Norseman 2026: Maarten Caminada en de jacht op het zwarte shirt

Jarenlang loot Maarten Caminada mee voor een startplek in de Norseman, de extreme triathlon in Noorwegen. Op 1 augustus 2026 stond hij eindelijk op de ferry in het Hardangerfjord, klaar voor de sprong die het begin vormt van ruim vijftien uur afzien. Zijn eindtijd is daarbij eigenlijk van ondergeschikt belang: Maarten wil maar één ding, bij de eerste 160 deelnemers horen en het felbegeerde zwarte T-shirt verdienen. Samen met zijn support crew — Erwin, voor wie Maarten vier jaar eerder zelf support was tijdens de Norseman — en zijn gezin beleeft hij een dag waar hij jarenlang van heeft gedroomd. Uiteindelijk staat hij op bijna 1.900 meter hoogte op de Gaustatoppen.

De Norseman is een van de bekendste extreme triathlons ter wereld. Sinds 2003 zwemmen de deelnemers vanaf een ferry 3,8 kilometer door het Hardangerfjord naar Eidfjord, waarna een fietsparcours van 180 kilometer met duizenden hoogtemeters volgt. Daarna wacht een marathon van 42,2 kilometer richting de Gaustatoppen.

De finish op de top is echter niet voor iedereen weggelegd. Bij Stavsro, na ongeveer 37 kilometer lopen, wordt bepaald welke deelnemers door mogen. De eerste 160 deelnemers die Stavsro bereiken, mogen de laatste kilometers naar de top afleggen. Zij verdienen het zwarte Norseman-shirt; de overige deelnemers finishen lager en krijgen een wit shirt. Juist dat zwarte shirt maakt de Norseman voor veel deelnemers extra bijzonder.

Deelnemers zijn tijdens de wedstrijd aangewezen op hun eigen supportcrew, die onderweg helpt met voeding, drinken en kleding. Op de zwaarste delen van het parcours mag de support letterlijk meelopen. De laatste kilometers naar de Gaustatoppen zijn daarmee niet alleen een fysieke uitdaging, maar ook een gezamenlijk slotstuk van een uitzonderlijke triathlon.

Hieronder vertelt Maarten over zijn ervaring bij deze geweldige uitdaging.

---

Door: Maarten Caminada

In oktober kreeg ik, na jaren lang meeloten, te horen dat ik één van de gelukkigen zou zijn die aan de start mocht staan van Norseman 2026. Vanaf dit moment stond alles in het teken van 1 augustus 2026. Trainen in koud water met alle gear die daarbij hoort, uiteraard veel fietsen en hardlopen met af en toe een paar blokjes met 10 procent stijging om klaar te zijn voor Zombie Hill, een beroemd en berucht onderdeel van het loopparcours in Noorwegen.

De laatste dagen voor de start

De woensdag voor de start kwamen we aan in Eidfjord en begon het afvinken van alles wat moet gebeuren voor een grote wedstrijd. Na een stukje zwemmen bleek het water niet bijzonder koud, net onder de 15 graden, dus dat scheelde weer wat stress. Mijn fiets was de reis ook goed doorgekomen en alles was klaar voor de grote dag.

Mijn supportcrew bestond uit Erwin en mijn oudste zoon Joris. Vier jaar geleden was ik samen met Joris de support crew van Erwin toen hij de Norseman deed. Het was daarom eigenlijk vanzelfsprekend dat zij nu mijn supportcrew zouden worden.

Op vrijdag ging ik op tijd naar bed, maar Alistair Brownlee zat rustig in het restaurant waar mijn support aan het eten was aan een grote biefstuk en een glas wijn. Mooi dat hij na zijn imposante carrière zo relaxed triathlons als de Norseman doet, een echte liefhebber.

Om kwart voor vijf het water in

Het startschot zou om 5 uur klinken en om 4 uur vertrok de ferry. Mijn wekker stond daarom al om kwart voor 2, maar ik werd uit mezelf 10 minuten hiervoor wakker. Nadat ik samen met mijn support mijn fiets in T1 had gezet en hier alle spullen had klaargezet, was het tijd om naar de boot te gaan.

