Ultra-atleet Erik Schopman ‘klaagt’ zichzelf naar de finish

Sommige atleten jagen tijden na. Anderen podiumplekken. Ultra-atleet Erik Schopman jaagt iets anders na: de grens. “Ik denk dat het vooral zit in het feit dat ik wil weten: kan ik dit? En als ik het kan… wat kan er dan nog meer?”

Wat begon met triatlons en marathons ‘escaleerde’, en zo loopt Erik Schopman tegenwoordig een 100 kilometer alsof het niets is. “Dat voelt niet eens meer als heel extreem”, zegt hij. Tegelijkertijd erkent hij dat hij in een fuik is beland van atleten die steeds extremere dingen doen, waardoor hij zichzelf inmiddels vergelijkt met mensen die rennend complete continenten doorkruisen.

Van voetballer naar ultra-atleet

Pas als volwassene ontdekte hij zijn passie voor hardlopen. “Ik heb als kind eigenlijk altijd gevoetbald, tot ik achttien was”, vertelt Erik. Hij liep daarna wel eens hard, maar dat mocht nog geen naam hebben. “Toen ik een jaar in het buitenland ging studeren stopte ik even helemaal met hardlopen.” Rond zijn 25e ontdekte hij wielrennen. “Dat werd een beetje een verslaving. En rond mijn dertigste dacht ik: ik wil nog wat anders erbij doen.”

Het beslissende moment kwam op een onverwachte plek. “Ik zat in het all-you-can-eat restaurant langs het parcours van Challenge Almere. We waren uit eten voor een verjaardag. Toen zagen we al die mensen daar zo hard werken. Ik dacht: misschien is triathlon wel wat. Ik wil dat wel eens proberen.”

Wat begon als nieuwsgierigheid groeide langzaam uit tot iets groters. “In het begin geloofde ik heel erg in mezelf”, zegt hij eerlijk. “Ik dacht dat ik ook heel snel zou zijn op bepaalde onderdelen. Maar dat viel vies tegen. Ik was van mening dat ik 90 kilometer hard kon fietsen en daarna wel goed een halve marathon kon lopen… maar als je het achter elkaar plakt is het toch iets zwaarder.”

Hij lacht als hij terugdenkt aan zijn eerste triathlonervaring en het gevoel dat hij er bij de finish aan overhield: “Dat vond ik toen niet leuk.”

Steeds langer: ‘Ik ben gaan accepteren dat ik niet de snelste ben’

In de loop der jaren verschoof zijn focus. “Ik ben gaan accepteren dat ik zeker niet de snelste ben. Dus ben ik meer gaan proberen te genieten. Lol te hebben.” Ergens in die verschuiving ontstond ook een nieuwe fascinatie: duur. Extreme duur. (..)

Het hele artikel lezen? Dit artikel verscheen in de laatste editie van Triathlon Inside Magazine. Bestel het magazine of beter nog word Insider en lees het hele verhaal en uiteraard vele andere mooie verhalen.

In editie 11 lees je ook een interview met Greg Van Avermaet over zijn triathon-ambites, een interview met marathonsensatie Mikky Keetels en een persoonlijk verhaal van Els Visser, die terugblikt op haar afscheid van de topsport, naast analyses en reportages uit de internationale triathlonwereld.