Roely Graman – ex-voorzitter Holland Triathlon Almere : als het een goede is, moeten we dat zeker doen!

Roely Graman, jarenlang de voorzitter van Stichting Triathlon Almere, in goede, maar ook in slechte tijden. Een sterke daadkrachtige vrouw,  die naast een eigen bedrijf runnen, heel veel tijd vrij maakte om als voorzitter van “de hele van Almere” zaken te coördineren, samen te laten komen  en immer aanwezig te zijn. Samen met haar overleden man Ruud Graman, als race-director, jarenlang de spil in het web van Almere.

Hoe ben je in contact met de triathlonsport?
Wij zijn als jong gezin in 1981 in Almere komen wonen. Mijn man Ruud was altijd al een sporter. In  zijn diensttijd kwam hij al uit voor zijn eenheid op zwemwedstrijden, hij fietste graag en was af en toe aan het hardlopen. Hij hield van sportieve uitdagingen (zoals o.a. de Mont Blanc beklimmen).  Hij was het die op de dijk van Almere Haven de atleten voorbij zag komen en riep: Dat wil ik ook! Dus werd hij lid van de Triathlon Vereniging Almere (TVA) en ik actief in het bestuur. Ging ik de trainingen begeleiden (Komt iedereen wel uit het water? Is er genoeg warme koffie na afloop? Wie neemt de tussentijden op in de stromende regen? En zijn er wel voldoende pannenkoeken na afloop van de looptraining), vond Champion als sponsor voor Ruud en een Tri-Team en had ik dus ook het virus te pakken!

Was het je ambitie voorzitster te worden van SHT?
Nee, eigenlijk helemaal niet. Ik was heel tevreden als staflid PR en Communicatie. Natuurlijk wist ik als een van de eerste dat de toenmalige voorzitter zou vertrekken en zocht, net als de rest van het bestuur naar een goede opvolger. Tot ik het telefoontje kreeg: “Roely we hebben een geweldige voorzitter gevonden! En het is (uniek in de Tri wereld) een vrouw!” Ik reageerde: “als het een goede is moeten we dat zeker doen!!”

Een hele nauwe samenwerking met Ruud, jij als voorzitter, hij als race-director. Ging dat altijd van een leien dakje?
Meestal wel. We hadden vooraf, met elkaar en het bestuur dit wel duidelijk uitgesproken. Zodra het bestuur het idee kreeg dat er in ‘vooroverleg’ al van alles was besloten zou men ingrijpen. Maar soms knalde het tussen ons ook wel. Dan vroeg Ruud na de vergadering: “Had je mij hierin nu niet kunnen steunen?” Maar ik was het dan als echtgenote misschien wel eens, maar niet als voorzitter. En dat was mijn taak en rol op dat moment. Verder hoor ik (zelfs nu nog wel eens) van onze zonen dat het een aantal jaar lang bij ons thuis vooral over onze zaak (Almere Marktonderzoek Advies) en de Triathlon ging.

Roely en Ruud, volgens mij nog altijd een begrip bij de atleten die meededen in Almere. Hoe kijk jij terug op die periode?
Als een geweldige tijd! Ik heb zoveel mooie mensen mogen ontmoeten! Ik was een ‘hands-on’ voorzitter! Ik kon niet besturen van afstand, dus zat (misschien tot vervelends toe) overal graag bovenop. Probeerde ieders belangen zoveel als mogelijk te bewaken en de triathlonsport te vertegenwoordigen. In Almere (Joop Visser van Almere TV zei: “ we moeten die organisatie weer ‘smoel’ geven en dat ga jij worden!”), in Nederland (de NTB was niet altijd erg blij met mij), in Europa (wij waren actief verbonden met de ETU) en zelfs wereldwijd toen we de lobby gingen inzetten voor het WK Long Distance.
Met passie en volharding heb ik geprobeerd de belangen van de deelnemers te behartigen en dat kan alleen maar met een enthousiast en goed geïnformeerd team van vrijwilligers. Dat was in mijn tijd nog niet eens zo eenvoudig. Het was een grote groep met veel verschillende disciplines en zaken als GSM / FaceBook of Whatsapp waren nog helemaal niet zo vanzelf sprekend.
Maar om aan te geven hoe belangrijk de vrijwilligers voor mij waren begon ik als eerste taak het bureau van SHT schoon te maken! Regelde ik een derde hands bureau inventaris voor de meiden op de administratie en werd er regelmatig, naast de vergaderingen tijd gemaakt voor ‘borrels’ en informele bijeenkomsten. Ook de verzorging van de vrijwilligers in de dagen rondom de wedstrijd pakte ik aan.

