Thuis weten ze weer wie op zondag het vlees snijdt, da’s ook wat waard  – WTJ 1699

WOENSDAG – Aan het eind van elk jaar vraagt mijn hoofdredacteur steevast: en Wim, hoe was joúw jaar? Dit jaar was zijn betrokkenheid nog groter, want vrijwel wekelijks informeerde hij belangstellend hoe het met me ging. Dat voelde goed. Zoals het omgekeerd ook een goed gevoel gaf om dezelfde vraag regelmatig te stellen aan collega’s, vrienden, familieleden en ja ook aan atleten, organisatoren, vrijwilligers kortom de hele sportfamilie.

Toen Carlo Lodiers als laatste zwemloper bij de finish voor zwembad De Stok in Roosendaal binnenliep, kon ik niet vermoeden dat het weer maanden zou deuren vooraleer ik een microfoon in handen had. Het is maart 2020, ik schrik enorm van het plotse overlijden van Manfred Boogaard na afloop van een crossduathlon. In de kranten gaat het echter over een virus dat via China inmiddels ook tot Italië is doorgedrongen. Ternauwernood weet de triathlonselectie Mallorca te ontvluchten, het EK duathlon in Spanje gaat gewoon door. Dat alles is nog altijd ver van mijn bed. Carnaval is gevierd, we kijken uit naar ene mooi seizoen met de gloednieuwe Ironman 70.3 in Hoorn, de WK-week in Almere en al die andere wedstrijden (inclusief het eigen Gastel).

Bourgondische inslag

De eigen frustratie is van korte duur. Brabant wordt als eerste provincie keihard getroffen door corona. Het zal de Bourgondische inslag wel zijn, dat carnavalsfeest had verboden moeten worden. Primaire reacties als de besmettingsgraad in maart zienderogen toeneemt. Het is nog maar het begin van het zoeken naar een zondebok, want we zoeken de schuld nu eenmaal nooit bij onszelf.

De verslaggeving voor de krant wordt rigoureus omgegooid. Evenementen hoeven niet meer gevolgd te worden, ze zijn er immers niet. Sportredacteuren mogen zich op andere specialismes richten en assisteren de regioredacties. De maandagkrant wordt een stuk dunner. Eigenlijk staan er alleen nog maar afgelastingen in. De nationale sportcompetities, het EK voetbal en – rijkelijk laat – ook de Olympische Spelen.

Sahara

Daar heb je dan vier jaar het leplazarus voor getraind. De estafetteploeg met Rachel, Maya, Marco en Jorik stond met één been al in Tokyo, maar het wordt duimen draaien. Ik lees ergens dat Rachel in tien jaar tijd nog nooit zo lang thuis is geweest. Het reislustig sportvolkje maakt beduidend minder vlieguren. Zoetjesaan begin ik me in juni ook zorgen te maken over onze eigen Afrikaanse woestijnvakantie. Omdat er tussen voor en naseizoen speakeren eindelijk weer eens vijf weken tussen zaten, kwam de rondreis door de Sahara dit jaar wel goed uit.

Het mag niet zo zijn, maar dat relativeren we snel weg. Familie en bekenden in ziekenhuizen durven niet eens te denken aan een uitstapje, dus wat zouden wij morren om het wegvallen van de vakantie?  Timboektoe wordt een camping in Ede. En mensen, wat is Nederland toch prachtig. Nu al voorgenomen om ook volgend jaar iets leuks in eigen land te zoeken. Als we tenminste in de zomer de deur uit mogen.

Triathon staat dus op een laag pitje al ben ik juist door het virus wel weer gaan sporten. En daar houden we plezier in, het geeft lucht, de conditie verbetert en dan hoop je ook maar dat de weerstand daar is voor het geval Covid-19 het op mij gemunt heeft.

Ik doe verslag van horecamensen die het niet meer bolwerken, de evenementenbranche die omvalt, theaters, sportclubs en sportscholen moedeloos van de maatregelen. Ik bezoek ziekenhuizen waar zorgpersoneel in de frontlinie keihard werkt om de vele coronapatiënten zo goed mogelijk bij te staan. Een dag later sta je met je kladblok weer tussen demonstranten, die dat virus allemaal maar onzin vinden. Eén ding is me wel duidelijk: in 36 jaar journalistiek is er nog nooit zoveel veranderd als dit jaar.

Trikipedia spelen

En toch ’s avonds met Ruud langs digitale weg nog een potje Trikipedia spelen. De website verschoond houden van coronanieuws lukte natuurlijk niet. Ook de multisporten werden hard getroffen door de maatregelen. Pas eind augustus gingen voorzichtig weer wat wedstrijden door. Zonder publiek weliswaar, puur voor de atleten. Die gun ik het van harte dat ze zo snel mogelijk weer aan de bak kunnen. Als dat nog moet zonder onze vocale bijdrages of zonder applaus langs de kant: dat moet dan maar. Nou ja, we mochten nog wel opdraven, maar het voelde toch anders. Zoals ik wellicht ook niet meer dolenthousiast te maken ben voor ‘triatlonnen via de computer’. De eerste Zwift-race beviel nog wel, maar daarna ebde mijn belangstelling weg.

Ik mis de reuring, zo tekende een collega van me op toen het ik zelf eens geïnterviewd werd in plaats van andersom. Dat klopt deels wel, maar er is ook een prettig gezinsleven voor terug gekomen. We verbazen ons er thuis over hoe goed het gaat om vrijwel 24 uur op elkaars lip te zitten. Hoe we samen zijn gaan fietsen, wandelen en andere dingen doen die vanwege een drukke werkweek gecombineerd met speakeren naar de achtergrond verdrongen waren.

Dus ja, het is zeker leuk om volgend jaar weer te gaan speakeren. Maar mochten we er nog wat langer op moeten wachten, dan vinden mijn huisgenoten dat beslist niet erg. Ze weten weer wie op zondag het vlees snijdt en da’s toch ook wat waard.

 

 

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.