Alles over IM nr. 600 in Florida: Leiferman en Matthews winnen; Derk 12e, Lenny zesde, Chris onderweg – WTJ 1663

ZATERDAG – In een land waar zaterdag vooral de verkiezingsstrijd de gemoederen bezig hield en waar Joe Biden uiteindelijk tot 46e president van de USA werd uitgeroepen, was op diezelfde historische zevende november ook nog een Ironman. In Panama City, Florida nota bene de stad waar Donald Trump eerder deze krankzinnige week nog terug leek te komen in de race om het presidentschap.

Ook voor Ironman een bijzondere race, al was dat historisch besef wellicht niet aanwezig. Het was namelijk de 600e Ironman sinds er in 1978 veertien atleten op Hawaii aan een sport over drie afstanden begonnen: 3,8 kilometer zwemmen, 180 kilometer fietsen en een marathon lopen.

Yvonne raakt parcoursrecord kwijt

Florida Ironman sloot in 1999 aan, zodat hier de 22e editie plaats had. De dag werd voor één Amerikaan zo mogelijk nog historischer: Chris Leiferman won de wedstrijd in 7.52.44 uur. De Britse beroepsmilitaire/fysiotherapeute Katrina Matthews-Rye was sterkste vrouw in 8.40.50 uur. Daarmee liep ze het zeven jaar oude parcoursrecord van Yvonne van Vlerken uit de boeken: 8.43.07 uur. Katrina verbeterde haar pr met dertien minuten. Vorig jaar debuteerde ze nog met een vierde plaats in de IM Western Australia. Voor Leiferman was het al weer zijn vierde Ironmanzege. Eerder won hij Louisville, Boulder en Mont Tremblant.

En alle keren had hij dat aan sterk fietsen en lopen te danken al verloor Chris maar weinig tijd in het water. Daar kwam zoals verwacht Brent McMahon als eerste aan de kant. Er verstreek amper een minuut toen Leiferman als tiende bij z’n fiets aankwam. Voor Derk de Korver duurde het allemaal wat langer. Tussen de pro’s moet de Nederlandse Yankee het zwemmend nog wel afleggen: 15e op negen minuten van oud-Olympiër McMahon.

Drie keer Stars and Stripes bij de mannen

Na amper dertig kilometer manifesteerden de sterkere fietsers zich al: Andy Dreitz op kop, Sam Long, Chris Leifermann en Matt Russell daarachter. Na de fietsrit mocht Leiferman met een minuutje voorsprong op Drietz en drie op Russell als eerste aan de marathon beginnen. De beste loopbenen waren ook voor de Amerikaan: halverwege had hij vier minuten op Dreitz, die op zijn beurt enkele kilometers later werd bijgehaald door de snelste loper van de dag Matt Hanson (2.41 op de marathon, negen minuten rapper dan de winnaar). Andy Dreitz verwerkt overigens normaal gesproken het fietsnummer beter, in de strijd om het brons moest hij Sam Long nog voor laten gaan, zodat het podium volledig uit Stars en Stripes bestond. De Canadees Cody Beals bleef ook nog binnen de acht uur, waarmee dus vijf ‘sub-eight-hours-athletes’ bij de – uiteraard door Covid-19 – kale, sfeerloze finishlijn.

Met een knappe marathon van 3.01 uur klasseerde Derk de Korver zich als twaalfde pro. Hield hij in zijn eerste Ironmans als pro nog maar weinig concurrenten achter zich, vandaag waren dat er toch al zes en kruipt de nummer twee van ‘Florida 2017’ dus dichterbij de top tien. In een tijd van 8.40.10 uur werd de Californiër – de laatste vier jaar beste Nederlander op Hawaii – twaalfde pro. Zijn tijd kwam zelfs dichtbij zijn persoonlijk record van 8.39.03 op hetzelfde parcours gerealiseerd. De komende jaren moet de kloof van – nu drie kwartier – op de winnaar nog verder te dichten zijn.

Favorieten geklopt door Matthews in pas haar tweede Ironman

Niet topfavorieten als Meredith Kessler en Skye Moench grepen de eindzege bij de vrouwen, maar Katrina Matthews. De winnares eerder dit jaar van de 70.3 IM Tallin was op de marathon uiteindelijk sterker dan Skye Moench. De marathontijd van de Britse in nota bene pas haar tweede Ironman was 2.58 uur. Daar kon de Amerikaanse tegenstand niet aan tippen. Met nog 18 kilometer te gaan liep Matthews definitief weg van Moench om uiteindelijk in 8.40.50 (vrijwel dezelfde tijd als Derk) de finish in Panama City Beach te bereiken. De verschillen waren bij de vrouwen beduidend groter, want na Skye moest dertien minuten worden gewacht op Meredith Kessler. Met 8.46 en 8.59 bleven er drie vrouwen onder de negen uur.

Katrina Matthews winning the 2020 Ironman 70.3 Tallinn triathlon in Estonia. Picture: IAN BAKER

Lenny maakt mooie opmars

Dat was Lenny Ramsey niet gegeven. De eveneens in USA woonachtige Nederlandse deed in het veld van zestien pro’s goed mee: ze werd zesde. Bij de Olympische Spelen zou het haar een Olympisch diploma opleveren.

Feitelijk boekte Katrina Matthews een kop-staart-zege, want al in het water nam ze de koppositie en met lichte voorsprong op Kessler en Withrow begon ze aan het fietsen, waarop ze vooral tegenstand kreeg van de Renee Kiley (snelste fietstijd 4.32). Op de marathon liep ze dus weer uit. Haar eerste Ironman-winst kwam voor de Britse nooit echt in gevaar. Lenny Ramsey begon voorzichtig met twaalf minuten achterstand na het zwemmen, een dertiende plaats. Lang bleef ze rond die positie fietsen tot ze bij het keerpunt op Highway 79 echt het gaspedaal intrapte en als tiende terugkeerde. Achterstand toen op Matthews: 20 minuten. Na tien kilometer had ze Kelsey Withrow en Sarah Bishop al te pakken, vijf kilometer verder was Jessica Jones de volgende prooi. De Mexicaanse Palmira Alvarez moest er na de halve marathon aan geloven en tenslotte werd ook de geboren Zuidafrikaanse Natascha van de Merwe achterhaald. Voordat zij triathlon deed was ze overigens professioneel tennisspeelster. Ooit stond ze 415e op die Wereldranglijst. De derde Nederlander op de startlijst – Edser Kuiper uit het Friese Dronrijp – startte uiteindelijk niet.

Chris Nikic haalt het waarschijnlijk wel

Bijna 1200 triatleten deden mee. Onder hen dus Chris Nikic, een 21-jarige Amerikaan met het Syndroom van Down. Chris was 1.55.39 uur onderweg in het water, daarmee als 1124e aan de kant. Bij het fietsen kwam hij weliswaar een keer ten val, maar dat weerhield hem er niet van door te gaan. Na 8.12.37 uur waren de 180 kilometers weg getrapt, goed voor de 1171e positie. Op het moment dat deze WTJ uitgaat is Chris ruim twee uur aan het lopen, maar heeft al wel 15 kilometer achter de kiezen. De verwachting is dat hij nog vier uur over de marathon doet en dan alsnog binnen de limiettijd van 17 uur aan de finish zal arriveren. Geen publiek, maar uiteraard zullen zijn ouders, coach en verder familie hem daar wel opwachten. Dat belooft een prachtslot van deze pas vierde Ironman in dit rare jaar TwintigTwintig.

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.