Martin Breedijk vice-president Europe Triathlon; Zoe derde in Clermont; Raar verhaal Ralf; Jetze – WTJ 1767

ZONDAG – Momenteel zijn we als Nederland niet de meest toonaangevende natie in de internationale triathlonscene, maar dat neemt niet weg dat we wel onze voelsprieten moeten blijven uitzetten. Om die reden is het goed dat we officials hebben, die naar de Olympische Spelen mogen en dat er bestuurders met internationale ambities zijn zoals Martin Breedijk.

Zaterdag was het hoofdbestuur (Executive Board) van Europe Triathlon bijeen. Nou ja, bijeen. Online uiteraard, want zo wordt er tegenwoordig op vele niveaus vergaderd. Aan de orde was onder meer de verkiezing van president en vice-president. Voor de eerste functie was alleen Renato Bertrandi in de race. De Italiaan functioneert naar ieders tevredenheid, want hij werd vrijwel unaniem herkozen tot president van nu Europe Triathlon (voorheen ETU). Spannender was het voor de rol van vice-president, waar vier personen zich voor kandideerden. Naast Martin ook de Ier Chris Kitchen en de Brit Bill James en de Griek Georgios Yerolimpos.

Martin kreeg alle vertrouwen bij de verkiezingsrondes en mag dus niet alleen door in het bestuur, maar ook als vice-president. Dat geldt ook voor Chris Kitchen, beiden nemen dus het vice-presidentschap op zich. Breedijk stopte vorig jaar wel als NTB-bestuurder, hij heeft er zijn eerste termijn in Europees verband nu op zitten en gaat er voor de volgende bestuursperiode weer vol tegenaan. Dat is nodig, want ook sportbonden moeten weer vanuit een dal omhoog klimmen. Daar zijn natuurlijk wel wedstrijdevenementen voor nodig. Martin ziet de herverkiezing van hem en de andere bestuursleden als blijk van waardering voor het werk de afgelopen vier jaar.

,,Ik ben vereerd dat ik met zoveel stemmen ben herkozen in de executive board en deze keer zelfs als vice-president. Dat ik, en met mij alle zittende leden die herkiesbaar waren, zijn herkozen met zoveel stemmen laat zien dat de Europese federaties ons werk van de afgelopen 4 jaar waarderen. Voor mijzelf voelt de verkiezing als vice-president ook zo, het geeft ook extra energie om met de uitdagingen van de komende vier jaar aan de gang te gaan. Naast het hopelijk weer opstarten van de Europese wedstrijden zie ik vooral een uitdaging in het verder verduurzamen van onze sport en evenementen en blijvende aandacht voor o.a. paratriathlon en virtuele evenementen. Ik ga dan ook met veel plezier en energie deze nieuwe uitdaging aan.” Namens onze lezers van Trikipedia feliciteren we Martin en wensen hem succes met alle werkzaamheden in Europees verband.

Geen wedstrijden dit weekend? Toch wel hoor, want vanuit Amerika bericht ons Zoe van Dijk. Of beter gezegd, haar vader Ralph. Het talent uit Apeldoorn is vorige zomer naar West Virginia verhuisd om daar te studeren aan de Davis & Elkins University met een (triathlon-)sportbeurs. Samen met vier Amerikaanse en twee Spaanse meiden, kan ze daar studeren en sporten. De triathlontrainingen op de Universiteit staan onder leiding van paratriatleet Chris Hammer, meervoudig medaillewinnaar op WK’s, de nummer vier van de Spelen in Rio in de categorie PT4.

Normaliter hebben de scholieren ook een uitgebreid wedstrijdprogramma, maar dat liet uiteraard even op zich wachten. Tot dit weekend. Toen ging het zestal van start in de Clermont Draft Legal van de NCAA. Zoe leverde een uitstekende prestatie met een derde plaats en de beste van de eerstejaars studenten. De sprint triathlon werd gewonnen door Sam McInnes in 1.03.56, tweede werd Jana Millat in 1.06.36 en voor Zoe stond een eindtijd van 1.07.15 uur op de klokken. Zoe kwam pas als dertigste van de 66 atletes uit het water, werkte zich naar voren bij het fietsen dankzij de vijfde fietstijd en liep uiteindelijk een snelle (19.41) vijf kilometer: derde looptijd en dito eindtijd. De 20-jarige Zoe werd twee jaar geleden nog derde op het EK crossduathlon voor junioren en vierde op het EK crosstriathlon. In de States kan ze zich verder ontwikkelen tot triatlete. We gaan haar volgen.

Dan was er nog een merkwaardig mailtje, wat dit weekend in onze postbox zat. Ralf van Oosterhout had niet eerder in de gaten dat we – zoals gebruikelijk – alle Nederlanders noemen, die een Ironman/hele triathlon voltooien. Maar nu las hij het verslag en de resultaten van Ironman Vichy 2019 pas terug en daar reageerde hij als volgt op:

Beste Ruud en Wim,

Met genoegen las ik het verslag dat jullie schreven over de Ironman Vichy 2019. Daarin wordt ik aangehaald als 1e – mannelijke – paratriatleet. Dat is helaas niet waar, maar berust op een fout van de organisatie. Zij hebben mij geheel per ongeluk ingedeeld in de para-categorie. Hierdoor was ook mijn tijd incorrect, omdat de paratriatleten niet over de startmat starten maar via een zij-start, waarbij hun chip (en die van mij) actief zijn aangezet een halfuur voor de rest. Mijn eigenlijke eindtijd was 13:53 uur.

Bizar genoeg is deze fout pas tien minuten voor de podiumceremonie gecorrigeerd, vooral omdat Fransen niet echt genegen zijn hun fouten toe te geven. Het zou toch te stom zijn om iemand anders zijn podium moment af te nemen door een administratieve fout. Al met al dus een gek verhaal, maar het is voor iedereen goed om de werkelijke versie te kennen.

Met vriendelijke groet, Ralf van Oosterhout

Toch maar even terug gekeken wat we destijds schreven. Dat was slechts 1 zinnetje, waaruit ook bij ons de twijfel af te leiden valt: Bij de paratriatleten staat Ralf van Oosterhout als winnaar in 14.15 uur. Het kleine wereldje van paratriatleten kennen we eigenlijk zo goed, dat het merkwaardig was om voor de eerste keer met Ralf kennis te maken en meteen als winnaar. Afijn, het is bij deze weer rechtgezet. En die wat starre houding van de Fransen….ja dat herkennen we.

Over onze paratriatleten gesproken, die we door en door kennen. Jetze Plat was te gast in de Olympische podcast van de NOS. Jetze besprak met Henry Schut zijn kansen op de Paralympische Spelen in Tokyo, over de Spelen sowieso in coronatijd en over dat ‘schlemielige’ motorongeval, wat hem eigenlijk nooit had mogen gebeuren. Om met Maxima te spreken: een beetje dom…

 

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.