De Belgen hebben toch net iets meer met Hawaii dan wij; no Cascais – WTJ 1652

DINSDAG – Dit is een aflevering, die vooral op Trikipedia.be op z’n plaats is. Of ik voor onze Zuiderburen ook niet zo’n foto-overzicht van Hawaii-finishes kon maken? Want ja, je hebt Trikipedia.be of niet soms? Zo prikkelden een aantal Belgische Hawaii-gangers me om in navolging van de 230 foto’s van Nederlandse Hawaii-finishers ook een Belgische variant te maken.

Maar een Belgische verzameling aanleggen is wel even andere koek. Om te beginnen zijn zij sinds 1994 numeriek in de meerderheid ten opzichte van de Nederlanders. Bestond het grootste Oranjeteam ooit uit 36 triatleten (2017), de Belgen zitten daar sinds 2004 vrijwel altijd boven met een uitschieter in 2018 toen maar liefst 71 Vlamingen/Walen deelnamen aan het WK Ironman.

Ze kwamen weliswaar een jaar later dan onze tien triathlonpioniers. Inmiddels hebben de Belgen ons al lang en breed op alle fronten ingehaald. Wilfried van Aken en David Bechtel waren de eerste Rode Duivels op big Island in 1983. In de jaren daarna volgden de eerste successen met Mario Huys, Rodolphe von Berg (inderdaad de vader van de zondag winnende Rudy von Berg) en Jean Moureau.

Doorbraak met Luc

De grote doorbraak was uiteraard 1996 toen Luc van Lierde een bliksemdebuut maakte. Als eerste Europeaan bracht hij de Ironman Hawaii op zijn naam. In 8.04.08 uur was hij bovendien sneller dan alle Dave Scotts en Mark Allens ooit tevoren. Met ook Jean Moureau nog op een achtste plaats gaf dat een ongekende weelde voor België en de triathlonsport werd samen met wielrennen en voetbal meer dan ooit gecoverd. In dat jaar 1996 was overigens de Belgische media nog slechts door twee journalisten vertegenwoordigd. Dat zou in de jaren daarna wel anders worden.

Het Luc-van-Lierde-effect was ook merkbaar op de deelname in latere jaren. Waren er in 1996 nog slechts acht Belgen, twee jaar later waren er 15, vier jaar later 23 en acht jaar later 36. Van de tweede winst van Luc in 1999 waren zestien landgenoten mededeelnemer.

Een volgende boost zat natuurlijk in de overwinning van naamgenoot Frederik van Lierde in 2013. Dat jaar deden 50 Belgen mee, in de jaren daarna kwamen er jaarlijks gemiddeld vijftig aan de start. Tellen we alle Belgische Hawaii-gangers bij elkaar op dan komen we tot 886. Das ruim twee keer zoveel als hun noorderburen!

Negen Belgische podiumplaatsen

Sportief gezien boekten ze Belgen dus ook meer successen. Is Rob Barel met twee vierde plaatsen nog altijd Neerlands triatleet, die het dichtst bij het mannenpodium geraakte (1984 en 1990), de Belgische mannen stonden maar liefst negen keer op het podium. Luc en Frederik bezorgden het land drie overwinningen: 1996, 1999 en 2013. Luc werd tweede in 1998, Frederik derde in 2012. Tussen hen in haalde Rutger Beke zilver en brons in respectievelijk 2003 en 2008. Na diverse vergeefse pogingen kwam Marino Vanhoenacker in 2010 toch nog tot brons. Na elk tijdperk volgt voor de Belgen weer een nieuw tijdperk, zo lijkt het. Want toen Frederik er niet meer in slaagde Hawaii nog eens naar zijn hand te zetten was daar Bart Aernouts, die tweede werd in 2018 met een tijd dik onder de acht uur!

