Waarom een wedstrijd niet leuk hoeft te zijn

Bert Flier schrijft voor Trikipedia over drie thema’s: Met het mes tussen de tanden | Nerd talk | Tussen de oren

“Vind je racen eigenlijk wel leuk?”

Die vraag kreeg ik laatst tijdens een Q&A op trainingsstage. Nadat ik had verteld hoe ik had afgezien in mijn laatste races. Dat ik na de finish had gedacht: waarom blijf je jezelf dit aandoen? Je hoeft dit van helemaal niemand.

Maar ja. Alles wat je binnen 72 uur na een wedstrijd zegt, telt niet.

Daarom was die vraag zo legitiem. Want waarom blijf ik racen? Wat maakt dat ik me telkens weer binnenstebuiten keer op een marathon? En waarom blijf ik mezelf pushen in die HYROX-onderdelen terwijl het lactaat bijkans uit de oren spuit?

Waarom ‘leuk’ niet de reden is

Racen op het scherpst van de snede is niet leuk. Tenminste, niet in de Hollandsche betekenis van het woord die ik eraan geef.

Racen is het randje opzoeken. En als je de rand opzoekt, dan ga je er soms eroverheen.

Maximaal presteren vraagt risico. Soms valt dat jouw kant op. En soms donder je het ravijn in.

Dus nee. Ik race niet omdat ik wedstrijden leuk vind.

Waarom dan wel?

Die vraag tijdens de Q&A dwong me dieper na te denken over de reden waarom ik nog steeds race. Met het mes tussen de tanden.

Trainen naar een race geeft me een doel. Maar dat is niet de enige reden. Het maakt dat ik voel dat ik lééf. Dat ik beter mijn prioriteiten stel. En ik doe het omdat mijn lichaam nog steeds sterk en gezond is. Terwijl ik in oktober 2019 zo ziek was dat mijn simpele gebed was om weer normaal te functioneren. Gewoon kunnen wandelen. Meer niet. Waar ik vroeger dacht recht te hebben op prestaties omdat ik er zo hard voor trainde, ben ik nu vooral dankbaar dat ik dit nog mag doen. It’s all grace & mercy.

Maar ja. Je kunt ook lekker sporten zonder te racen. Heb ik ook jaren gedaan. Maar… ik wil nog steeds weten waar mijn grens ligt. En dus blijf ik racen. Dus mijn antwoord was eenvoudigweg: “Ik race nog steeds omdat ik wil weten waartoe ik in staat ben.”

De afgelopen jaren was dat de marathon, met 2u38 in de Rotterdam marathon in 2024 als hoogtepunt. Sinds vorig najaar ligt de focus op HYROX.

Mijn eerste solo, vorig jaar in Rotterdam, was een reality check. Een tikje arrogant, maar vooral onwetend over wat een HYROX van je vraagt, dacht ik wel even onder het uur te gaan. Na 1:07:13 wist ik beter.

Een uur lang zat ik in het donkerrood. Geen moment controle. Die sub-60 was kansloos.

En toch…

Of beter gezegd: juist daarom bleef die 1:07 knagen. Ik wist dat ik beter kon. Maar ook dat dat niet vanzelf zou gaan.

In oktober 2025 pakte ik de handschoen op. Ging trainen met de HYROX als doel. Na twintig jaar weer het krachthonk in. Meters maken op de ski en row ergs. Intervallen op de loopband met tussendoor sandbag lunges, burpee broad jumps en wall balls. Veel gerichter dan voor Rotterdam vorig jaar. Met respect voor wat de race van me vraagt.

In januari stond ik aan de start in Amsterdam. Beter voorbereid. En een stuk bescheidener in mijn verwachtingen.

De klok stopte na 1:04:13. Sneller dan Rotterdam. Maar nog steeds ver weg van waar ik denk dat het kan.

En ja. Ook daar, na de finish, kwam die gedachte weer: waarom doe ik dit? Want leuk, nee, dat was ook deze HYROX niet.

Ik overwoog zelfs mijn startbewijs voor Rotterdam te verkopen. Heb ik niet gedaan.

Omdat ik voel dat ik het spel begin te snappen.

Hoe ik moet trainen.
Hoe ik moet racen.

Niet perfect. Maar beter.

Dus heb ik mijn training opnieuw aangepast.
Weer een paar puzzelstukjes verschoven.

Ik denk dat ik weer een beetje beter ben.  En er is maar één manier om te testen of dat werkt.

Door te racen.

Morgen sta ik aan de start in HYROX Rotterdam. Niet omdat het leuk is. Maar om te zien waar het stopt. Met het mes tussen de tanden.

Wil jij leren hoe je optimaal racet? Niet per se leuker – maar wel beter?
Stuur me gerust een mailtje via bertflier@3in1Sports.com.