Tessa Kortekaas over haar 2022 en de twijfels over de toekomst- een heel open en eerlijk verhaal!

De vraag van de mannen van Trikipedia.nl of ik wil delen wat ik het laatste jaar allemaal heb meegemaakt… Ik ben een open boek, dus ja, natuurlijk wil ik dat, alhoewel de aanleiding voor dit ietwat teleurstellende jaar ver terug gaat. Dus laten we bij het begin beginnen, en dan zal ik proberen om er geen dramatisch lang verhaal van te maken.

Als klein meisje sjeezde ik met mijn ouders het land door van wedstrijd naar wedstrijd, ’s winters op de schaatsen, ’s zomers op de fiets. Met het geërfde talent en doorzettingsvermogen sleepte ik prijs na prijs binnen, ik wist niet goed hoe verliezen voelde. Ook toen ik eenmaal ouder werd en richting de echte topsport kwam, ging het me goed af. Totdat het Epstein-Barr virus me te pakken kreeg op mijn 19e. Ik heb daarna gevochten om terug te komen, maar ik was niets meer dan peloton vulling. Drie jaar lang heb ik gevochten en de poten uit mijn lijf getraind, maar het wilde niet, en toen gaf het koppie het ook op. Na een zoveelste keer huilend thuis komen, hakte ik de knoop door om te stoppen met de (top)sport. Ik ben de volgende dag op de fiets gestapt en had in tijden niet zo lekker gefietst…

Ik was jarenlang een tevreden mens: een leuke job en regelmatig lekker sporten (blij dat het geen trainen meer heette). Totdat ik (en dit verhaal herinnert men zich nog) toch een nieuwe sportieve uitdaging wilde, voor mezelf, niet in direct competitieverband. En zo kwam ik in 2016 bij Triatlon De Bollenstreek terecht. Vraag me niet naar uitslagen van toentertijd, daar hebben we Ruud en Wim voor, maar voor ik het wist stond ik ook in deze tak van sport op het podium. Dat smaakte naar meer, en voordat ik het wist was ik werd ik in 2018 wereldkampioene IRONMAN in mijn agegroup. Als er dan als amateur niets meer te winnen valt, dan maar overstappen naar de pro’s.

 

Zesde in mijn IRONMAN debuut (Zuid Afrika), winnaar van IRONMAN Maleisië, kwalificatie voor het WK op Hawaii… Als ik ook hier kan winnen, dan ben ik vast een hele goede triatlete, dacht ik. En toen PAST BOEM was daar COVID. Ik heb me daar goed doorheen geworsteld en bleef maar geloven dat dat WK in 2020 wel door zou gaan, maar nee. Het werd verzet, en verzet en verzet… en ik bleef maar trainen en trainen en trainen. Gelukkig had ik nog ‘MY OWN IRONMAN’ op Lanzarote, voor een prachtig goed doel, maar helaas een teleurstellende ‘wedstrijd’. En sindsdien bleven de goede resultaten uit en werd het tijd voor een serie goede gesprekken met de psycholoog, want ook in deze sport ebde het plezier weg. De tegenvallende resultaten (vaak door maagproblemen) leken vooral te duiden op stress en de druk die ik mezelf opleg sinds ik professional ben geworden en een IRONMAN heb gewonnen. Na 2,5 jaar wachten, mocht ik dit jaar (mei) dan eindelijk op voor het WK waarvoor ik me in 2019 had geplaatst. Een speciale editie in St. George – Utah met een knetter zwaar parcours maar een prachtig landschap. De voorbereiding op de wedstrijd was kort maar krachtig, omdat ik in het najaar van 2021 hoognodig een break nodig had en ik mezelf beloofd had niet te beginnen met trainen totdat ik er écht zin in had. En dat viel niet mee met de druk van een wereldkampioenschap die eraan zit te komen. Ik zie mijn fiets daar nog zo staan in T1, tussen de grote meiden. Ik voelde een brok in mijn keel en een traan op mijn wang. Ik was trots dat ik er tussen stond, maar ik voelde me er niet thuis, ik was/ben dit niveau niet waardig, ik heb sinds Maleisië niets bijzonders gepresteerd…

Dit gevoel hielp me in ieder geval om mezelf geen druk op te leggen en gewoon mijn eigen race te racen. Ik heb hier niets te bewijzen, niet te winnen en niets te verliezen. Ik hoopte alleen dat ik geen laatste zou worden. Over de inhoud van de wedstrijd zal ik hier niet uitweiden, maar ik heb het voor mezelf naar omstandigheden goed gedaan (tja.. perfect is het nooit..).

