steeds meer Hawaii in de bol en de oude lijsten met Nederlanders er nog eens bijgepakt. Goh, het zijn er toch best veel. Alles opgeteld 405 (later 406 want we waren inderdaad Menko van der Ark vergeten, nota bene uit een jaar dat we live aanwezig waren op Big Island). De lijst verrast iedere keer weer. Zo van: hè, heeft die ook ooit meegedaan?  Lang verhaal kort. Met Ruud op akkoordje gegooid dat we finishfoto’s van zoveel mogelijk Nederlandse Hawaii-finishers gaan verzamelen en op de site zetten. Ik had er al wel een paar op eigen FB-pagina’s voorbij zien komen, dus dacht ik 44 edities…dat moet 44 foto’s opleveren. Ruud was voorzichtig. ,,Als we er al eens 20 bijeen krijgen, is het veel. Je moest voor de finish-pics altijd penny zestien betalen. Dat doet lang niet iedereen. Afijn we zouden wel zien.

Gregor Stam, 1982

Van Gregor tot Dorothé

Kort na de ‘zogenaamde’ start op de Pier van Kona gingen we los. De eerste uren was het even wennen. Foto’s op juiste formaat, naam en jaartal eronder en de pagina voortdurend updaten. Bovendien druppelden ze lekker binnen. Na tienen ging het nog even wat harder, zodat we om middernacht inderdaad 44 foto’s verzameld hadden. Van Gregor Stam uit 1982 tot en met Dorothé Vrieze vorig jaar. Gregor was inderdaad de eerste Nederlander, die de woorden You are an Ironman hoorde en Dorothé vooralsnog de laatste.

Zondagmorgen ging het vrolijk verder. Hier en daar porden atleten collega’s aan om ook mee te doen. Op het middaguur, toen we na 17 uur verzamelen eigenlijk wilde afsluiten, stond de teller op 60. Maar afsluiten was geen optie. Er kwam steeds meer binnen. Niet allemaal even scherp. Soms net na de finish met krans om, soms met nog een paar honderd meter te gaan. Maar allemaal als overduidelijk bewijs: they did it!

We moesten wel door en toen de zondag voorbij was schoten we al over de honderd heen. Dat betekent dat we een kwart van alle Nederlandse Hawaii-finishes hebben. Let wel de 406 is het aantal Nederlandse finishes, het aantal atleten staat op 263. Maar wie meerdere keren gefinisht is, heeft dus ook finishfoto’s uit meerdere edities.

Dorothe Vrieze, 2019

Voltreffer

Moraal: het spontane idee op zaterdagmiddag bleek een voltreffer. Ruud is de man van de kijk- en leescijfers en die wist zondagmorgen al te melden: ‘we scoren als een malle.’ Erg leuk natuurlijk, maar dat danken we dan toch vooral aan jullie, Hawaii-helden. Jullie stuurden massaal de foto’s onze kant op, waarmee wij in elk geval weer het echte Ironman Hawaii gevoel kregen, wat we dit jaar zo moeten missen.

Alhandra zonder Nederlanders

Naast Arzachena waren er op internationaal niveau nog de wedstrijden in het Portugese Alhandra, waarvan ik toch werkelijk dacht dat ze gecanceld waren. Nee dus, maar wel zonder de Nederlandse teams die zich wel voor dit EK Mixed Relay voor clubteams hadden geplaatst. De NTB had de teams (Edo Sports onder meer) uitgeschreven vanwege Code Oranje in Portugal. Poissy won voor het derde jaar op rij de Europese titel. Dat deden ze met Cassandre Beaugrand, Tom Richard, Kristelle Congi en Aurelien Raphael. Sport Lisboa e Benfica eindigde tweede en het Belgische team Atriac derde.

De ETU Cup in Alhandra stond tevens te boek als het open Mediterraans kampioenschap. De Belgen en Portugezen verdeelden de pot hier. De Portugezen waren op hun sterkst en dat bleek ook aan de streep. Vasco Vilaca, revelatie van dit knotsgekke seizoen, won de sprint triathlon. Het langst ondervond hij concurrentie van de Belg Christophe Dekeyser. De derde plaats ging naar de snelste loper van de dag: Ricardo Batista, eveneens Portugees. Jamie Riddle, twee weken terug nog tweede in Maastricht finishte op een vierde plaats. Alexis Krug, vorige week nog mijlenver de snelste in Ouderkerk, had het in dit internationale gezelschap moeilijker: de Belg kwam op een 32e plaats binnen. Maar hij was dan ook al eerder ingezet op het EK Mixed Relay, waarin zijn Atriac derde werd.

Portugal en België verdelen de buit

Portugees succes ook bij de vrouwen met Melanie Santos en Gabriela Ribeiro op de eerste twee plaatsen. En ook hier Belgisch eremetaal, want Jolien Vermeylen liep op brons binnen. Voor Jolien de tweede bronzen plak, na het EK met Atriac. De zus van Vasco Vilaca, Vera, eindigde zesde. Laura Swannet troffen we op een twaalfde plaats aan. Dat het half oktober in Europa nog goed triathlonweer is bleek zowel in Italië als Portugal: watertemperatuur in Alhandra 21 graden, buitentemperatuur 26 graden. Wetsuits kwamen er nergens aan te pas. Mondkapjes wel. Die werden kort voor de start in een bak gedeponeerd. In Arzachena had Donald Hillebregt hem waarschijnlijk al iets eerder afgedaan, zo zagen we aan de beelden.

Ook aan de World Cup Paratriathlon deden weliswaar veel nationaliteiten mee, echter geen Nederlanders. De snelste tijd ging uiteraard weer naar de PTWC-klasse (die van Jetze, Geert en Marget dus).  De winnaars daarin waren Ahmed Andaloussi uit Frankrijk en – na een spannend duel – Jessica Fereira uit Brazilië.

Morgen weer meer nieuwtjes. Blijf intussen kijken naar de fotopagina, want we hebben inmiddels 120 triatleten met een Hawaii finish erop staan. And still running….

 

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *