Kim van ’t Verlaat : Het moet het waard zijn om je droom na te kunnen streven. Maar durf dan wel te dromen!

Dare to dream

Al voor lange tijd las ik berichten van topsporters die een stap maakten naar een andere manier van leven. Stoppen met werken en kennismaken met het full-pro leven, een tussenjaar nemen na het behalen van een diploma, deeltijd studeren om te kunnen blijven racen, trainen en reizen… Ik dacht er zelf nooit zo over na en deed alles maar “gewoon”. Van alles wat, alles tegelijkertijd én het liefst zoveel mogelijk bij elkaar. Een HBO studie starten in Tilburg direct na het behalen van mijn havodiploma, me aansluiten bij het RTC in Tilburg en tegelijkertijd mijn eerste journalistieke werk “klussen” doen (fotograferen en schrijven). En dan 2 á 3 trainingen per dag met 4 uur reizen. De weekenden stonden – toen nog wel – vol met wedstrijden. Zoveel mogelijk bij elkaar en alles tegelijkertijd dus, echt vervelen deed ik me niet.

Corona bracht rust

Steeds meer ging ik mij bedenken waarvoor ik elke dag om 5 uur op stond en tot 9, soms 10 uur in de avond op weg was. Zwemmen, treinen naar Tilburg, colleges volgen, lopen of fietsen en soms kracht om vervolgens te dineren in de trein terug naar huis. Vaker kreeg ik de vraag wat ik aan het doen was. Hoe makkelijk om dan te willen ‘bewijzen’ dat iets waarvan niemand denkt dat ik het kan, ik het wél kan; alles combineren. En dat combineren en blijven doen van alles liet me denken dat ik een droom heb. En doelen en dromen nastreven vergt energie en dus keuzes. Leren ‘nee’ zeggen, leren keuzes te durven maken en dingen te kunnen doorstrepen. Rust creëren, fitter zijn in trainingen en zo gericht naar wedstrijden toe kunnen trainen. Iets wat ik meerdere atletes om mij heen zag doen, maar zelf nog niet goed voor elkaar kreeg.

Uiteindelijk komt daar dan meer rust, maar niet zoals ik hoopte dat het er kwam. Corona, iedereen met een pas op de plaats. Waar de één zich naar mijn idee overtraint neem ik de nodige rust: fysiek én mentaal. Strava gaat van de homepagina af en ik train even alleen wanneer ik er echt zin in heb en kijk even niet naar wat ieder ander doet. Feit dat ik nu, na 7 maanden van afgelastingen en alternatieve trainingen, nog steeds leef voor de triathlon laat zien dat sport en ik onafscheidelijk zijn. En misschien leef ik nog wel meer voor triathlon dan ooit tevoren.

One of the guys

In Tilburg werd ik naarmate de maanden vorderde wat meer ‘one of the guys’. Tijdens de fietstrainingen kon ik al wel goed meekomen met een aantal jongens en ook het zwemmen ging stukken beter om ook daar aansluiting te maken bij de guys. Iets wat ik altijd wel leuk vond, iets dat mij voor leuke uitdagingen zette en wat de training speels maakte. Met mountainbiken letterlijk ‘buitenspelen’ zoals Armand van der Smissen – voormalig coach – altijd zei. Altijd als ik de mountainbike pak ga ik nu buitenspelen, en dat maakt de training op de fiets nog leuker.

Dat one of the guys geldt nog altijd. Niet omdat ik ze altijd kan bijhouden – verre van soms – maar wel omdat ik nog steeds de trainingen in hun wiel of voeten kan doen. Verschil is wel dat de groep waarin ik train nogal veranderd is. Net voor de zomervakantie maakte ik namelijk de definitieve keus om te verhuizen naar Sittard. Sinds september zit ik intern in de nationale selectie (NTC) en dat bevalt me goed. Ik haal het percentage vrouwen flink naar boven. En of dat erg is? Absoluut niet. Trainen met atleten van een hoger niveau helpt toch altijd om net wat meer uitdaging te vinden wanneer dat kan of nodig is. Tegelijkertijd kan ik best wat misbruik maken van de jongens in de groep. Kopwerk doe ik namelijk niet zoveel maar wielkleven kan ik als de beste – niemand in Sittard die dat nog zal ontkennen.

Dare to dream

Een stap maken die je dichter brengt bij je dromen, dat leerde ik door de coronatijd. Ik kreeg ineens zoveel rust dat ik tijd kreeg om na te denken. Tijd om extra uurtjes op de fiets te zitten, te werken aan blessurepreventie, te slapen, spellen te spelen, meer met vrienden te videobellen. Ik werd voor kort even met mijn gezicht op de feiten gedrukt, en stiekem hoop ik dat ik voortaan eerder inzie dat iets wel of niet goed is. Niet per se goed voor de prestaties en het goed zijn in trainingen, maar goed voor mijzelf: fysiek en mentaal. En, dat met je gezicht op de feiten gedrukt worden moet kunnen; blijven leren, blijven verbeteren.

Momenteel doe ik even niets tijdens mijn off-season. Maar het feit dat ik zin heb de fiets te pakken en de Limburgse heuvels in te rijden laat zien dat ik niet zonder triathlon kan. Voor even is het goed zo, maar het moet niet te lang gaan duren. Ik hoop dat iedereen zo zit na een paar drukke dagen zonder trainen of in een rustweek. Zin om iets te doen, zin om doelen na te streven en mentaal en fysiek fris de dag te kunnen starten. Zin om een mooie rit te maken in het weekend, een koffie te doen met atleten na een training of een powernap te doen tussen de trainingen door.

Het moet het waard zijn om je droom na te kunnen streven. Maar durf dan wel te dromen!

 

Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.