Na een korte rustperiode, wist ik niet zo goed wat ik wilde. Ik merkte nog steeds dat ik mentaal was aan het ploeteren was. De Tessa die zo graag race na race af werkte was niet meer, maar anderzijds kreeg ik het ook niet voor elkaar om me gedurende langere periode op slechts één wedstrijd te focussen. Tijdens 70.3 in Zell am See (Oostenrijk) had ik vette pech dat iemand mijn zwembrilletje van m’n hoofd af trapte en ik vervolgens de hele wedstrijd achter de feiten aan heb gelopen, en überhaupt fysiek mijn dag niet had. En tijdens IRONMAN Italië leek ik eindelijk een lucky day te hebben, ging alles volgens plan en voelde ik me super. Maar ging tijdens de marathon ineens het kaarsje uit en bleek ik uitgedroogd (niet gek na 6x pissen op de fiets…). De oorzaak is nog steeds een raadsel.

Een saai seizoen, zonder hoogtepunten, zonder vertrouwen, zonder progressie. “Ik mis de kutwedstrijdjes”, zei ik tegen mijn coach. Hij die soms vond dat ik te veel wedstrijden deed, waardoor de trainingsopbouw werd verstoord door tapering en rust. Theoretisch heel begrijpelijk, en we hebben het dit seizoen geprobeerd, maar voor mij werkt het dus niet. Het bewijs bleek uit de maand oktober:

30 september/1 oktober: Ultrabike Lanzarote (MTB wedstrijd: tijdrit + 100km race)

15 oktober: ICAN Gandia (hele triatlon Spanje)

22 oktober: Ocean Lava Lanzarote (halve triatlon)

29 oktober: FuDeNaS (MTB race op Fuerteventura van noord naar zuid, 155km)

Vier overwinningen op rij, maar om die overwinningen gaat het niet, want ik ben de eerste die zegt: Ja maar hallo, kijk ook even naar het niveau van de wedstrijden! Waar het om gaat is het gevoel waarmee ik race, met de strijdlust die er altijd is, maar met minder stress en druk, en dus met een glimlach van oor tot oor (door de grimassen van het afzien door).

Het niveau in de triatlon wereld heeft een enorme vlucht genomen en ik hou het niet bij, en je mag best weten, daar heb ik het moeilijk mee, maar dat kun je uit mijn verhaal wel opmaken. Ik heb het afgelopen jaar heel veel geleerd en dat wat ik dacht dat ik wilde, is misschien niet wat ik daadwerkelijk wil. Ik sta voor een tweesprong: alles op alles zetten om de beste triatlete in mezelf naar boven te halen? Dat heeft vele consequenties voor mij. Lanzarote mag dan een paradijs zijn voor triatleten, maar voorlopig ben ik de enige die er permanent woont, vreemd niet? Uiteraard zijn de omstandigheden hier bijna perfect, maar dingen zoals reizen is vaak erg ingewikkeld. Ik zou dus moeten verhuizen. En werk dan? Ik ben masseuse (jep, ideaal als topsporter…) en kan niet op afstand werken, en qua financiële sponsoring heb ik 0,0. Als dat dan allemaal realiseerbaar zou zijn, zou het me dat dan waard zijn? Dan ga ik weer terug naar waar ik vandaan kwam: dan vind ik dat ik bepaalde prestaties moet neerzetten, daar is weer die druk en die stress, en dan is het wachten op problemen. De andere afslag op de tweesprong is om een middenweg te vinden tussen triatlon en mountainbiken, wat ik beide op professioneel/elite niveau wil blijven doen. Het zwemmen, fietsen en hardlopen zeg ik niet zo 1, 2, 3 vaarwel want het is en blijft een prachtige sport en haalt het beste uit me naar boven, maar de mountainbike aan de kant gooien valt ook niet mee. Daarmee moet ik mezelf realiseren dat zolang ik niet 100% voor één tak van sport kies, dat ik nooit de echte top zal bereiken, maar wel een grotere kans op succes. Want succes, dat is toch eigenlijk plezier hebben in alles wat je doet?

Ruud de Haan

Ruim dertig jaar geleden aangestoken met het triathlonvirus. Als super-recreant races gedaan en door toedoen van Mels de Kievit aan de micro beland en die nooit meer los gelaten. Samen met maatje Wim van den Broek zo veel meer dan 1000 wedstrijden als speaker gedaan. Zo af en toe actief voor Eurosport als commentator bij triathlons.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.