Daisy van der Weijden: samenleven met een Olympiër, een Elfstedenzwemmer en triatleet

Maarten van der Weijden behoeft geen nadere introductie. Sinds dit jaar leren we hem ook steeds beter kennen als triatleet. Maar aan Maarten hebben we niets in de Vrouwenweek. Wel aan Daisy, zijn echtgenote, steun en toeverlaat. Hoe zou ’t toch zijn om met zo’n onwijs gedreven topsporter samen te leven, vroegen we ons af. Van het een kwam het ander en voor we er erg in hadden, rolde er een heel pakkend verhaal uit. Daisy mag dan geregeld in de schaduw van haar man staan, zonder haar is Maarten nergens. Die conclusie durven we wel te trekken. 

We nemen jullie mee in het leven van…..Daisy van der Weijden.
P.S.: onderaan staat de link met de Maarten van der Weijden-foundation. Doneren mag altijd.

foto Anke van der Meer

 

Als 21-jarige kreeg Daisy van der Weijden verkering met Maarten. Een zwemmer die als doel had om, nadat hij van leukemie was hersteld, olympisch kampioen te worden in het open water zwemmen. Hoe is het als ‘vrouw van…’?

‘Toen ik op 21-jarige leeftijd Maarten leerde kennen, was hij volop in training voor de Olympische Spelen. Zelf zwom ik ook al jarenlang met veel plezier open water wedstrijden. Maarten had destijds maar 1 doel: Olympisch kampioen worden. Al snel had ik door dat hij het zwemmen op nummer één zette en dat ik daardoor maximaal nummer twee werd. Een relatie als een competitie zien, dat werkt niet. Zeker niet als je grote liefde niet veel later vijftien uur per dag in een hoogtetent doorbrengt.’

Ruim 1,5 jaar na hun eerste date verbreekt Maarten de relatie en is Daisy er niet bij als Maarten Olympisch Kampioen wordt in Peking.

‘Destijds vond ik dat wel lastig, maar het was de enige juiste beslissing. Ik denk niet dat we samen waren gebleven als Maarten die keuze niet had gemaakt. Stel hij had niet die gouden plak gewonnen, dan had het misschien altijd aan ons blijven knagen of het anders was gelopen als hij wel die ultieme focus had gehad. De dag van zijn gouden race belde hij op en planden we om elkaar weer te zien. Tijdens dat moment heb ik een paar ‘voorwaarden’ gesteld. Als we er samen weer voor zouden gaan, dan zou dat wel op een gelijkwaardige basis zijn. Hij mocht dan wel een gouden medaille om zijn nek hebben hangen en letterlijk boven mij uit torenen, maar dat zou niet betekenen dat mijn dromen en idealen daardoor minder waard zouden zijn. Gelukkig begreep Maarten dat.’

Tussen 2008 en 2014 is het op sportief vlak rustig. Daisy en Maarten hebben allebei een baan in loondienst (Daisy als pedagoge bij een zorginstelling, Maarten als financieel manager bij Unilever), trouwen en maken een wereldreis. In 2014 krijgen ze hun eerste kindje, Phileine.

‘Twee weken voor de uitgerekende datum liep Maarten de marathon van New York. Hij was daarvoor gevraagd toen ik net wist toen ik zwanger was en het leek me geweldig als hij dat mee zou maken. Het was eerder mijn droom dan die van hem! Maarten trainde wel, maar het werd al snel duidelijk dat hardlopen niet zijn talent was. Omdat hij jarenlang niet gesport had, moedigde ik hem daar wel in aan. Fit zijn en bezig blijven vind ik belangrijk en ik doe dat door middel van hardlopen. Voor mij is inspanning de beste vorm van ontspanning. Zittend op een meditatiekussen zal ik nooit tot de inzichten komen die ik al hardlopend krijg. Buiten zijn en genieten van je omgeving, terwijl je het steeds zwaarder krijgt, is voor mij de beste manier om opgeladen weer verder te kunnen gaan. Het familie-record op de marathon staat met 3u 55min op mijn naam. Maar met alle looptrainingen die Maarten de afgelopen periode heeft gehad, zal dit binnenkort wel verbroken worden.’