Immer aanwezig, altijd een hand of glimlach voor de atleten, oog voor details, ingrijpend daar waar noodzakelijk op de wedstrijddag en het vermogen om  belangrijke mensen naar Almere te halen. Hoe deed je dat allemaal?
Het ging en gaat mij makkelijk af omdat ik oog heb voor details. En soms schijnbaar irrelevante details goed kan onthouden! En vooral vastbijten en niet meer loslaten als ik een kans zag voor de organisatie! Niet met dwang, maar met een glimlach! En vooral duidelijke afspraken maken en bevestigen naar elkaar. Vrijwillig is niet vrijblijvend! Dat deed ik met enorm veel plezier en zonder eigen belang. Dat werd herkend en gewaardeerd. Maar natuurlijk had ik mij ook goed voorbereid waardoor ik professioneel en zakelijk met iedereen in overleg kon.

Als (vrouwelijke) voorzitter van de meest belangrijke triathlonwedstrijd in Nederland sta je daar plots. Heb je voor je positie moeten knokken?
Nee, dat gevoel heb ik niet. Ik ben op voorspraak van andere voor deze positie voorgesteld. Men zag dat ik er met passie heel veel tijd in stak! Ook mijn accountant zag wanner ik meer tijd aan de triathlon dan aan AMA besteedde. Ik wilde goed geïnformeerd worden en zelf ook goed voorbereid zijn. Ik was altijd duidelijk in wat mijn doel was: Triatlonsport in Almere voor iedereen.

Almere organiseert een WK, Roely Graman is de voorzitter, schets dat jaar eens voor ons?
Dat begon natuurlijk al eerder in 2006 met de lobby voor het WK. In datzelfde jaar werd het EK in Almere georganiseerd en hadden wij als bestuur besloten voor het WK te gaan. Dat werd lobbyen tijdens het congres van ITU in Vancouver (Ruud en ik, via een onmogelijke vliegreis (wel goedkoop))  en later naar Japan waar Ruud samen met Rob Barel de laatste hordes moesten nemen. Veel praten, presenteren en (sport)politiek bedrijven. Daar hebben we veel van geleerd. In 2008 mochten wij het WK organiseren!!

Wat is je meest positieve herinnering aan je periode als voorzitter?
Waar ik trots op ben is dat Ruud en ik de triathlon weer naar Almere Haven konden halen en de scholierentriathlon hebben kunnen introduceren. Toen SHT 25 jaar bestond konden de jonge triathleten zelfs met hun triathlonhelden (met hun eigen vader of moeder, maar ook met de groten zoals o.a. Gregor Stam en Rob Barel) samen een wedstrijd doen. Leuk om te melden dat veel van die deelnemertjes van toen, nog steeds met triathlon bezig zijn.

De meest negatieve herinnering aan Triathlon Almere?
Dat is wel de onvoorspelbare invloed van het weer en de natuur. Bij extreme hitte en ook bij zeer slecht weer moesten we snel schakelen en communiceren. Zo stonden wij echt even met de handen in het haar toen in 2006 een paar weken voor het EK het water voor Almere in een grote kom stinkende vissoep was veranderd. Blauwalg maakte zwemmen en finishen in de havenkom onmogelijk. Met man en macht is er gewerkt om de groene drab af te zuigen en door waterbewegingen (extra zuurstof in het water) het zwemmen mogelijk te maken. Ook toen in 2008 op vrijdag de kinderen van de scholierentriathlon bijna letterlijk van de dijk werden geblazen en de dag erna door onweer de wedstrijd moest worden gestaakt was verschrikkelijk. Wat dan weer wel mooi was is om te zien dat de protocollen die wij hadden beschreven goed bleken te werken!