Rond kwart voor 5 sprong ik het water in. Het was inmiddels niet meer donker en ik kon zien dat de startlijn, aangegeven door een aantal kano’s, aardig ver van de ferry was. Ik denk dat ik een meter of 500 moest zwemmen naar de start. De scheepshoorn van de ferry gaf de start aan en we konden los.

Er stond een flinke stroming tegen, dus ik zwom zo dicht mogelijk langs de kant. Het water was heerlijk, nauwelijks zout maar wel lekker fris. Het begin van het zwemmen was wat druk, maar daarna kreeg ik de ruimte en kon mijn eigen slagen maken. Bij Eidfjord ligt de enige boei waar je omheen moet en vanaf daar is het parallel aan het dorp naar het strandje waar je het water uit gaat.

Na 1 uur en 22 minuten ging ik T1 in. Een prima tijd met de stroming. De eerste wissel ging niet snel met alle neopreenkleding die uit moest en de warme kleding aantrekken, maar een hele snelle tijd is nooit mijn doel geweest. Het zwarte T-shirt halen en een mooie dag beleven samen met mijn support en mijn gezin waren de enige doelen. Ik zou het vreselijk hebben gevonden als ik niet bij de eerste 160 had gezeten en dus voor het witte shirt in plaats van het zwarte shirt had moeten finishen.

180 kilometer fietsen

De eerste 35 kilometer gaan bergop en hierna kan je support klaarstaan voor eten en drinken. Ik fietste met beenstukken, een lang fietsshirt met hierover het verplichte reflecterende hesje en handschoenen. Dit was een goede keuze geweest, want deze kleding was net warm genoeg voor de koudere stukken en net niet te warm voor de warme stukken. Ik hoefde dan ook geen kleding aan te pakken of af te geven.

De dagen voor de race was er veel regen geweest, maar gelukkig was het droog op de racedag. Dit maakt het een stuk makkelijker, veiliger en leuker, ook voor de support crew en toeschouwers.

Na Dyranut volgt een plateau waarna je afdaalt richting Geilo, daar ben je halverwege de fietsroute. Hierna komen nog vier kortere klimmetjes die samen zeker net zo zwaar zijn als de lange eerste klim. De laatste 30 kilometer daal je naar T2 in Austbygdi. Voor mij voelde de tweede helft duidelijk minder goed dan de eerste helft, maar forceren had geen zin met het oog op de lange marathon die nog zou volgen.

Zombie Hill

De eerste 25 kilometer van het loopparcours waren niet heel spannend. Dat is nog vlak en gewoon lopen zoals het bij een normale hele triathlon ook is, al voel je de 3500 hoogtemeters van het fietsparcours natuurlijk wel. Af en toe werd ik ingehaald en af en toe haalde ik iemand in, altijd was er even tijd voor een motiverend woordje over en weer. Leuk hoe je deze race samen beleeft met alle andere deelnemers.

Vanaf Zombie Hill liep mijn support Erwin mee de berg op. En met lopen bedoel ik wandelen, harder kon ik niet, maar mijn hartslag zat wel op het niveau waar die hoorde. Ik wilde ook niks riskeren. Het zwarte shirt halen was het doel.

Naar het zwarte shirt

Toen ik eenmaal bij Stavsro te horen kreeg dat ik mocht finishen op de top was dit toch een mooi en emotioneel moment. Hier was ik voor gekomen. Nu moest ik dus nog de laatste krappe 5 kilometer omhoog en dit was enorm zwaar. Met kilometers van ruim 25 minuten duurde het lang en ik werd op de berg nog door veel mensen ingehaald.

Maar dit maakte mij helemaal niets uit. Ik liep met de wetenschap dat dit de laatste minuten van de Norseman waren samen met mijn support crew en wilde alles in me opnemen.

Na ruim 15 uur kwam ik aan op de top, op bijna 1900 meter. Wat was dit gaaf. Helemaal leeg maar enorm blij kwam ik aan en het zat erop.

Mijn grote droom was uitgekomen en de Norseman was alles wat ik me ervan had voorgesteld. Een lange dag sporten in een mooie omgeving samen met mijn gezin en met vrienden, mooier wordt het niet.

Mijn tip aan iedereen die dit leest is dan ook om gewoon lekker mee te loten in oktober en als je geluk hebt alles op alles te zetten om fit aan de start te staan.

Het is de moeite waard.