Adieu Triathlete, het gemis is groot; Potter en Luis winnen Valencia – WTJ 1662

ZATERDAG – We komen zo terug op de World Cup wedstrijden in het Spaanse Valencia, maar eerst een jammerlijk bericht, althans dat vinden wij. Afgelopen week werd bekend dat het Franse Triathlete magazine ophoudt te bestaan.

Vriend Christophe Crose gaf al aan dat het een zeer trieste dag was voor triathlongemeenschap. Het novembernummer van het glossy boordevol triathlonnieuws is de laatste in een lange reeks. In 1984 verscheen de eerste Triathlete. 396 nummers en zesendertig jaar later valt het doek. Het magazine sneuvelt door de coronacrisis en de economische gevolgen. We vrezen dat het daar niet bij zal blijven.

Honderden Triathletes op zolder

Van de bijna 400 exemplaren liggen er toch gauw zo’n 300 op mijn als triathlonmuseum ingerichte zolder. Daarnaast ook de Amerikaanse, Britse en de Duitse Triathletes en je komt al gauw op zo’n zeshonderd tijdschriften. Allemaal in chronologische volgorde opgeslagen in dozen en ordners. Ik mag er nog graag naar terug grijpen.

Aanvankelijk had ik nog geen abonnement op deze bladen. Losse exemplaren waren echter op 8 kilometer van ons huis net over de grens in het Vlaamse Essen te krijgen. De plaatselijke kiosk puilde werkelijk uit van de kranten en tijdschriften. Noem een blad en de verkoper had het. Dus ook de drie buitenlandse Triathletes. Het was iets om naar uit te kijken, veel anders dan het bondsblad. Ook nu ben ik blij ze in bezit te hebben, want nog vaak raadpleeg ik oude uitslagen die nergens op internet terug te vinden zijn.

Twee verhalen: nooit plak- en knipwerk

Twee keer mocht ik als beginnend journalist een verhaal aanleveren voor Triathlete. De eerste keer was de ETU Cup-finale in Alanya, de tweede keer betrof het EK Almere 1991. Toen al lag de lat bij de redactie hoog. De verhalen moesten deugen, veel informatie bevatten. Tot vijf keer toe ging de tekst over en weer. Een uitstekende leerschool, hogere sportjournalistiek. Heel wat anders dan het ‘knip-en plakwerk’ zoals we tegenwoordig in het digitale social mediawereldje helaas maar al te vaak meemaken. Lange halen, snel thuis. Dat kwam toen niet voor. En geld speelde al helemaal geen rol. Voor de artikelen kreeg je destijds vijf tientjes. Het was vooral de eer om voor het gerenommeerde tijdschrift een bijdrage te mogen leveren. Noem het journalistiek van de oude stempel, het was wel gedegen vakwerk. We gaan Triathlete enorm missen, zoveel is zeker. Ook het fotowerk was van een fenomenaal niveau.

Europees kampioene Beth Potter wint World Cup

De World Cup Valencia dan. Twee ijzersterke podia. Bij de vrouwen wint Beth Potter, de Europees kampioene van Weert (helaas wordt zo’n titel snel vergeten). World Triathlon meldt alleen dat Beth haar eerste World Cup wint, klopt wel maar ze is toch echt nog steeds Europees titelhoudster. Afijn, de Britse klopte in de stad van de paella de Olympische kampioene van Londen, Nicola Spirig. De Zwitserse is gewend om te sprinten. Toen met Lisa Norden om goud, nu met een andere Lisa (Tertsch) om zilver. Overigens zat ook de Braziliaanse Luisa Baptista nog op het vinkentouw. En ja hoor, Spirig (al meer dan twintig jaar aan de top!) redde het weer. Allebei wonnen ze al eens in Holten: Nicola het EK in 2009, Lisa vorig jaar. De Duitse moet het hebben van het lopen, maar dat geld ook wel voor Spirig, die nota bene uit een blessureperiode komt.

