Maaike Frijters beleeft veelbesproken première in Versailles

Hoe pas je je seizoen aan als je halve triathlon drie maanden opschuift? Maaike Frijters besloot alsnog in Versailles te starten. Het werd een wedstrijd met lopers in het zwemwater, een koude wissel én een loopsfeer waar ze enthousiast over vertelt.

---

De eerste Ironman 70.3 Versailles stond voor 12 juli gepland, maar werd drie dagen voor de start afgeblazen op verzoek van de prefectuur, vanwege de hittegolf en het risico op natuurbranden.

In de beoogde zwemlocatie, de Pièce d’Eau des Suisses, zaten bovendien cyanobacteriën. Bij de nieuwe datum stond het water daar te laag, dus werd het het Grand Canal.

Plannen veranderen

Versailles moest een test worden voor IRONMAN 70.3 Zell am See, ongeveer zes weken later. Daarna zou het seizoen erop zitten. Na een wedstrijdjaar dat vorig jaar tot het WK in Marbella in november duurde, keek Frijters uit naar een eerdere afsluiting.

‘Een korter seizoen had ik niet erg gevonden, ook gezien mijn trainingsplan voor volgend jaar.’

Maar nog voordat de juli-editie werd afgelast, was haar deelname al onzeker. Tijdens het hardlopen kwam ze ten val en moest haar knie worden gehecht.

‘Ik was goed in vorm, maar het was voor mij nog spannend of ik überhaupt zou kunnen starten.’ In overleg met de dokter kreeg ze groen licht. Toen werd de wedstrijd drie dagen voor de start afgeblazen.

‘Ik had een dubbel gevoel erbij. Een beetje geluk bij een ongeluk.’

Toch naar Frankrijk

De reis naar Versailles ging in juli gewoon door. ‘Dat was fijn, want dan wist ik nu precies waar ik moest zijn en heb ik het fietsparcours vooraf kunnen verkennen.’

Als personal trainer en zzp’er kon Frijters ook voor oktober ruimte maken in haar agenda. ‘Ik heb natuurlijk geluk dat ik voor een groot deel eigen baas ben en vrij kan nemen wanneer ik dat nodig heb voor races.’

Maar daarmee paste de wedstrijd nog niet vanzelf in de najaar planning. ‘Wij gingen de badkamer verbouwen. Dat was mooi buiten het seizoen gepland, dacht ik.’ Bovendien bleef er minder ruimte over voor rust tussen de laatste race en de trainingsplanning voor volgend jaar.

Toch besloot ze op 11 oktober in Versailles te starten. De rustperiode werd daardoor iets korter, maar dit zou geen groot probleem vormen. En met het aanhoudende mooie weer bleef het prettig om buiten door te trainen.

Zwemmen tussen de lopers

Vrijdagmiddag haalde ze haar startnummer op en zondagochtend wachtte het Grand Canal. Het water was 15,3 graden.

‘Ik vind het de minst leuke zwemlocatie tot nu toe. Buiten dat ik niet van koud water houd, was het water ook echt heel erg vies. In het begin zat je een paar keer met je hand in de modder als je zwom.’

Veel zicht was er ook niet. ‘Ik moest even wennen toen ik begon met zwemmen, want het water was echt helemaal zwart. Je kon jezelf niet oriënteren en er liepen nog veel mensen waardoor je er ook niet goed langs kon.’

Haar video van de lopende deelnemers kreeg veel aandacht op Instagram. Inmiddels heeft de video meer dan 7.000 views en meer dan 300 reacties.  Klik hier om de video te bekijken.

Zelf heeft ze zo min mogelijk gelopen. ‘Ik kan je vertellen: lopen is echt erger dan zwemmen. Lopen in het water is sowieso al zwaar, maar op de bodem lagen ook kleine steentjes in de modder en die bodem was nog kouder dan het water zelf.’

Op de klok stond uiteindelijk haar snelste zwemtijd ooit, maar die telt ze niet mee. Het parcours leek korter, en de lopende atleten zorgden voor stroming die haar meenam.

‘Deze tel ik dus niet mee als PR. Dat vind ik niet eerlijk.’

Na het zwemmen was de kou nog niet voorbij. Bij ongeveer tien graden moesten armstukken, handschoenen en sokken aan, en met verkleumde handen kostte dat tijd. ‘Door de kou had ik geen gevoel meer in mijn voeten en handen. Ik liep klappertandend de eerste wisselzone uit.’

Een mooie race met veel publiek

Op de fiets genoot ze van de omgeving die ze in juli al had verkend. Al waren er wel veel rotondes en verkeersdrempels. ‘Maar alles stond goed aangegeven en het was in mijn beleving veilig.’ Achteraf zag ze wel dat een aantal atleten waren gevallen.

De tweede wisselzone was net zo lang als de eerste, maar deze voelde veel sneller.

Het lopen was het hoogtepunt. ‘Er was tijdens het lopen een fantastische sfeer. Vooral in de stad. Aan toeschouwers geen gebrek.’

Het rondje door het park was pittiger, met een zandpad vol losse stenen waar je voorzichtig moest lopen. Het aid station daar sloeg ze uit veiligheid over. ‘Als ze die 300 meter verderop hadden gezet, was er gewoon asfalt geweest. Maar er waren meer dan genoeg aid stations.’

Voor de supporters zag ze ook een verbeterpunt: bij de zwemlocatie waren geen toiletten, er waren alleen toiletten in de wisselzone. ‘Voor de toeschouwers mogen ze nog wel wat beter zorgen. Die maken de race voor de atleten natuurlijk extra leuk.’

Terug naar Versailles?

Frijters eindigde als snelste Nederlandse vrouw in 5:39:33. Tevreden is ze er niet helemaal over. ‘Het is zeker niet mijn beste prestatie. Nou was dit fietsparcours natuurlijk niet vlak, maar ik heb ook op veel tijd verloren door de kou.’

Of ze nog eens terug komt voor een wedstrijd in Versaille hangt van het zwemmen. ‘Als ze het zwemmen aanpassen, is Versailles echt een hele mooie locatie. Niet een heel snel parcours, maar uitdagend is ook wel leuk voor de afwisseling.’

Zelf was ze benieuwd of er wel een vervolg zou komen op deze race. Daarop is inmiddels een antwoord. Volgens Franse media is er een meerjarenakkoord gesloten tussen de stad Versailles, het kasteel en Ironman France, dat een editie in 2027 garandeert. Of het zwemmen dan anders wordt, is de vraag waar Maaike en haar collega-deelnemers waarschijnlijk het meest benieuwd naar zijn.