Revanche in de Hel: hoe Dieske Kruisselbrink Kasterlee naar haar hand zette

De Hel van Kasterlee is een begrip in de winterduatlonscene. Deze legendarische Belgische wedstrijd combineert lopen, mountainbiken en een lange afsluitende run over een zwaar, technisch en onverbiddelijk parcours. Modder, kou, eenzaamheid en constante focus bepalen hier het verloop van de dag. In de Hel van Kasterlee wint niet per se de snelste atleet, maar degene die mentaal het langst overeind blijft. Winnares Dieske Kruisselbrink neemt ons mee in haar race en vertelt open over haar ervaringen, de momenten van twijfel, de kracht van focus en de ultieme ontlading aan de finish.

Op welk moment vandaag dacht je voor het eerst: dit zou mijn dag kunnen worden?

Dat begon eigenlijk al in de voorbereiding. Bij een wedstrijd als De Hel van Kasterlee kom je niet weg met een slechte voorbereiding. Een goede voorbereiding biedt kansen, maar uiteindelijk moet je het op de dag zelf doen. Voor mij is een wedstrijd pas voorbij bij de finish, maar ik had gedurende de dag natuurlijk wel door dat ik voor het grootste deel op kop lag. Dat geeft vertrouwen, maar ik bleef vooral gefocust op de wedstrijd. Pas in de laatste paar kilometers, toen mijn voorsprong groot genoeg was, durfde ik het voorzichtig toe te laten. De echte ontlading kwam pas ná de finish, in de sporthal.

Wanneer werd winnen iets persoonlijks in plaats van alleen een sportief doel?

Dat was eigenlijk al vorig jaar. Toen kreeg ik materiaalpech en kon ik voor het eerst een wedstrijd niet finishen. De Hel van Kasterlee is een zware en enorm gerespecteerde wedstrijd. Na die misère wilde ik heel graag revanche nemen en deze race op mijn naam schrijven.

Was er een moment waarop je bang was om de overwinning alsnog te verliezen?

Bang ben ik nergens geweest, maar ik had wel wat stress toen mijn zicht erg slecht werd. In de laatste fietsronde reed ik daardoor in een moddergreppel en moest ik solo verder in plaats van met een groep. Later miste ik ook nog de ingang naar T2. Dat kostte me allebei veel tijd. Ik had er kort wat frustratie over, maar kon dat snel omzetten. Uiteindelijk heeft het voor de winst gelukkig geen verschil gemaakt.

Wat was het moeilijkste dat je jezelf moest overwinnen tijdens deze race?

De derde van de vijf fietsrondes was voor mij het zwaarst. Ik lag op kop, maar had na de eerste run al uren solo gefietst. Ik vond geen goede aansluiting bij groepen; mannen gingen óf te hard, óf te langzaam. Een goede groep maakt in Kasterlee echt een enorm verschil. De afsluitende 30 kilometer lopen was natuurlijk ook lang en zwaar, maar dat voelde relatief gezien nog goed, mede omdat ik een ruime voorsprong had.

Welke gedachte of zin heb je het vaakst tegen jezelf gezegd onderweg?

Blijven focussen op het moment. En positieve zelfspraak: dat ik dit kon winnen.

Waar moest je vandaag het meest pijn verdragen – fysiek of mentaal?

Kasterlee is voor een groot deel een mentale wedstrijd. Natuurlijk voel je de benen ook, maar echt extreem koud of modderig was het deze editie niet. Volledige controle heb je hier nooit, maar richting het einde – met een ruime voorsprong – probeerde ik het vooral gecontroleerd te houden en niet te forceren. Waar ik eerst alleen pure focus had, kon ik later ook meer genieten van de enorme sfeer en het publiek. De echte ontlading kwam pas bij de finish.

Wat voelde je écht toen je over de finish kwam – nog vóór je besefte dat je had gewonnen?

Ik wist natuurlijk al eerder dat ik zou winnen, maar de finish was één grote ontlading. Het is moeilijk te omschrijven hoe het voelt om zó onthaald te worden nadat je de hele dag maximale focus hebt gehouden. Mountainbiken vraagt een andere, constante scherpte dan bijvoorbeeld het fietsonderdeel in een Challenge of Ironman. Zeker als je vermoeid raakt, moet je echt je hoofd erbij houden.

De finish in Kasterlee is enorm bijzonder: een verhoogde rode loper in een bomvolle sporthal. Zo vol zelfs dat er geen mensen meer bij mogen. Om daar als winnares binnen te komen en direct dat Belgische publiek te voelen, was echt ongekend. Je vergeet compleet hoe kapot je eigenlijk bent.

Komend weekend staat Dieske alweer aan de start in Egmond, waar ze strijdt om het combiklassement tijdens de Egmond-Pier-Egmond strandrace en de Halve Marathon. Na haar overwinning in Kasterlee reist ze met vertrouwen door richting de Nederlandse kust. De winter is nog lang — en Dieske is nog lang niet klaar.