Angela Krijgsman: Achter die grote mond, best wel een ‘echt’ meisje.

Vrouwenweek bij Trikipedia!

Ik ben niet zo van de vrouwendingen.  En dat klinkt uit mijn mond een beetje gek. Want ik ben, achter die grote mond, best wel een ‘echt’ meisje. Ik vlecht heel graag mijn haar leuk in een race. Want dat je haar goed zit vind ik erg belangrijk. En omdat ik lange vlechten veel leuker vind dan korte is mijn haar al een flinke tijd niet meer geknipt.  Mijn racefiets, waar ik stoere lange afstand races mee doe, heeft roze accenten. En zelf mijn MTB is roze. Niet knalroze. Maar ik ben bij aankoop afgegaan op de kleur. Niet op de specificaties, die overigens ook prima zijn. Maar dat komt meer door input van een man. Die van mij.

Ik vind het leuk om bloemen te krijgen (hint) voor mijn partner. Ik laat graag de deur voor me openhouden, dat vind ik echt supergalant. En als een man vindt dat iets te zwaar is voor mij om te tillen, wat ik meestal heus wel zelf kan, laat ik dat graag voor me doen. Emancipatie wanneer het me uitkomt, zeg maar. Maar in een vrouwenrace zal je mij niet snel zien. Al vind ik het super dat deze bestaan. Het neemt een drempel weg. En dat vind ik heel erg belangrijk.

 

Ik doe best wat ‘mannendingen’, dat begon vroeger al met het verzamelen van dinosaurussen in plaats van barbies. En ik noem het ‘mannendingen’ omdat het nog niet zo heel lang geleden is dat we als vrouw nog niet eens een marathon mochten lopen. Daar waren we niet geschikt voor. En wanneer je na 226 kilometer zwemmend, fietsend en lopend de streep overkomt brult er iemand (het liefst Ruud of Wim): “YOU ARE AN IRONMAN”. Waar ik overigens nooit wat aan zou willen veranderen. Met als laatste en misschien minst belangrijke reden nog wel dat IRONWOMAN gewoon niet zo lekker bekt.

Ik ben zelf echt een lange afstand atleet. Mijn dieselmotor wordt pas wakker na een uurtje. Lijkt daarna overigens voorzien te zijn van een onuitputtelijke energiebron, dus wellicht toch geen diesel, en ik kan een race letterlijk ingroeien. Vroeger werd ik altijd als laatste gekozen met gym. En dat was niet helemaal zonder reden. Want ik was gewoon niet zo goed in sport. Dacht ik.

Ooit ben ik begonnen met hardlopen omdat ik wat spierklachten had, een beetje te zwaar was en mijn gemoed eigenlijk altijd werd overschaduwd door chronische vermoeidheid. “Als ik maar ooit 5 kilometer kan hardlopen”, zei ik tegen mijn fysiotherapeut toen ik met hem overlegde of dat hardlopen wel zo een goed idee was. Hij stemde in. En die 5 kilometer is een beetje uit de klauwen gelopen. Als mijn gymleraar leest wat ik nu allemaal kan, krijg ik vast met terugwerkende kracht die 10 op mijn rapport.

Want ik kan veel meer ‘mannendingen’ dan ik zelf ooit voor mogelijk had gehouden. Wij, vrouwen, kunnen veel meer ‘mannendingen’ dan we zelf denken. Alleen moet dit nog wat in ons chronisch onzekere brein doorwerken. Als ik alleen al in de startlijsten van mijn eigen leeftijdsgroep kijk is er gemiddeld slechts 17% vrouw! Terwijl wij juist schijnen te floreren op langere afstanden. En op ultra’s zelfs bovenaan eindigen. En dan niet in de vrouwencategorie, maar overall! Een beetje, wéér niet erg journalistiek, onderzoek leert me dat we minder snel vermoeid raken, sneller herstellen van inspanningen en door een kleiner huidoppervlak minder snel uitdrogen. We hebben een groter vetpercentage (nee, we zijn niet dikker!) welke het vrouwenlichaam efficiënter inzet dan mannen en hebben daardoor minder voeding nodig onderweg. Kortom een langdurige inspanning kunnen wij beter volhouden.

Waarom staan er dan toch zo weinig dames aan de start bij een long distance triathlon? Als ik aan een vrouw vraag wat haar ambitie in de sport is, komt daar nooit eens voorbij dat ze best een IRONMAN zouden willen finishen. Want dat is wel heel ver. Wat overigens wel waarheid is. Maar een beginnend mannelijk triatleet doet het liefst het eerste jaar van zijn triathloncarriére al Hawaii.

We onderschatten onszelf. Ikzelf incluis. Alhoewel dat bij mij qua sport nu wel over is. Als ik in de spiegel naar mijn lichaam kijk denk ik, “wow, wat dit lijf allemaal kan”. In plaats van te staren naar dat ene vetrandje. Overigens heb ik net geleerd dat deze me juist helpt tijdens mijn sportieve prestaties. Het racen van de lange afstand heeft mij zo ongelooflijk veel zelfvertrouwen gegeven. En meer. En dat gevoel gun ik iedereen. Iedere vrouw.

Ik ben me ervan bewust dat niet iedereen in triathlon de ambitie heeft om een lange afstand te racen. Maar het gevoel bekruipt me wel dat er veel vrouwelijke atleten zijn, die misschien net dat ene zetje nodig hebben. Misschien kunnen we met zijn allen proberen dat percentage startende dames wat omhoog te krijgen. Mocht je twijfels hebben, komen er in deze week van de “ode aan de triathlonvrouw” genoeg dames voorbij wie je best een bericht mag sturen voor wat motiverende of overtuigende woorden.

Misschien hebben we dan in de toekomst wel geen vrouwenweek meer, is een IRONMAN gewoon een vrouwending en organiseren we tussen al die schitterende en florerende vrouwen; een mannenweek.

 

Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.