Het merkwaardige proces van Andrew Starykowicz, betrapt op vilanterol – WTJ 1678

DONDERDAG – Voor de Amerikaanse triatleet Andrew Starykowicz maakte het weinig uit of er dit jaar wel of geen wedstrijden waren. Hij onderging na afloop van de Ironman Florida vorig jaar een positieve dopingtest. ‘s Werelds snelste fietser in het triathlonveld werd betrapt op het gebruik van vilanterol, een langwerkende beta 2-agonist per Breo-inhalator. Het is een middel wat gebruikt wordt om de luchtwegen breder te maken, astma-patiënten krijgen het vaak toegediend.

Vilanterol stond op de lijst met verboden middelen. ‘Starky’ werd in de aanloop naar Ironman Hawaii ziek, kreeg van een arts in Chicago de diagnose mucopurulente bronchitis en kreeg als medicijnen Medrol en Vilanterol mee. Voor het wereldkampioenschap meldde de Amerikaan zich af. Om eind 2019 toch nog mee te kunnen doen aan twee races (70.3 IM Waco en IM Florida) diende Starykowicz een zogeheten TUE in. Dat is een vrijstelling voor therapeutisch gebruik van – in zijn geval – Medrol en Vilanterol.

Andy stond aan de start, werd tweede in Waco en vierde in Panama City Florida met uiteraard weer fenomenale fietstijden. Zes dagen na de Ironman kwam de domper. Zijn aanvraag voor Medrol was goed gekeurd, maar Vilanterol gaf een ‘no go’. Op 5 december kreeg Starykowicz van Ironman te horen dat de dopingtest positief uitviel. Hem hing een schorsing van vier jaar boven het hoofd. Ironman besloot hem voor twee jaar uit te sluiten van wedstrijden.

De triatleet vroeg USADA (het bekende dopinginstituut) om de weigering van vilanterol ter herzien. Dat werd een week later bevestigd. Starykowicz verdedigde het gebruik van de medicijnen vanwege zijn aandoening van de luchtwegen. ,,Op geen enkele wijze haal ik daar fysiek voordeel uit!’’

Tot zijn stomme verbazing kreeg hij op 13 december van Ironman/USADA te horen dat hij de antidopingregels had overtreden. Daags erna deed hij mee aan Challenge Daytona waar hij net buiten het podium bleef. Daarop begon de lange juridische procedure, want op 20 december tekende de Amerikaanse ex-profrenner definitief beroep aan bij USADA Medical Board. Daar werd in januari opnieuw de TUE-aanvraag voor de Breo/vilanterol afgewezen.

In maart stond Andrew Starykowicz bij het Court of Arbitration for Sport (CAS), maar zijn beroep werd afgewezen. In de uitspraak zegt de rechter dat er alternatieve behandelingen voor zijn bronchitis waren, die geen verboden stoffen bevatten. Kort door de bocht: Starky had de medische bijsluiters zorgvuldiger moeten lezen. Dat werd hem zwaar aangerekend. Hij verloor zijn klasseringen in de drie wedstrijden eind 2019 en moest het prijzengeld van Florida (6500 dollar) en Waco (2750 dollar) terugbetalen. Het prijzengeld van Challenge Daytona mocht hij houden (een vierde plaats zou hem dit jaar 35.000 dollar opleveren, vorig jaar was dat minder omdat PTO er toen nog niet tussen zat).

De ironie wil dat WADA (World Anti Doping Agency) het middel vilanterol over vijf weken van de verboden lijst haalt. Iets van erkenning voor Starky dat het spul hem dus niet sneller maakt, is daarmee toch wel aangetoond. Het betekent voor de Amerikaan dat zijn schorsing met drie jaar wordt verkort en hij vanaf 1 januari 2021 – in elk geval bij Ironman – weer aan wedstrijden mee mag doen.

Tot slot de reactie van Andrew Starykowicz zelf. ,,Ik ben meer dan 75.000 euro aan advocaatskosten en dergelijke kwijt. Nu 407 dagen later wordt de sanctie omgezet in 13 maanden. Een straf voor iets wat ik noodzakelijk moest innemen om weer gezond te worden en niet om mijn prestaties te stimuleren. Het is heel simpel. Ik was ziek en had medicijnen nodig. Ik heb het hele proces waar ik al jaren iets van vindt nu eens van dichtbij meegemaakt . Het wordt tijd dat we dit hele systeem eens goed tegen het licht houden.’’

Waarvan akte. Zoals het bij dit soort berichten gaat, schieten de reacties alle kanten op. Van een aantal atleten krijgt Starky bijval, een aantal voelt zich Roomser dan de Paus en veroordeelt de man in alle toonaarden. En ik? Ik ga de bijsluiter van mijn hoesttabletjes nog maar eens goed lezen, voordat ik volgend jaar mijn debuut maak in de stratenloop van Stampersgat….

 

 

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.