 

Na de geboorte van Phileine start Maarten met zwemtrainingen. Deze keer niet met het doel om kampioen te worden, maar als middel voor een heel ander doel: zoveel mogelijk geld inzamelen voor zijn eigen stichting, de Maarten van der Weijden Foundation.

‘Toen Phileine geboren werd, dachten we na over wat we belangrijk vinden in het leven. We waren ons er enorm van bewust dat we ontzettend veel geluk hadden. Dat we een kindje hadden kunnen krijgen, ondanks Maarten zijn behandelingen, dat we gezond waren en mooie reizen konden maken. Vanuit het stukje dankbaarheid hadden we het gevoel dat we iets terug moesten doen. Kijkend naar onze talenten, werd dit een stukje zwemmen voor Maarten en de toko draaiende houden voor mij. Voorzichtig zijn we in 2016 de verkenningstocht gestart of Maarten in staat zou zijn om de Elfstedentocht te kunnen zwemmen.’

Maarten en Daisy starten in datzelfde jaar hun bedrijf Beter.nu, waarmee Maarten inspirerende presentaties geeft. Een stap die goed uitkomt, want de tijdsinvestering die hun stichting en de voorbereiding op de 11stedenzwemtocht van hun vraagt, is groter dan ze van te voren verwacht hadden.

‘In aanloop naar de eerste tocht was het echt pionieren en hadden we geen flauw idee wat ons te wachten stond. Maarten is, naast zwemmer, ook voorzitter van de stichting en ik heb geen officiële functie-omschrijving, maar vang alle ballen op die dreigen te vallen. Het voorbereidende jaar was enorm stressvol, met ook nog een kleintje erbij (Robien werd begin 2017 geboren). Maarten begeleiden bij de vele trainingsuren (dag en nacht), uitproberen wat werkt met voeding en slaap en hem faciliteren, Maarten verzorgen als hij weer eens urenlang in het water had gelegen en daarna nauwelijks meer kon lopen, er gewoon voor hem zijn,… Dat waren de dingen die ik deed voor Maarten de zwemmer. Maar als vrijwilliger van een stichting die een event organiseert en zoveel mogelijk geld probeert in te zamelen, was er ook op het droge genoeg te regelen. Pas toen Maarten in 2018 in het water sprong konden we ons focussen op datgene waar we voor kwamen: de tocht uitzwemmen. Het was overweldigend wat er dat eerste jaar in Friesland gebeurde. Maarten werd langs alle kanten aangemoedigd en werd er zo ontzettend veel gedoneerd (in 2018 was dit 5 miljoen euro); dat hadden we van te voren niet kunnen bedenken. Wat we ook niet hadden kunnen bedenken, was dat hij er tijdens de eerste nacht al mee wilde stoppen. Ik had als taak om hem zo lang mogelijk in het water te houden. Maar als Maarten iets in zijn hoofd heeft, dan is het best lastig om hem op andere gedachten te brengen. Uiteindelijk ben ik heel hard geweest en heb ik gezegd dat elke minuut die hij in het water lag, er €1000,- binnenkwam voor de kankerpatiënt. Als hij zou stoppen met zwemmen, dan zou die geldstroom ook stoppen en had de kankerpatiënt er niks meer aan. Maarten realiseerde zich toen dat het niet het doel was om Leeuwarden te halen, maar om zolang mogelijk door te gaan en op die manier zoveel mogelijk geld in te zamelen. Ik ben wel blij dat zijn arts na 163km de keuze maakte om Maarten te laten stoppen. Zijn lijf kon gewoon niet meer. Toen Maarten, half opgedroogd, me een paar dagen later vertelde dat hij het nog wel een keer wilde proberen, heb ik aangegeven dat hij daar in januari 2019 weer opnieuw over mocht beginnen. Ik was er wel even klaar mee!’

foto Raymond van Olphen

Maart 2019 kondigt Marten aan dat hij het nog een keer gaat proberen, hij wil de Elfstedentocht uitzwemmen en opnieuw zoveel mogelijk geld inzamelen voor kankeronderzoek en -projecten.

