Marloes Vos, adaptive triathlete (9): 2020, een jaar van vallen en opstaan!

Marloes Vos, adaptive triathlete, 29 jaar, 10 jaar lang is zij door het leven gegaan in een rolstoel. In 2016 is de knop omgegaan en in 2018 is haar triathlon avontuur begonnen. Nu is ze op weg naar haar 1ste full distance triathlon in 2021. Naast haar fulltime baan als product manager zet ze zich ook in voor toegankelijke sport. In een maandelijks terugkerende blog gaat Trikipedia.nl Marloes volgen, tot haar ultieme doel; De Gelreman 2021!

 

En dan zit het jaar 2020 er bijna op, december is voorbij gevlogen ondanks de strengere maatregelen. Een vreemd jaar waarbij ik dan in december toch altijd even terugkijk op wat ik bereikt heb en wat ik graag wil veranderen en wil gaan bereiken. Waarom doe ik dit in december? Omdat ik in deze donkere dagen altijd een beetje moeite heb met waar ik het voor doe en op zoek moet naar de motivatie. Deze periode van het jaar zit er vaak meer vocht in de lucht, de temperatuur daalt en een stuk minder zon zorgen er samen voor dat ik ook meer issues met mijn lijf krijg. Inmiddels herken ik dit patroon en zoek ik naar mogelijkheden om focus en motivatie te vinden.

Even terugkijkend op 2020, een jaar waar ik langzaam begon te dromen over het doen van een hele triathlon. In januari was dit zeker nog een droom, omdat ik toewerkte naar de halve triathlon. Als voorbereiding daarop begonnen we met rennen over het strand, de kwart marathon van Egmond aan zee. Rennen tegen de wind in en dwars door de duinen. Niet wetende toen dat dit het enige officiële event werd dat ik zou doen in 2020. In februari kwam mijn droom uit, ik gunde mijzelf 5 dagen trainen op Lanzarote. Josta, mijn coach van Trispiration, was voor een maand op dit fantastische eiland en ik dacht waarom gun ik het mij niet om de zon op te zoeken. En wat was dit een ervaring!. Pijnvrij kunnen trainen, leren klimmen, zwemmen in de zee en lekker genieten van de prachtige omgeving. Even leven als sporter, waarbij alles in het teken staat van trainen, eten en rusten. Daar begon het te kriebelen, zal ik gaan voor het waarmaken van de droom: het voltooien van een hele triathlon. In maart begon ik meer hard te lopen, want ja, ik wilde toch graag de halve marathon van Stevensloop starten. Ook nog lekker weekendje getraind in Zandvoort. In dat weekend kwamen de eerste nieuwsberichten omtrent corona in Nederland, maar het voelde nog als een ver van mijn bed show. Een paar dagen voor de Stevensloop kwam de persconferentie: evenementen in het land gaat op slot. Bizar en een spannende tijd. Mijn behandelingen stopten, mijn hersteltrainingen verdwenen, zwemmen was niet mogelijk en de angst dat trainen niet meer kon, maakte dat ik vastliep en helaas fysiek ook blessures ontwikkelde. Helaas, dat hoort erbij.

En dan komt april, langzaam krabbel ik omhoog, begin in mogelijkheden te denken. Ik krijg een indoortrainer toegestuurd van een Belgische triatleet om te blijven trainen. Ik duik in de eerste week van april het open water in, we bouwen het hardlopen weer op en bij mooi weer komt de fiets weer buiten. Steeds fiets ik verder en spreek regelmatig met mijn neef af om een rondje te maken en zo ook begin mei om mijn eerste 90  km rit te voltooien. Helaas dat liep even anders; de fietstocht was een brug te ver, ik ga onderuit en beschadig mijn knie flink. De angst voor fietsen is terug en de paniek slaat toe, maar paar dagen later ga ik stap voor stap aan de slag. Rustig op de indoortrainer, samen met fysio aan de slag en na twee weken begin ik weer beetje te hobbelen en te draaien. 4 weken na valpartij doe ik mee aan de virtuele competitie van Trispiration, waarbij 5 wedstrijden op het programma staan. De eerste waren wat voor de fun, maar eind mei ben ik in staat om weer een kwart triathlon te racen. In juni is het tijd voor verder uitbouwen en ook vooral lol beleven. Een tijdrit staat er op het programma en ik ontdek het swimrunnen.