In Valencia liet Lisa Tertsch vooral zien hard te kunnen fietsen. Als eerste begonnen voor haar de 5 kilometer lopen, gevolgd door Nicola, Beth en Luisa. Al snel nam Beth met de beroemde achternaam het heft in handen. Ook al bleven de verschillen klein, de Britse greep overtuigend de winst. De Italiaanse vrouwen bleven met lege handen: juniorenwereldkampioene Beatrice Malozzi werd vijfde, Verena Steinhauser zesde. Dutch/Aussie Nathalie van Coevorden volgde als zevende.

Prachtig vrouwenpodium dus, maar de mannen deden er niet voor onder. Want zo vaak heb je niet de wereldkampioen, de dubbel Olympisch kampioen en een WTS-winnaar uit België op het ereschavot bij elkaar staan. In Valencia dus wel.

Vincent Luis flikt het weer: alles gewonnen dit jaar

De verschillen in de sprint triathlons zijn veelal klein. Vincent Luis is gewend dat ze hem op de hielen zitten. Vindt de Fransman allemaal best, zolang hij maar als eerste het lint mag optillen. Dat gebeurde, een paar seconden later volgde Alistair Brownlee al. De Brit lijkt zich toch weer klaar te stomen voor een derde coup in Tokyo volgend jaar. Vreemd genoeg is hij nog niet geselecteerd: noch voor de individuele race, noch voor de relay (broer Jonathan wel en ook Vicky Holland, Georgia Taylor-Brown en Jessica Learmonth kunnen de koffer voor Japan pakken).

Een eerste schifting was er op de fiets met een sterk kwartet vooraan: Luis, Brownlee en ook snelste zwemmer Henri Schoeman en Pierre le Corre. De Zuidafrikaan verkeert dit korte seizoen niet in grootste vorm, Schoeman moest lossen. Werk aan de winkel dus om zijn bronzen plak van Rio te prolongeren. Dan begint het lopen. Le Corre is als eerste weg, maar hij plaveit de weg voor zijn beroemde landgenoot Vincent Luis. De tactiek leek te werken, maar de Fransen rekenden buiten Ali Brownlee, die van geen wijken wilde weten. In de eindsprint moest hij dan toch het loodje leggen tegen Luis, die vaker dan Brownlee op het explosieve werk uitkomt. In de slotfase rolde Jelle Geens verrassend Le Corre nog op in de sgtirjd om brons. De Spaanse thuisfavoriet Antonio Serrat Seoane volgde als vijfde, de Israliër Shachar Sagiv klopte zowaar de 70.3 IM-wereldkampioen Gustav Iden. De arme Henri Schoeman moest genoegen nemen met een elfde plaats. Ivan Rana gaf op. Temperatuur in Valencia was 20 graden, maar dat was het hier vandaag ook bijna.

Overigens won Vincent Luis dus elke wedstrijd waar hij aan de start stond: het WK Hamburg en de World Cups in Karlovy Vary, Arzachena en nu Valencia. Fenomenaal.

Nog wat toppers erbij in Daytona

Het rijtje toppers voor Challenge Daytona is nu compleet, de laatste acht wildcards zijn vergeven. Helaas zaten ook daar geen Nederlanders bij. Hoe mooi ook het startveld, we moeten wel constateren dat onze triatleten dit jaar wel een aantal wedstrijden mislopen. Soms om begrijpelijke (lees corona) redenen, maar soms ook omdat we even niet genoeg in huis hebben voor een invitatie. Wie komen er wel op het autocircuit in Daytona in actie? De eerdere toppers hebben we al genoemd. Erbij komen Ruth Astle, Thomas Davis, Amelie Kretz, Kieran Lindars, Justine Mathieux, Taylor Reid, Jesper Svensson en Kelsey Withrow. Het wordt ongetwijfeld een prachtige strijd, maar het zoveel mooier geweest als er uit eigen land enkele kleppers van de partij waren. Nederlands inbreng is er, maar dan organisatorisch. De headquarters van de Challenge Family zetelen immers in Almere.

Straks meer over de Ironman Florida. Chris Leiferman  is al zo ver dat hij de finish heeft bereikt. De Amerikaan won in een scherpe 7.52.44. Katrina Matthews gaat aan de leiding op de marathon. Chris Nikic heeft 60 kilometer op de fiets afgeleg

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.