Broers Syb en Jacob van der Ploeg maken samen eindelijk droom waar op Kona

Ze zijn een twee-eenheid, de broers Jacob en Syb van der Ploeg. Beiden zijn ze sportief, beiden zijn ze muzikaal en ondersteunen elkaar altijd. Dit weekend staan ze samen in Hawaï aan de start van het wereldkampioenschap en dat is een droom die uitkomt.

Tijd, dat is wat Syb van der Ploeg bijna tien jaar geleden vroeg voor zijn vijftigste verjaardag. Geen mooie cadeaus, geen dure whisky’s, geen verre reizen, maar tijd. Om te trainen. Want als muzikant kun je alles hebben bereikt wat er te bereiken valt, maar even je schema vrijmaken om uitgebreid te trainen richting een volledige Ironman is ongelofelijk lastig, bijna onmogelijk. Tenzij je gezin meewerkt natuurlijk. “Ik had nog nooit een hele Ironman gedaan, daar moet je zo ongelofelijk veel voor trainen. Met de druk van mijn werk is dat toch wel lastig. Dus toen ik vijftig werd, vroeg ik op mijn verjaardag tijd om te trainen. Want ik weet dat die tijd vooral van mijn gezin afgaat. Werken, dat moet je nou eenmaal. Mijn vrouw zei gelukkig dat het geen probleem was.”

Met dit grote cadeau op zak ging Syb met zijn broer Jacob aan de slag. Eindelijk die hele eens doen, wat een langgekoesterde droom was voor de Friese zanger. Want triathlon doet hij al sinds mensenheugenis. Of beter: sinds 1987. Fit worden voor een volgende Elfstedentocht, dat was indertijd het doel van Syb, die een jaar eerder de legendarische monstertocht voltooide. ‘Het gaat heel ver terug”, zegt hij, gravend in zijn geheugen. “Toen we die eerste triathlonnetjes deden, hadden Jacob en ik er allebei wel een beetje talent voor. Hij iets meer, ik iets minder. We zaten vaak in de top 5. Ik was dan vijfde en hij eerste of tweede. Maar op een gegeven moment werd ik door de muziek bekender en ging ik platen maken. Grotere festivals, steeds grotere dingen.”

De één op het podium, de ander aan de top

Terwijl Sybs carrière met zijn band De Kast een grote vlucht nam, brak Jacob door als triatleet. Meedraaien met de internationale top, een vierde plek op het EK, Jacob vertelde er in een eerdere editie van Triathlon Inside al uitgebreid over. Intussen ging het sporten bij Syb op een lager pitje, maar bleef hij ondanks zijn bekendheid als muzikant Jacob wel helpen bij zijn wedstrijden. “Ik heb er halverwege de jaren ‘90 voor gekozen hem meer te gaan begeleiden. Eerst fietste ik nog met hem, maar later kocht ik een brommer omdat ik hem niet meer bij kon houden. Dan kon hij achter me aan.” 

Jacob op zijn beurt kijkt vol dankbaarheid op die periode terug. “Als Syb om vier of vijf uur thuis was, dan stond hij om acht uur alweer bij ons thuis om mee te gaan”, zo vertelt hij. “We hebben elkaar altijd heel erg gestimuleerd en gemotiveerd”, vervolgt Syb. “We zijn door hele diepe dalen gegaan en hebben hele hoge pieken bereikt. Toen Jacob geblesseerd was, had ik mijn eerste stadionconcert in het Abe Lenstra Stadion. Zat hij in een rolstoel en stond ik op het podium. Dat zijn wel momenten die je nooit vergeet.

Als broers blijven ze door de jaren heen elkaar steunen en stimuleren. Door een peesblessure kon Jacob niet meer op het hoogste niveau sporten, maar dat betekende niet dat hij thuis achter de geraniums verdween. Samen sporten; wielrennen, schaatsen, ze bleven het altijd met z’n tweeën doen. “We zijn allebei enorme liefhebbers van sporten, bewegen, presteren en beter worden, van een goed gemiddelde fietsen”, zegt Syb vol energie. “We deden samen fietstochten, de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee hebben we een aantal jaren samen geschaatst. Jacob werd ook weer redelijk goed in het marathonschaatsen. Dus dat hebben we altijd gedaan.”

Twee passies, één laatste droom

“De broederliefde in de muziek en de sport, het is een beetje gespiegeld”, vervolgt Syb filosoferend. “Mijn broer is wat talentvoller in de triathlon en ik ben iets talentvoller in de muziek. Hij doet ook aan muziek en ik doe ook aan triathlon. We hebben dezelfde passies. En doelen. We hebben altijd doelen, zowel in de muziek als in de sport. We hebben alles bereikt wat we wilden bereiken. In de muziek heb ik hits gehad, in stadions gespeeld, de top van Nederland en België gehaald. Maar er was nog één dingetje wat we nog niet gehaald hadden wat we wel graag zouden willen doen. Dat is meedoen op Hawaï.

Hawaï was altijd te ver weg

Hawaï, het is de heilige graal voor de triatleet. Het WK in Kona was iets dat jarenlang onbereikbaar leek voor beide broers. “Hawaï was te ver weg voor me, daar moest je te goed voor zijn”, was Sybs gedachte toen hij samen met zijn broer twee jaar geleden werd geïnterviewd door de Leeuwarder Courant. “Maar toen we de agegroupen gingen bekijken, dacht ik: als ik een goede dag heb, moet ik me eigenlijk wel kunnen plaatsen. Toen ik bij de wintertriathlon in Enschede een kwartier voor de nummer twee eindigde, wist ik dat ik in mijn leeftijdsgroep een van de beteren ben en het misschien wel mogelijk zou zijn. Ik voel ook nog geen sleet op mijn lijf. Mijn tijden zijn nog exact hetzelfde. Sterker nog, ik ben zelfs iets béter dan tien jaar geleden. Dat is ook training en ervaring, en er is veel inventiefs gebeurd in de triathlonwereld, met fiets- en loopspullen.”

Dit is het eerste deel van een groter verhaal dat in het oktober-nummer van Triathlon Inside verscheen. Het blad bestellen, of beter, Insider worden kan hier ontvang het magazine mét een welkomstpakket thuis, train met experts, profiteer van kortingen bij partners en kom gratis naar onze clinics.