Bas de Man over zijn overwinning bij IRONMAN 70.3 Westfriesland

Tijdens IRONMAN 70.3 Westfriesland in Hoorn heeft triatleet Bas de Man zijn grootste doel bereikt: winnen in zijn agegroup bij een grote internationale triathlonwedstrijd. Onder zware omstandigheden, met hitte en wind als extra tegenstanders, finishte hij na een sterke race in 4:09:50 uur. Daarmee won hij overtuigend de categorie 35-39, werd hij zesde overall én reed hij de derde fietstijd van de dag. In dit persoonlijke raceverslag vertelt Bas openhartig over zijn voorbereiding, zijn strijd tijdens het zwemmen, de motivatie achter zijn opvallende gouden Canyon Speedmax en het bijzondere moment waarop hij eindelijk die felbegeerde overwinning pakte.

---

Door: Bas de Man

Ik had hoge verwachtingen van mezelf voor deze race. Ik wilde zo graag een keer bij een grote wedstrijd als deze eerste worden in mijn agegroup. Het was echt mijn droom om een keer op die top step van het podium te staan. Maar dan moet je wel de race van je leven hebben. Alles moet dan kloppen op zo’n dag.

Een gouden Speedmax en een kleine uitdaging met Sam

We hadden een Airbnb geregeld op een toplocatie, op ongeveer 150 meter van de start en vlakbij de wisselzone. Om wat last minute stress te voorkomen hadden we van vrijdag t/m maandag geboekt. Daardoor konden we de dag voor de race nog een uurtje losfietsen met wat vrienden, waaronder uiteindelijk ook de winnaar van de race: Sam Steltenpool.

Ik daagde Sam tijdens het fietsen nog wat uit door te zeggen dat ik voor de snelste bike split wilde gaan met mijn hele dikke gouden Canyon Speedmax. Die fiets heeft recent een fantastische custom paintjob gekregen, waarvoor een dikke shoutout naar BCP Customs. Die gasten maken echt kunst op racefietsen. Daarnaast had ik nog wat last-minute upgrades gemonteerd, waaronder een gouden 58T Alugear chainring en een splinternieuwe Aerogrip cockpit met stukjes bladgoud verwerkt in de hars.

Ondanks de toplocatie was het in het appartement verschrikkelijk warm. Ook ons dochtertje Faye van 14 maanden was mee en had daar veel last van. De nachten richting de race waren daarom drama en verre van ideaal als voorbereiding. Iedere jonge ouder herkent dat waarschijnlijk wel.

Toch geeft die kleine me ook rust in de pre-race zenuwen waar ik stiekem altijd best veel last van heb.

Geen paniek in het water

Na een hele korte en warme nacht stond ik eigenlijk al oververhit op. Mijn lichaam voelde niet geweldig. Omdat ik toch al vroeg wakker was, ging ik zodra de wisselzone open was direct mijn fiets klaarmaken, zodat ik daarna nog even in bed kon liggen en een koude douche kon nemen om wat af te koelen.

Rond 6:30 uur liep ik richting de start waar ik vooraan stond met mijn matties Job Boonstoppel en Sam Steltenpool. Nog even lekker ouwehoeren en het raceplan bespreken.

En toen was het zover. PANG.

Met een rolling start gingen we in tweetallen het water in. Ik probeerde rustig te starten omdat ik in het verleden vaak last heb gehad van paniekaanvallen tijdens het zwemmen. Niet door open water of vissen, maar vooral door de drukte en de spanning van de race.

Gek genoeg had ik daar dit keer helemaal geen last van. Dat was voor mij al grote winst. Ik heb bewust vaak wat meer aan de buitenkant gezwommen om de drukte te vermijden en daardoor waarschijnlijk ook wat extra meters gemaakt. Na 30:40 minuten kwam ik uit het water, goed voor een tempo van 1:36 per 100 meter. Niet fantastisch, maar ook zeker niet slecht voor mijn doen.

Toch begint de wedstrijd voor mij pas echt na het zwemmen.

Volle bak op de fiets

De nieuwe gouden fiets en de kleine uitdaging met Sam gaven me veel motivatie om vol voor die snelste fietstijd te gaan. Na een ietwat trage wissel zat ik eindelijk op de fiets. Ik probeerde rond de 300 watt te rijden.

Mijn hartslag was vrij hoog in het begin en ik merkte direct dat ik het nog steeds erg warm had. De wind stond ongunstig vandaag, dus ik verwachtte geen weergaloze snelheden. De eerste 20 kilometer reden we volle bak tegenwind in, daarna afwisselend wind mee en tegen.

Toch kon ik redelijk steady blijven rijden, al ergerde ik me onderweg behoorlijk aan een concurrent uit een andere agegroup die ik na ongeveer 10 kilometer inhaalde en vervolgens bijna de hele rit achter mij bleef hangen. Ik heb zeker tien keer aangegeven dat hij best een keer mocht overnemen zodat we elkaar op gepaste afstand konden helpen, maar dat weigerde hij. Achteraf moest ik er wel om lachen. Na de race vertelde hij dat hij had gehoord dat ik voor de snelste bike split wilde gaan, dus hij dacht dat hij de jackpot had gewonnen toen ik voorbij kwam.