‘Ik kan heel makkelijk de knop omzetten en ben behoorlijk flexibel in mijn doen en denken. Als ik iets een goed plan vind, dan ga ik er volledig in mee. Toen ik me realiseerde dat we met een tweede poging misschien nog meer geld in zouden kunnen zamelen voor de kankerpatiënt, was ik om. Maar wel nadat ik Maartens arts had gevraagd naar de mogelijke gevaren voor zijn lichaam. Die bleken nihil te zijn en dus ondersteunde ik Maarten weer vanaf het moment dat hij begon met trainen. En de inschatting om het nog een keer te proberen bleek een juiste te zijn; met deze editie hebben we zeven miljoen euro ingezameld.’

foto Casper van Aggelen

Met de twee edities van de 11stedenzwemtocht zijn er in totaal 27 kankeronderzoeken en -projecten door de Maarten van der Weijden Foundation mogelijk gemaakt. En ook in 2020 probeert de stichting zoveel mogelijk geld in te zamelen.

‘In tegenstelling tot Maartens droom om olympisch goud te winnen, is de droom om kankerpatiënten te helpen eentje die we samen nastreven. Het leven an sich en een goede gezondheid zijn niet vanzelfsprekend, dat moet je koesteren. Ik ben iemand die makkelijk kan genieten van kleine dingen. Geluk zit hem voor mij in het vandaag fijn hebben en je bewust zijn van wat er allemaal goed gaat. Bij Maarten zit geluk meer in grote doelen stellen en daar helemaal voor gaan. Dat botst vaak, want met mijn passie voor ‘nu’ verstoor ik zijn passie voor ‘later’ en andersom. Maar zolang we elkaar daar scherp op blijven houden, denk ik dat we samen nog veel mooie dingen kunnen bereiken. Ik heb er heel bewust voor gekozen om in de jaren dat onze kinderen nog niet allebei fulltime naar school gaan, ik er altijd voor hen zal zijn. Door een eigen bedrijf aan huis en een stichting die vanaf de keukentafel gerund wordt, is dat gelukkig ook mogelijk. Er zal straks veel tijd vrijkomen, maar hoe ik daar invulling aan ga geven, bekijk ik dan wel. Ik hoef geen vooropgezet plan te hebben voor de toekomst, het vormt zich vaak vanzelf.’

Door de Corona-crisis loopt alles even anders en gaat de geplande 11stedenzwemtocht van 2020 niet door. Maarten kan niet zwemmen en stort zich op andere sporten, als lopen en fietsen.

‘Dat ging in het begin niet heel soepeltjes en mensen uit het dorp spraken me er zelfs op aan dat Maarten maar beter weer kon gaan zwemmen! Inmiddels loopt hij heel makkelijk, al zal het er met zijn lengte van 2.05mtr altijd anders uit blijven zien dan bij kleine, tengere marathon-lopers. Ik vind het mooi om te zien dat Maarten het aandurft om een keer bij nul te beginnen. Dit zijn sporten die helemaal nieuw voor hem zijn en waar hij zichzelf nog zoveel in kan verbeteren. De topsporter blijft toch wel in hem zitten. Ook als amateur pakt hij het professioneel aan en probeert elke dag beter te zijn dan de dag ervoor. Dat werkt ook wel aanstekelijk. Inmiddels heb ik ook een racefiets en op de dagen dat Maarten een rustige fietsdag heeft, proberen we samen te fietsen. Het is fijn om dat te kunnen doen. Ook proberen we wel eens samen hard te lopen, maar ik word erg zenuwachtig van zijn manier van lopen. Waar ik elk eendje in het water zie en me focus op de omgeving, kijkt Maarten elke 200mtr naar zijn tijd. Gelukkig weet ik dat hij niet de ambitie heeft om op een dag Olympisch Kampioen op de triathlon te worden, dus laat ik hem maar zijn gang gaan. Het zou mooi zijn als we met de Maarten van der Weijden Foundation de komende jaren nog veel voor anderen kunnen betekenen en als daar, naast het zwemmen, ook iets met hardlopen en fietsen in gedaan kan worden, dan zou dat helemaal geweldig zijn. De dingen waar we nu plezier aan beleven, leveren dan hopelijk iets op voor de kankerpatiënt in de toekomst.’

 

Info over Maarten van der Weijden Foundation vind je hier

 

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.