Terug naar de startlijn: Ironman 70.3 comeback

Blessures horen bij de sport, maar de manier waarop je ermee omgaat bepaalt vaak meer dan je trainingsuren. In dit persoonlijke verhaal neemt triatleet Job Boonstoppel ons mee van een sterk trainingskamp op Mallorca, via een onverwachte tegenslag, naar de weg terug en een comeback aan de startlijn van Ironman 70.3 Rockford.

---

Door: Job Boonstoppel

Eind februari stond ik op Mallorca voor mijn eerste trainingskamp ooit. Alles voelde alsof het precies op zijn plek viel. Drie maanden later wist ik niet eens zeker of ik dit seizoen nog aan een startlijn zou staan.

Wat begon als een veelbelovend seizoen, veranderde binnen enkele seconden door een fietsongeluk volledig van richting. Dit is het verhaal van een onvergetelijke trainingsweek, een blessure en de weg terug naar Ironman 70.3 Rockford.

Een week om nooit te vergeten

Mijn eerste trainingskamp bracht me meteen naar een plek waar elke triatleet ooit over hoort: Mallorca. Eind februari reisde ik samen met Mitch Wissmans en Sam Steltenpool naar het eiland voor een week vol training, herstel en ritme opbouwen.

Als triatleet hoor je altijd verhalen over Mallorca: de lange beklimmingen, de perfecte wegen en de grote groepen wielrenners uit heel Europa. Nu mocht ik het zelf ervaren. Het werd een week die ik nooit zal vergeten.

We trainden ruim 30 uur in zeven dagen. Van ritten van 200 kilometer door de bergen tot stevige loopsessies en zwemmen in het zwembad. We pushten elkaar elke dag, maar genoten net zo hard van het proces: trainen, eten, herstellen en opnieuw beginnen. Alles voelde goed. Mijn trainingen gingen uitstekend en ik had het gevoel dat ik op koers lag richting mijn doelen: kwalificatie voor het Ironman 70.3 WK in Nice en doorgroeien als triatleet.

Toen veranderde alles.

Alles veranderde na Mallorca

Wat een stabiele opbouw leek, werd abrupt onderbroken door één moment tijdens een fietstraining met de selectie van Move the Limit. Ik kwam ten val en belandde in het ziekenhuis met tien hechtingen in mijn scheenbeen. Binnen enkele seconden veranderde mijn seizoen volledig.

In eerste instantie leek het mee te vallen. Tien dagen later mochten de hechtingen eruit, maar de wond genas niet zoals gehoopt. Daarna begon een periode van wachten en onzekerheid. Terwijl ik dacht te kunnen opbouwen, moest ik opnieuw stoppen. En wachten is misschien wel het moeilijkste onderdeel van geblesseerd zijn.

Mijn oorspronkelijke raceschema viel direct weg: Ironman 70.3 Aix-en-Provence en Ironman Klagenfurt verdwenen van de kalender. Wat overbleef was een vraag: wat is er nog wél mogelijk? Misschien zou later in het seizoen nog een kans komen om me te kwalificeren via Ironman 70.3 Rockford. Maar op dat moment voelde dat nog ver weg.

Stilgezet seizoen

Voor een triatleet draait veel om cijfers: wattages, hartslag, tempo en zwemtijden. Tijdens mijn herstel verdwenen die volledig naar de achtergrond. In plaats daarvan werd herstel bepaald door slaap, voeding en rust. Een goede nacht werd belangrijker dan een zware training. Gezond eten belangrijker dan trainingsbelasting.

Ik kon zes weken niet fietsen, acht weken niet hardlopen en tien weken niet zwemmen. Cijfers die je liever niet op Strava ziet. Toch leerde ik misschien meer dan in maanden training. Soms is vooruitgang niet harder trainen, maar accepteren dat je lichaam tijd nodig heeft.

Herstel begint niet met cijfers

Na verloop van tijd draaide alles niet meer om training, maar om herstel in de breedste zin van het woord. Ik leerde opnieuw luisteren naar mijn lichaam en mijn dag anders in te delen. Een wandeling, goed slapen of gewoon rust werden ineens belangrijke onderdelen van het proces.

Het voelde soms alsof ik stil stond, maar juist daar gebeurde de grootste verandering.

Support die het verschil maakt

Tijdens een blessure merk je hoe belangrijk de mensen om je heen zijn. Je coach, familie en vrienden kunnen niet trainen voor je, maar ze kunnen je wel helpen om vooruit te blijven kijken. Mijn coach Marcel Gierman hield me gefocust op wat wél kon. Mijn moeder, zusje en vrienden bleven betrokken, ook op de moeilijke dagen. Dat lijkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet.

Als alles goed gaat is sporten leuk. Als het tegenzit zie je wie echt blijft.

Ironman vanuit de zijlijn

Vorige week was ik in Florianópolis om mijn vriend Mitch Wissmans te ondersteunen tijdens Ironman Brazilië. Voor het eerst beleefde ik een grote race niet als deelnemer, maar als supporter. En eerlijk gezegd was dat minstens zo bijzonder. Ik zag hoe hij toewerkte naar de race, hoe hij het water indook, via de Australian Exit terugkwam en op de fiets stapte. Later stond ik langs het parcours tijdens de marathon. Ik fietste en liep stukken mee om beelden te maken en hem informatie te geven over zijn positie. En die 3:40/km na 3,8 km zwemmen en 180 km fietsen zag er een stuk makkelijker uit dan het is.

Het was fantastisch. En minstens zo stressvol als zelf racen. Daar besefte ik opnieuw hoeveel er achter één wedstrijddag zit, voor atleet én entourage.

Terug naar de startlijn

Nog tien dagen en dan sta ik aan de start van Ironman 70.3 Rockford. Een paar maanden geleden wist ik niet eens of ik nog zou racen dit seizoen. Mijn voorbereiding was verre van ideaal en alles liep anders dan gepland. Toch voelt het anders dan aan het begin van het jaar. Ik heb geleerd dat vooruitgang niet recht omhoog loopt. Dat een seizoen niet perfect hoeft te zijn om waardevol te zijn. En dat terugkomen soms meer betekent dan alles volgens plan laten verlopen.

Over tien dagen sta ik weer aan de startlijn. Niet omdat alles volgens plan ging. Maar omdat ik ben blijven geloven dat ik daar weer zou komen. En misschien is dat wel de mooiste overwinning.