Een zelf georganiseerde full distance triathlon vanuit de voordeur

Sommige triatleten zoeken de grootste wedstrijden ter wereld. Willem Huijben zocht het dichter bij huis. Letterlijk. Vanuit zijn eigen voordeur organiseerde hij zelf zijn eigen full distance triathlon: de ‘Galderman’. Met de Galderse Meren als zwemstart, bekende wegen op de fiets en zijn eigen looprondje als marathonparcours legde hij 226 kilometer af. Geen officiële wedstrijd, maar wel een uitdaging die minstens zoveel voorbereiding, doorzettingsvermogen en mentale kracht vroeg.

---

Door: Willem Huijben

Om vier uur ’s ochtends stapte ik mijn voordeur uit. Geen speaker. Geen aftelklok. Geen honderden andere triatleten om me heen. Alleen ikzelf. Toch wist ik dat ik die dag 226 kilometer zou afleggen. Waarom ik ervoor koos om mijn eigen full distance te organiseren? Dat had alles te maken met een eerdere Ironman, een verlangen naar een nieuwe uitdaging en de vraag hoe ver je kunt komen als je volledig op jezelf bent aangewezen.

Mijn eigen full distance triathlon

Het idee voor de Galderman ontstond eigenlijk na mijn Ironman in Klagenfurt in 2025. Ik krijg nog steeds kippenvel als ik terugdenk aan de majestueuze zwemstart en het prachtige fietsparcours.

Toch bleef er ook een gevoel hangen dat er meer in zat. Een onvolledige voorbereiding door een achillesblessure zorgde ervoor dat er flink wat meters wegvielen. Daarnaast was Oostenrijk misschien ook wel ambitieus voor een eerste full distance. De hoogtemeters en de warmte zijn twee dingen waar ik wat minder goed op ga.

Tijdens het lopen moest ik regelmatig wandelen om mijn hartslag onder controle te houden. Ik wilde wel kost wat kost verticaal rennend over de finish en niet horizontaal in een auto langs de finish.

Ik ben trots genoeg om mezelf finisher te noemen en om de medaille te hebben, maar de drang naar een revanche met mezelf bleef aanwezig.

Mijn medestrijders van vorig jaar gingen dit jaar ook weer een full distance doen. Ja, wat doe je dan…

Een eigen race vanuit huis

Het vinden van een geschikte wedstrijd bleek alleen niet zo eenvoudig. Het moest vroeg in het seizoen zijn vanwege de temperatuur, een vlak parcours hebben omdat ik geen bolletjestrui in de kast heb hangen, dichtbij zijn omdat er tijdelijk geen auto voor de deur staat en natuurlijk ook nog betaalbaar. De beste optie was dus om het zelf te organiseren vanuit huis.

Twee jaar geleden deed ik al eens een solo 70.3 vanuit de Galderse Meren. Toen wisselde ik vanuit de auto, nu wilde ik dit format doortrekken naar een volledige afstand met mijn eigen voordeur als wisselzone.

Het bepalen van de locatie voor het zwemmen, de routes voor het fietsen en lopen was natuurlijk noodzakelijk, maar ook een belangrijk deel van het plezier. Je bepaalt compleet je eigen race. Je houdt rekening met logistiek, veiligheid, het weer en vooral met hoe jij denkt het fijnst te kunnen racen en maximaal rekening kunt houden met je eigen sterke en minder sterke punten.

De voorbereiding

Qua temperatuur lag eind mei, begin juni voor de hand. Mentaal was het prettig om in de winter weer het schema op te pakken en niet te lang off-season te zijn. Hierdoor kon ik goed profiteren van het trainingskamp in Fuerteventura begin april en de wedstrijd van Brouwersdam begin mei inpassen.

De trainingen gingen redelijk tot prima en ik bleef voor 95 procent blessurevrij. Een mooi trainingskamp gehad en een fijne voorwedstrijd in Brouwersdam. De taperweek heb ik bewust rustig gehouden. Vooral letten op voeding en rust.

De dag voor de wedstrijddag stond alles klaar en besprak ik mijn strijdplan nog één keer met de organisatie. Om half tien gingen de luiken dicht voor zes uurtjes quality sleep.

De Galderman

Zwemmen

Om 04.00 uur ging de wekker. Aankleden, laatste spullen controleren en ontbijten met witte boterhammen, banaan, sap en koffie.

Om 05.00 uur begon de warming-up. Op de fiets naar Galder. Na driehonderd meter moest ik alweer terug om mijn horloge van de oplader te halen. Het was fris in de ochtend met 12 graden, maar het zou later maximaal 23 graden worden.