Met 24 keer een Belg in de top tien kunnen wij helaas ook niet concurreren. Acht keer slaagde een Nederlandse triatleet er bij de mannen in de topt tien te bereiken. Voor de laatste keer moeten we zelfs al terug naar de vorige eeuw, toen Frank Heldoorn zevende werd (1999). Twee jaar daarvoor zat Frank in hetzelfde vliegtuig als Mark Allen naar Hawaii. De zesvoudig winnaar had de prestaties van de Nederlander goed bestudeert. De vorm was er. ,,Deze had voor jou kunnen worden als je niet ook nog Almere had gedaan!’’, zo sprak Allen de profetische woorden. Misschien ligt daar de kern van de prestaties van de Nederlanders ten opzichte van de Belgen wel. Onze zuiderburen hebben (op de Belgian Coast Triathlon Middelkerke na) nooit een grote hele triathlon in eigen land gehad. Ze hoefden zich er niet op te richten, zwierven uit over de aardbol op jacht naar slots voor Hawaii. Voor Nederlanders bleef Almere – ook publicitair – een interessantere wedstrijd dan Hawaii.

Zeven top tien plaatsen voor Nederlandse triatletes

Hollands troost moet de vrouwen bieden, waarvan Yvonne van Vlerken en Thea Sybesma respectievelijk tweede en derde zijn geworden in de rijke historie van het WK, iets waar de Belgische vrouwen (nog) niet aan toekwamen. Zeven keer drongen Nederlandse triatletes door tot de top tien. Tine Deckers is tot op heden met haar twaalfde plaats in 2011 de beste Belgische op Hawaii.

Ook op snelheid leggen we het af. Bart Aernouts toptijd van 7.56.41 uur (2018) wordt nog het best benaderd door Ben van Zelst al dateert zijn 8.35.23 uur dus inmiddels wel van….1993.

Christian Meuser is de Ken Glah van België

En in frequentie eveneens. De tien deelnames van Rob Barel en de negen van Dennis Vandermeer komen bij onze zuiderburen regelmatig voor: Luc van Lierde nam elf keer deel, Marino Vanhoenacker en Frederik van Lierde tien keer. Maar de kroon spant Christian Meuser, die er in het gouden jaar 1996 voor het eerst bij was en in 2018 zijn achttiende (!) Ironman Hawaii voltooide. Daarmee staat hij wereldwijd ook in de top tien al ligt Ken Glah met 36 keer Hawaii natuurlijk mijlenver op kop.

Overigens is het maar goed dat onze oosterburen de vraag nog niet gesteld hebben om ook voor hen zo’n fotopagina te maken. In Duitsland staat de teller namelijk niet op 406, niet op 886 maar op liefst 10.148 Hawaii-deelnames! Met al die cijfertjes even een quizvraag tussendoor: weet jij hoeveel finishes (dus niet het aantal unieke triatleten!)  er tussen 1978 en 2019 het WK Ironman Hawaii er zijn geweest? Voor degene, die er het dichtst bij zit loven we een mooie ‘Hawaii-gerelateerde’ prijs uit. Inzendingen kunnen naar info@trikipedia.nl

Geen Ironman Cascais

Dat de Belgen alweer azen op toekomstige podiumplaatsen moge duidelijk zijn. Bart Aernouts en straks Pieter Heemeryck zijn klaar voor een volgende stunt. Helaas komen er dit jaar niet veel kansen meer voor Ironmannen-in-spé nu ook Ironman Portugal is weg gevallen. De race van 7/8 november was de uitgestelde van eind september. Maar de coronakaart is er – ook in Portugal – niet beter op geworden. Pieter zou er heen gaan, Alexandra Tondeur. En van Nederlandse zijde onder andere Sarissa de Vries, Cornelis Scheltinga, Dennis Heilbron en Nelleke Baldé. Op de halve onder meer Diede Diederiks en Sophie Geelen. Maar ze kunnen zich de reis naar Portugal besparen. Helaas.

Blijft nog over de 70.3 Ironman Belek, Turkije en mogelijk nog wat Amerikaanse en Mexicaanse Ironmans en Challenge races. Maar of die doorgaan en of daar buitenlandse atleten zijn toegestaan, is twijfelachtig. Alexandra Tondeur begint er alvast niet aan. De staat Florida is de hotspot van corona in Amerika al kwam de tweede golf daar in juli/augustus al. Tot dusverre gingen de Amerikaanse wedstrijden geen van allen door. The Championship is een pro-race en staat gepland voor 6 december.

 

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.