De laatste 15 kilometer waren zwaar met flink wat tegenwind. Ik voelde mezelf ook steeds warmer worden en wist eigenlijk al dat het lopen een zware halve marathon ging worden. Dan hebben we het nog niet eens gehad over de laatste kilometers door Hoorn. Dat technische stuk door een woonwijk met klinkers, smalle bruggetjes, haakse bochten en drempels kost echt serieus snelheid. Zonde van zo’n mooi snel parcours.

Uiteindelijk reed ik 91,5 kilometer in 2:08 uur, goed voor ongeveer 42,5 km/u gemiddeld bij rond de 300 watt en een derde fietstijd overall. Ik had gehoopt iets sneller te fietsen, maar daar waren de omstandigheden gewoon niet naar.

Sam was opnieuw bizar sterk en pakte de snelste bike split.

Overleven tijdens de halve marathon

Na opnieuw geen geweldige wissel begon het lopen. Samen met een concurrent liep ik de eerste kilometers rond 3:45-3:50/km, totdat hij na een halve ronde moest lossen.

De eerste 10 kilometer gingen nog in 38:30 minuten, maar daarna begon de hitte echt toe te slaan. Ondanks goed drinken en koelen zakte mijn tempo steeds verder weg. Toch hoorde ik onderweg dat ik bleef uitlopen op mijn concurrenten in de agegroup. Toen ik iets over de helft was had ik al zes minuten voorsprong op de nummer twee.

Zou het dan eindelijk gebeuren?

De laatste 10 kilometer werden vooral overleven, zeker na de turnaround op de dijk waarna je weer volle bak tegen de wind in moest beuken. Ik dacht alleen nog maar: blijven lopen, niet te gek doen, die overwinning is dichtbij. En toen zag ik hem in de verte: de iconische rode finishloper van IRONMAN.

Het blijft toch bijzonder als je zover vooraan racet en die hele finishstraat bijna voor jezelf hebt. Ik genoot van het publiek, maakte met mijn handen een grote W van WIN en na een flinke oerkreet kon ik eindelijk gaan liggen en bijkomen.

De overwinning was binnen.

Agegroup overwinning en zesde overall

Mijn halve marathon ging uiteindelijk in 1:24 en een beetje, goed voor ongeveer 4:00/km gemiddeld. Mijn eindtijd kwam uit op 4:09:50 uur.

Daarmee won ik mijn agegroup 35-39 met bijna acht minuten voorsprong op de nummer twee en werd ik zesde overall. Stiekem had ik wat sneller gehoopt, maar daar waren de omstandigheden gewoon niet naar.

Na de finish volgden de knuffels met vrienden, familie, mijn vriendin Annet en natuurlijk Faye. Daarna volgde zelfs nog een kort interview met SBS6 waardoor ik diezelfde avond nog in Hart van Nederland verscheen. Erg bijzonder.

Wat me misschien nog wel het meeste bijblijft, is de sfeer in Hoorn. Ik blijf me verbazen hoeveel mensen me inmiddels kennen in de triathlonwereld. Ik heb ontzettend veel aanmoedigingen gehad van mensen die ik helemaal niet kende, maar die blijkbaar online dingen van mij voorbij zien komen.

Dat motiveert mij ook om juist de mooie dingen die de sport mij brengt online te delen. Als ik er maar een paar mensen mee kan inspireren, ben ik al blij.

“Of die gouden fiets al voorbij kwam knallen”

Mijn race was mooi, maar de ster van de show was opnieuw Sam Steltenpool. Een week na zijn doorbraakrace zette hij weer een fantastische prestatie neer met een eindtijd van 3:49 uur. Ongekend op 19-jarige leeftijd.

Na de race zaten we samen met een groep vrienden langs het parcours na te genieten en andere deelnemers aan te moedigen. Sam vertelde nog lachend dat hij onderweg meerdere keren had omgekeken om te kijken “of die gouden fiets al voorbij kwam knallen”.

Helaas voor mij bleef dat uit. Sam was simpelweg weergaloos.

Een harde crash van mijn vader

Mijn vader van 63 jaar deed ook mee. Dat zorgde uiteindelijk voor een kleine smet op een geweldig weekend.

Na een voor hem sterke race ging hij rond kilometer 89 hard onderuit in het technische slotstuk van het parcours. Op een smal bruggetje stak een metalen rand uit waardoor hij over de kop sloeg. Hij hield daar een gebroken sleutelbeen, gescheurde pezen tussen zijn schouder en sleutelbeen en hechtingen in zijn scheenbeen aan over.

En toch stapte hij weer op de fiets.

Met één hand reed hij terug naar de wisselzone, trok zijn hardloopschoenen aan en gebruikte zijn trisuit als een soort sling voor zijn arm. Daarna liep hij nog bijna drie kilometer door totdat de pijn simpelweg te erg werd.

Helemaal gek denk je misschien, maar tegelijkertijd is dat precies waarom mijn vader altijd een enorm voorbeeld voor mij is geweest. Zijn mindset, doorzettingsvermogen en manier van omgaan met tegenslagen hebben een enorme invloed gehad op hoe ik zelf in sport en het leven sta. Met hem komt het uiteindelijk wel goed. Die is waarschijnlijk alweer bezig met zijn volgende race.

Al met al was het een prachtig en bijzonder weekend. Genoten van alles.