Om 05.50 uur stond ik bij de Galderse Meren. Parc ouvert, first on the scene. Glad water, ochtend mist, een opkomend zonnetje en kuddes ganzen.

Om 06.10 uur ging ik het water in. Heerlijk water, ongeveer 20 graden. Het zwemmen ging lekker. Geen toptijd, maar zeker niet opgeblazen. Voor de zekerheid heb ik wel ongeveer 200 meter extra afgelegd.

Fietsen

Om 07.58 uur begon klusje twee: fietsen. Mijn fietsrondjes vanuit huis stonden al klaar. Navigeren naar het startpunt, vermogensmeter controleren en gaan.

Na de eerste kilometers volgden drie rondes richting het zuiden om de 180 kilometer vol te maken. Door een onverwachte wegafzetting moest ik iets omrijden. Uiteindelijk heb ik in het laatste rondje wat afgesneden om niet te veel kilometers te maken.

De powermeter had er vandaag weinig zin in, ondanks de calibratie. Dus maar op hartslag en gevoel gefietst en niet naar snelheid gekeken. Het belangrijkste was om fris aan het lopen te beginnen. Het thuis eten en drinken pakken klinkt ideaal, maar kost natuurlijk ook tijd. Achteraf duurden de pauzes langer dan gewenst.

Na het fietsen bleek mijn horloge leger te zijn dan ik zelf. Dus eerst maar mezelf en mijn horloge opgeladen tijdens een lange transitie. Zonder horloge wilde ik absoluut niet vertrekken.

Lopen

Om 16.17 uur begon ik uiteindelijk aan de marathon. Meer dan een uur later dan gepland en dat vergde wel wat schoppen onder de kont. De gedachte aan finishen in het donker zag ik niet echt zitten. Been there…

Het plan was vier keer 10,5 kilometer over mijn eigen mooie rondje langs het water. De eerste dertig kilometer kon ik mijn doeltempo goed vasthouden. Het laatste rondje zou zwaar worden om volledig rennend af te maken.

De mentale strijd

Het zwaarste van zo’n solo full distance is niet eens het fysieke gedeelte. Je weet eigenlijk al wel dat het lichaam dit moet kunnen, mits je geen echte tegenslag krijgt. Het moeilijkste is elke keer weer naar buiten gaan nadat je je huis bent binnen geweest. Je moet jezelf echt pushen.

Bij een normale wedstrijd word je meegenomen door de sfeer, andere deelnemers en publiek. Nu moet je het helemaal zelf doen. Juist daar zit de mentale uitdaging.

Een finish om nooit te vergeten

Gelukkig kwam de mentale reddingsbrigade nog door de straat gereden om te kijken of ik al gefinisht was: Nicole en Ron. Ik had van te voren gezegd dat ze mij in de polder toch niet zouden zien of vinden, maar gelukkig hadden ze niet geluisterd. Ze hadden mij gevonden en ook nog een paar mensen opgetrommeld om mij de laatste vijf kilometer aan te moedigen, te begeleiden en bij de finish op te wachten.

Wat een feest was dat. Met Wendy als mede-renster, Niels op de volgfiets en Thierry in de auto ernaast waar het kon, werd het laatste stuk een geweldige ervaring. De finish voor mijn eigen huis met een echte erehaag was hartverwarmend. Een bosje bloemen, knuffels, snoepjes en zelfs een echte medaille. How sweet!

Wat heeft de Galderman mij geleerd?

Een solo full distance geeft extra voldoening. Je bent volledig afhankelijk van jezelf. Maar eerlijk is eerlijk: het is ook minder leuk en soms gewoon saai. Het duurt erg lang in je eentje. Mentaal is dit erg zwaar.

De beleving van een georganiseerde wedstrijd zoals een Ironman of Challenge, maar ook kleinere evenementen, vind ik het geld absoluut waard. Het gaat niet alleen om de wedstrijd zelf, maar ook om de reis, het verblijf, de omgeving, je medestrijders, de verzorging onderweg en het samen beleven.

Maar er zijn meerdere dingen in het leven die ook belangrijk zijn. Bijvoorbeeld op vakantie gaan met je kinderen. Dat is ‘priceless’.

Ben ik tevreden?

Ja. Maar niet voldoende. Het mag nog wat serieuzer en sneller, met veel minder pauzes. Een vervolg sluit ik dus zeker niet uit.

De naam Galderman is natuurlijk een verwijzing naar Ironman en Gelreman, maar vooral omdat de zwemstart in Galder was. Misschien komt er ooit nog een BrokeMan of PoorMan. Alleen klinkt dat natuurlijk iets minder fancy.

Een officiële full distance blijft ook kriebelen. Wie weet ooit Maastricht.

Houdoe!