Is het een gevecht geweest om als vrouwelijke voorzitter als “volwaardig” gezien te worden in de nationale en internationale triathlonwereld?
Wisselend. In Nederland had (en heeft) de triathlon in Almere een goede naam, dat geeft je voorsprong. Dat ik de eerste vrouwelijk voorzitter was zorgde ervoor dat ik soms wat dwingender om aandacht moest vragen bij de heren bestuurders (NTB / ETU / ITU). Maar als je weet waar je over spreekt en duidelijk kunt maken wat je belangen zijn kom je ver. En zoals gezegd: niet loslaten, maar wel donders goed weten waar je het over hebt! Maar ik kreeg ook veel positieve reacties. Zo werd ik enthousiast begroet door Erica Terpstra, die tijdens haar presentatie bij de businessmeeting van de Triathlon van Holten riep: “ Almere heeft een vrouwelijke voorzitter! En wat voor één! Girls on Top!!” Ook hebben Ruud en ik als echtpaar de Gouden Stadspenning van Almere gekregen.

Wat ik persoonlijk heel bijzonder vind is, als ik “triathlonmensen” uit het heden en verleden spreek over de voorzitters van Almere, dat het rijtje heel kort is, maar Roely Graman steevast genoemd wordt. Enig idee waarom?
Misschien omdat ik mij overal mee bemoeide?? Maar ook opdat ik oprecht geïnteresseerd was (en nog steeds ben) in de mensen! Vrijwilligers, triatleet, bestuurders, sponsoren, pers, hulpverleners, leveranciers etc. Ik werd ‘het gezicht’ van de Triathlon Almere. Nog steeds treft ik in Almere mensen die zeggen: Hee voorzitter! Alles goed? Ik ben natuurlijk ook best wat jaren actief bij SHT. Eerst als staflid, daarna van 2002 t.m. 2008 als voorzitter en daarna (en nog steeds) als vrijwilliger.
In 2006 had ik besloten dat 2007 mijn laatste jaar zou zijn. Ik wilde voorkomen dat mijn collega bestuurders dachten: Wat moeten we met Roely?! Toen wij de toekenning van het WK in 2008 kregen gaven de gedeputeerde sport van Flevoland en de burgemeester van Almere aan: “ Dat ga jij doen en niet een nieuwe voorzitter! Daar was ik natuurlijk snel door over te halen!!”

Inmiddels is de Stichting Holland Triathlon niet meer, Challenge Almere-Amsterdam is de organiserende partij. Heb je nog steeds de klik met de race  in Almere?
Natuurlijk. De triathlonklik blijft. Ik ben nog steeds vrijwilliger. Ook voer ik met mijn bureau jaarlijks het online deelnemers- en vrijwilligersonderzoek uit. En sinds het overlijden van Ruud zijn wij als gezin trots (en verdrietig) aanwezig bij de uitreiking van de Ruud Graman bokaal aan de snelste Almeerse man van dat jaar. De weduwe van Joop Visser reikt de naar hem vernoemde bokaal uit aan de snelste dame van dat jaar. En trouwens, de betrokkenheid bij triathlon heeft ook mijn kinderen en kleinkinderen bereikt, iedereen komt kijken en onze oudste kleinzoon heet Axel.

 

Ruud de Haan

Ruim dertig jaar geleden aangestoken met het triathlonvirus. Als super-recreant races gedaan en door toedoen van Mels de Kievit aan de micro beland en die nooit meer los gelaten. Samen met maatje Wim van den Broek zo veel meer dan 1000 wedstrijden als speaker gedaan. Zo af en toe actief voor Eurosport als commentator bij triathlons.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.