En dan zijn we alweer halverwege het jaar nog maar een aantal weken tot mijn halve triathlon. Ik begin mij toch af te vragen of Ironman Duisburg 70.3 doorgaat, durf het er niet op te wagen en trek mij terug. En waarom… Omdat er een beter alternatief zich voordoet. Josta besluit een eigen race te organiseren en zo kan ik in coronatijd mijn eigen halve triathlon in coronaproof omgeving toch racen. In juli fiets ik steeds meer en maak afspraken door heel Nederland om met mensen samen te trainen. En dan is het augustus en voltooi ik in de meest fantastische omgeving met toffe teammaatjes mijn eerste halve triathlon. Ik roep na de finish direct :  op naar de Gelreman! Ik durf dromen waar te maken. In september ga ik wat freewheelen, leuke dingen doen en de druk gaat er af. Als toetje van het seizoen, doe ik nog mee aan het NK paratriathlon. Gewoon omdat het kan en voor inclusie in de paratriathlon, ook al heb ik geen classificatie. Een mooie dag met een mooi resultaat!

Corona vlamt helaas weer op in oktober en ik loop mentaal wat vast, twijfel aan mijzelf, maar ga doelen stellen. Ik heb goede gesprekken met mijn coach en teammaatjes en mijn mindset verandert. Als er geen races zijn, dan plan ik mijn eigen avonturen en zo ren ik in november mijn eerste 20 km trail in Noordwijk. Daarnaast realiseer ik mij dat op een hele triathlon het voor één buddy pittig en zwaar wordt en besef ik dat ik dus met buddyteam moet gaan werken. In de wintermaanden ga ik ervaring op doen en aan mijn techniek werken en bouw ik het hardlopen uit, naar 30 km is het doel. Technisch beter zwemmen en indoor sterker worden op de fiets. Maar dan wordt het december en gaat de boel weer op zijn kop: lockdown. Sportscholen en zwembaden gaan dicht en  het weer slaat om. Maar inmiddels weet ik dat mijn supportteam meedenkt. De fysio’s mogen blijven werken en zeggen tegen mij : we krijgen je er door heen. Ik duik nog eens het open water in, maar dat is toch een stap te ver. Gelukkig is er nog mogelijkheid om te zwemmen in het Mirandabad en zwem ik nog een PR op de 1500 m. Er staan er toffe challenges op programma in de laatste week van het jaar. En op 10 januari ga ik gewoon lekker rennen en mijn eerste echte halve marathon lopen..

Terugkijkend op dit jaar is het een jaar van vallen en opstaan, een jaar van flexibele plannen, een jaar van nieuwe avonturen en vooral een jaar van mooie, nieuwe waardevolle vrienden. Het jaar waar ik begin te vertrouwen in mijn lichaam. De mindset weet te veranderen en echt durf te geloven in mogelijkheden. Het jaar waarin ik meer op mijn gevoel af ga en plannen een leidraad zijn maar niet persé “carved in stone”.

Voor 2021 is het doel de Gelreman te finishen. Tussendoor zal ik elke maand mooie avonturen beleven met mijn buddy’s, de Trispiration teamleden en werken we samen met mijn support crew aan fysiek en mentaal gezond blijven. Ik wens iedereen een sportief en gezond 2021 toe en laten we elkaar blijven steunen in onze sport en blijven genieten van het mogen buitenspelen in het prachtige Nederland

Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.