RIP Hans, vader Eric van der Linden; Woerdens trifeest; Rotorua met Smith; Hel Kasterlee – WTJ 1697

 

ZONDAG – We beginnen dit WTJ-journaal op zondag met een droevig bericht. Hans van der Linden, vader van Olympisch triatleet Eric, is afgelopen nacht overleden. Eric plaatste zelf het volgende bericht op social media:

Ter kennisgeving voor velen die één van de belangrijke stuwende krachten achter mij hebben gekend..vader Hans is gisternacht na een kort afscheid overleden. Ik en de rest van de familie zijn dankbaar voor alle mooie jaren en herinneringen samen! We gaan je missen Har..

Ik schrik daar wel even van. Van alle vaders en/of moeders van triatleten was Hans degene met wie ik de meeste tijd doorbracht langs de lijn. Ogenschijnlijk was hij helemaal zo sportief niet. Een sigaretje op z’n tijd hoorde erbij. Maar hij kon wedstrijden wel haarscherp analyseren. Wist ook wanneer Eric goed of minder goed gepresteerd had. ,,De rechterhand van de Adelaar van Schagen is niet meer’’, schreef Eline Lute ter condoleance onder het droevige bericht. En zo is het. Waar Eric was, was Hans. Toen de topsportcarrière van één van ’s lands beste triatleten aller tijden op z’n eind liep vonden ze elkaar voor Triathlon TV. Hans werd de vaste cameraman van zijn zoon. Samen bliezen ze ook de triathlon van Schagen nieuw leven in. Eric op afstand vanuit Maastricht, Hans ter plaatse in Schagen. Het was een gouden tandem, die node gemist zal worden. Rust zacht Hans. Aan de familie en verdere bekenden veel sterkte gewenst.

Triathlon Woerden draait vooral op sfeer

foto Triathlon Woerden

Vijf maanden voordat de wedstrijd op het programma zou staan, neemt Woerden dus al de beslissing om geen triathlon te houden. Dat hakt er toch wel even in, zelfs nu we nog midden in een lockdown zitten, vaccinaties in het vooruitzicht gesteld worden, maar ook dat virusvarianten over de wereld rondwaren.

Woerden is niet per se de grootste triathlon van ons land. 310 individuele deelnemers in 2019 bijvoorbeeld. Maar tel je er de trio-triathlon bij op, dan komen er nog eens 133 trio’s maal drie bij. Het evenement op Tweede Pinksterdag is dan ook geen race waar de sportpagina’s van vol lopen, nee het is die bijzondere sfeer in hartje Woerden met dweilorkesten langs de kant, met massa’s publiek (veel meer dan bij menig topwedstrijd of teamcompetitie) die symbool zijn voor Triathlon Woerden. In dat opzicht is de beslissing van het bestuur een juiste. Woerdenaren weten niet beter of ze maken op Tweede Pinksterdag een sportfeest mee, waar je bij móet zijn. Dat kan niet eerder dan op 6 juni 2022.

Dilemma

Het is een dilemma wat ik herken in de organisatie van Oud Gastel. Een triathlon terugbrengen tot alleen maar coronaproof zwemmen, fietsen en lopen kan ook daar niet. Het is de entourage eromheen, die van essentieel belang is voor een organisatie. Als triathlonliefhebber zeg ik ‘gaan voor een uitgeklede wedstrijd’, als organisator denk ik ‘het is alles of niks’. Lastig, lastig.

Rotorua Suffer voor Smith en Wells

Zeventien pro’s waagden zich afgelopen nacht (tijdverschil) aan de Rotorua Suffer triathlon. Een race, die in tegenstelling tot vrijwel alle wedstrijden Down Under toch door kon gaan. Met namen als Terenzo Bozzone, Braden Currie, Mike Phillips en Cameron Brown was het een veld om U tegen te zeggen.

Toch was het de Nieuw-Zeelander Kyle Smith, die overtuigend de winst greep. Als eerste uit het water, de snelste fietstijd en de derde looptijd. Dat alles maakte hem de meest complete triatleet in waarschijnlijk de laatste wedstrijd van het jaar. De halve triathlon in Rotorua is een klassieker – al dertig jaar op kalender – die dit jaar een duwtje in de rug kreeg van de PTO al bleef het natuurlijk wel een nationale aangelegenheid. Smith verliet het meest blauwe meer van North Island, Lake Tikitapu, als eerste. Hij hoefde ook niemand meer in zijn nabijheid te dulden op de 90 fietskilometers en kon op het schelpenpad rondom het meer zijn voorsprong consolideren. Vier minuten later werd Braden Currie tweede, het brons ging liefst negen minuten later pas naar Mike Phillips, die de van een blessure herstellende Terenzo Bozzone nipt versloeg. Jack Moody en Mark Bowstead bleven ook nog onder de ‘magische’ vier uurgrens. De 47-jarige Cameron Brown eindigde op een verdienstelijke zevende plaats.

Wells opent en eindigt seizoen goed

Rebecca Clarke tikte als eerste op het strandje aan voor de wissel naar het fietsen. Ze had Teresa Adam en Hannah Wells in haar kielzog. Het drietal zou de wedstrijd bepalen, al moest Clarke al snel terrein prijsgeven. Teresa Adam was, zoals verwacht, de sterkste op de fiets, maar Hanah Wells liep toch een fractie sneller dan Adam. Met een minuut voorsprong kwam de 29-jarige triatlete uit ‘Bay of Plenty’ als winnares uit de bus. Na Teresa Adam volgde het grote niets. Rebecca Clarke kwam met zestien minuten achterstand als derde over de finish, alwaar geen publiek. De niet-pro race werd gewonnen door Gregory Bassam en Kerri Dewe en in een tweede wave door Matt Kerr en Katrina Shores. Met in totaal 160 triatleten was het ‘een beheersbaar’ evenement.

Voor sommigen komt de overwinning van Kyle Smith uit de lucht vallen, maar wie zich wat meer verdiept in de uitslagen weet dat Kyle vorig jaar de generale repetitie van het WK Ironman 70.3  in Lake Taupo op zijn naam schreef. Hou dus rekening met deze Kiwi, zodra hij zich ook internationaal gaat mengen. En Hannah Wells opende het gekke 2020 met de winst in Ironman 70.3 Geelong en sloot het jaar dus ook op  dezelfde manier af in Rotorua.

Hel van Kasterlee op corona-manier inclusief Seppe Odeyn

Geen Hel van Kasterlee deze decembermaand, maar het parcours is wel uitgepijld. Aanvankelijk werd nog geprobeerd om puur voor de atleten de zwaarste duathlon ter wereld toch door te laten gaan en dan niet in de sporthal finishen. Maar ook dat werd met de strengere maatregelen een onhaalbare kaart. Vanochtend om 8 uur stond wel een aantal die-hards klaar om toch de afstanden af te leggen. Ze werden weg gestuurd door zevenvoudig winnaar Seppe Odeyn, die vervolgens zelf ook maar ging rennen en fietsen. Het beste wat je kunt doen op deze qua temperatuur en zonuren niet onaardige zondag. En zo is het tenminste geen Hel van KATERlee.

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.