Doris Bakker verovert bij haar tweede triathlon een WK-ticket

Doris Bakker doet pas sinds 2025 aan triathlon en heeft al een WK-ticket op zak. In gesprek met Trikipedia vertelt ze hoe ze samen met haar vriend de sport ontdekte, hoe ze tijdens een roadtrip door Italië en Frankrijk trainden en hoe haar race in Erkner verliep. Daar durfde ze na een lange voetblessure weer voor een snelle looptijd te gaan, al maakten blaren het haar onderweg flink lastig.

---

‘Ik was altijd al sportief en heb altijd gehockeyd. Door corona ben ik in aanraking gekomen met hardlopen en fietsen, zoals velen.’ Doris ontdekte beide sporten samen met haar vriend. ‘We hebben hetzelfde tempo met zowel fietsen als rennen en doen eigenlijk ook bijna alle wedstrijden samen. Dat is heel leuk en zorgt ervoor dat we elkaar veel zien. Het maakt de sport een stuk minder individueel.’

Na haar eerste hardloopwedstrijd volgde een jaar later haar eerste marathon. Inmiddels liep de 31-jarige Amsterdamse de marathons van Valencia, Florence en Amsterdam, met 3 uur en 8 minuten als beste tijd.

‘Door een hardloopblessure ben ik serieuzer gaan fietsen. Toen besloot ik me in te schrijven voor een halve triathlon en ben ik ook gaan zwemmen. In 2025 deed ik in Amsterdam voor het eerst mee aan een triathlon. Ik werd meteen tweede, totaal onverwacht!’

De fietsen mee op roadtrip

Voor haar volgende wedstrijd koos Doris samen met haar vriend voor Erkner. Daar ging een lange periode met een voetblessure aan vooraf. ‘Na meer dan zes maanden was ik gelukkig net op tijd hersteld om hier goed voor te trainen. Het leek ons perfect om aan het eind van de zomer een wedstrijd te doen, zodat we lekker de zomer door konden trainen.’

De voorbereiding combineerden ze met een vakantie. ‘We namen onze fietsen mee op onze roadtrip door Italië en Frankrijk. Eerst hebben we een week aan het Comomeer getraind, een perfecte plek om te zwemmen. Ook daarna hebben we onderweg flink getraind en prachtige ritten gemaakt.’

Terug in Amsterdam kwam de wedstrijd dichterbij. ‘We waren erg fit teruggekomen van vakantie en hadden nog één piekweek. Daarin hebben we twintig uur getraind en zelf een oefentriathlon met tempoblokken gedaan bij de Nieuwe Meer. Die ging goed. Daarna begon de taper. Daar ben ik altijd héél slecht in.’

Wow, dit gaat lekker!

Bij de start in Erkner was Doris behoorlijk zenuwachtig. Maar het zwemmen, dat ze zelf als haar minst sterke onderdeel beschouwt, leverde meteen een meevaller op.

‘Ik hoopte op een tijd tussen de 36 en 38 minuten, maar na 35:22 kwam ik uit het water. Toen ik dat zag, dacht ik al wel: wow, dit gaat lekker!’

Op de fiets kon ze dat goede begin voortzetten. ‘Ik begon heel lekker, met gemiddeld 36 tot 37 kilometer per uur, tot het ging regenen. Toen ben ik iets vertraagd, maar gelukkig niet gevallen. Het was een vlak en prachtig parcours door de bossen. Na tweeënhalf uur stapte ik al van de fiets.’

Voor de halve marathon had ze twee plannen bedacht. ‘Het eerste was rustiger starten en kijken of ik kon versnellen. Het tweede was vertrekken op PR-tempo en hopen dat ik het kon halen.’
In de tweede wissel besloot ze het te proberen. ‘Door de regen was ik nog zo fris dat ik voor plan twee koos. Door mijn blessure had ik al een tijdje niet meer lekker kunnen lopen, dus ik wilde er ook wel voor gaan. Dat pakte supergoed uit!’

Een snelle halve marathon, ondanks de blaren

Welke positie ze innam, wist Doris tijdens het lopen niet. Wel merkte ze dat het goed ging. ‘Ik werd niet echt ingehaald en mensen riepen naar me dat ik goed bezig was. Maar ik had geen idee hoeveelste ik liep.’

Vooraf had ze eerdere uitslagen bekeken. Met een eindtijd onder de 4 uur en 45 minuten hoopte ze kans te maken op een mooie klassering in F30–34. ‘Toen ik ging rekenen, wist ik dat ik daar ruim onder kon eindigen. Dat gaf goede motivatie voor een eindsprint.’

Haar voeten maakten het haar intussen steeds lastiger. ‘Helaas had ik geen sokken gewisseld, dus op het einde kreeg ik last van blaren. Ik dacht steeds: hoe sneller je loopt, hoe sneller je niet meer op die blaren hoeft te lopen.’

Ze liep de halve marathon in 1 uur en 26 minuten, een persoonlijk record. Maar na haar lange blessure betekende het lopen die dag veel meer dan alleen een snelle tijd.

‘Na de marathon van Florence in november had ik echt wel even verdriet van die blessure. Het gaf zo’n goed gevoel dat het weer kon. Lopen was altijd mijn sterkste onderdeel en ik was zo blij dat het op die dag ook weer zo voelde.’

Zien hoe goed ik kan presteren

Na 4:39:49 kwam Doris over de finish. Ze werd derde in haar leeftijdscategorie en achtste van alle vrouwen. ‘Ik had nog steeds geen idee of ik in de top drie was geëindigd. Dat zag ik pas erna!’

Hiermee plaatste ze zich voor het WK IRONMAN 70.3 in Chattanooga. ‘Die kwalificatie gaf mij de bevestiging dat triathlon iets voor mij is. Ik vind het heel cool om daar met de beste vrouwen van de wereld aan de start te verschijnen.’

Het vooruitzicht veranderde al snel iets aan haar ambities. ‘Eerst dacht ik: ik heb die kwalificatie gehaald en daar zien we wel. Vet om te mogen starten. Maar na twee weken veranderde dat al in nog meer motivatie om daar zo fit mogelijk aan de start te staan en te zien hoe goed ik kan presteren ten opzichte van de rest van de wereld.’

In de aanloop naar Chattanooga wil Doris in Milaan voor het eerst een marathon onder de drie uur lopen. Ook de Amstel Gold Race en de kwart triathlon van Amsterdam staan op haar planning. ‘Mijn vriend doet een week voor het WK mee aan de triathlon in Epe, dus dat wordt weer lekker veel samen trainen.’

In Chattanooga verwacht ze andere omstandigheden dan in Erkner. ‘Het wordt een veel zwaardere race, met hitte, luchtvochtigheid en heuvels. Dat wordt vaak naar mijn ouders gaan in Limburg om wat hoogtemeters mee te nemen in mijn trainingen.’