Rachel en Richard in Red Bull Dunes; Shirin op fiets; RIP Dave Orlowski – WTJ 1693

WOENSDAG – Rachel Klamer en Richard Murray hebben sinds begin november het zuidelijk halfrond
weer verkozen boven de Nederlandse donkere dagen. We kunnen ons goed voorstellen dat het
eerder dit jaar getrouwde triathlonkoppel daar op adem wilde komen na een bovengemiddeld
turbulent jaar. En natuurlijk ook om de vele Zuidafrikaanse familie en vrienden weer te zien, al is het
dan op anderhalve meter afstand.
Maar op enig moment begon het toch weer te kriebelen bij Rachel en Richard. Trainen bleven ze
uiteraard wel doen, maar de afgelopen weken waren vooral bijtanken. Trouwens, waar zou je een
wedstrijd moeten vinden. Die trof het koppel ook niet aan in triathlons, al gaat er in januari nog
steeds een 70.3 Ironman in Buffalo City door. Nee, Rachel en Richard deden mee aan de Red Bull
Dune Dusters, een woestijnloop van 6,1 kilometer.

Samen rollend door het zand over de finish

Dat betekent rennen door rul zand, duin op en af, kortom zwaarder dan zwaar. Zandhappen
bovendien. Maar Rachel en Richard genoten van de race door Red Bull Zuid Afrika opgezet. Vooral de
laatste 100 meter waren episch, want toen nader Richard zijn vrouw en samen stoven ze de laatste
duin op naar de finish. Rollend over elkaar kwamen ze binnen. Overigens nog even uitleggen dat de
mannen later van start gingen, vandaar de close finish tussen de echtelieden en beide ook als
winnaars uitgeroepen. Dat alles dus in de Atlantis Dunes, Witzands in de directe nabijheid van Cape
Town.

Rachel poste er een paar mooie foto’s bij die we graag met jullie delen. Ze laten zien dat het koppel
goed bezig is en vooral het plezier in sporten gterug hebben c.q. behouden. Prachtig ook hoe ze
genieten van de gewonnen trofee. Dash for glory.

Elf nieuwe landen bij World Triathlon
We blijven nog even in Afrika, want de World Triathlon heeft er weer elf nationale federaties bij en
daar zitten vooral Afrikaanse tussen. Het gaat om Algerije, Congo, Sierra Leone, Gambia, Uganda en
Tanzania. En daarnaast zijn ook Amerikaans Samoa, Andorra, Oman, Irak en Palau toegetreden tot de
wereldwijde triathlonorganisatie. Daarmee komt het totaal aantal landen op 172. Van de meeste
landen hebben we uitgezocht wie nu de beste triatleet/triatlete is zowel op de Olympische afstand
als van de lange afstand. In de laatste week van december, is het weer lijstjes week en dan komen we
hier op terug.

Shirin kan weer fietsen
Daar zat ze weer. Op haar racefiets bij de kerstboom in Kapelle. Shirin van Anrooij herstelt sneller
dan menigeen verwacht. Ze schrijft erbij dat het de eerste keer is dat ze weer in het zadel zit sinds die
onfortuinlijke val in de World Cup tvan Tabor. De enige fiets waar ze nu met haar gewonde arm op
kan zitten is een tijdritfiets, maar het is wel heel spannend om weer op de rollers te kunnen trappen,
laat deze op en top sportvrouw weten. Mogelijk gaan morgen de hechtingen eruit en kan het herstel
echt van start. Zet ‘m op Shirin. Een echte Luctor et Emergo, zoals alle Zeeuwen.

Dave Orlowski: nummer drie van Ironman 1978 heeft z’n finish bereikt

Verdrietig nieuws tenslotte uit Amerika. Dave Orlowski is overleden. De Amerikaan werd derde op de
allereerste Ironman in 1978. Hij legde de drie onderdelen in net iets minder dan 14 uur af. Gordon
Haller en John Dunbar gingen hem in die race voor. Op 18 februari 2008, dertig jaar na de
legendarische eerste Ironman op Hawaii deed Dave het nogmaals. Hij was intussen heel wat
zwaarder geworden, maar zijn doorzettingsvermogen hielden hem op de been.
En in 2018 waren ze weer bijeen. Toen, op de dag dat Trikipedia in de lucht ging – 18 februari –
spraken we Gordon Haller. Hij wenste ons succes met de nieuwe website evenals vele andere
prominente triatleten. Dave Orlowski hadden we ook gevraagd, maar hij had toen al leukemie en
wkilde zich per se goed voorbereiden voor de Tritonman in San Diego, zijn laatste race.
De sympathieke yankee was in 1978 het meest bang voor het fietsen. ,,Zwemmen kon ik, lopen ook.
Maar een racefiets had ik pas een paar dagen voor de wedstrijd. En daarme heel Oahu rond fietsen
leek me wel een uitdaging.’’ Hij besloot in een afgeknipte spijkerbroek te fietsen zodat hij geld en een
kaart van het eiland mee kon nemen. Onderweg nam hij vanalles tot zich bij de tankstations: water,
bananen, Coca-cola. Mij McDonald’s een complete maaltijd. ,,Ik moest een keer rennen omdat
buiten het station mijn fiets gejat dreigde te worden.


Orlowski kwam als derde uit het water, maar verloor drie plaatsen bij het fietsen. ,,Ik kon mijn benen
nauwelijks bewegen de eerste mijlen. Onderweg kwam mijn supporterbusje waar plots mijn ouders
in zaten. Ze wilden me verrassen, maar ik stierf duizend doden. Mijn vader, die nooit veel emoties
toonde, gaf me een knuffel en zei: you can do this. Dat gaf me de spirit om er in de tweede helft van
de marathon vol tegenaan te gaan. Ik haalde de nummer 5 en 4 in en werd derde, maar iedereen
kreeg hetzelfde finisher-shirt. Gordon won, maar er was geen winnaar.’’

Orlowski betrok altijd John en Judy Collins bij zijn verhalen over de eerste Ironman. Zonder hen was
het nooit mogelijk geweest om deze sport te laten groeien tot wat het nu is. Daar is hij ze dankbaar
voor. ,,Bovendien merk ik dat de huidige generatie niet meer met het historisch besef van deze toch
nog jonge sport bezig is. Ze leven te veel bij de waan van het moment.’’ Naarmate we vaker contact
hadden met Dave, kwam hij terug op die woorden met: ‘gelukkig zijn er uitzonderingen’. Hij vond het
geweldig dat we alle Ironman-uitslagen zo goed gearchiveerd hadden namelijk.
Dave Orlowski was er nog ieder jaar bij. Op de pier in Kona, op Alii Drive. En in Europa. Roth,
Regensburg. Hij deed er nog vele. Kritiek had hij ook: op de verdere commercialisering van de sport.
De levende legende had het nooit voor het geld gedaan, trouwens er viel in 1978 ook niks te
verdienen. Ja 5 dollar inleggeld betalen. Dave hoorde tot de Ironman Foundation. Gestorven is hij
eigenlijk niet, hij is gewoon gefinisht. Zoals altijd. Dave is 65 jaar geworden. RIP buddy.

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.