Jan Frodeno klokt 7.27.53 in Tri Battle Royale; Tiszy voor Lehmann en Matthias; Marit als 23e; Voortaan een VAR in triathlons om alles te zien? – WTJ 1943

ZONDAG – Ze waren maar met twee, optrekken aan pushende tegenstanders kon niet. Maar dat hebben triatleten van het kaliber Jan Frodeno en Lionel Sanders dan ook niet nodig. De TriBattle Royale was legendarisch in alle opzichten. Groot compliment ook aan de Duitse organisatie in Allgau, dat de rode loper uitrolde voor de twee giganten en dus niet het massa=kassa systeem hanteerde. Op het supervlakke parcours met megasnelle keerpunten kwamen Frodo en The Colonel volledig tot hun recht.

Het avontuur was klaar na 7.27.53 uur voor Jan Frodeno, daarmee is hij de eerste triatleet die onder de magische 7,5 uur blijft. Lionel Sanders deed wat ie kon, brak in elk geval zijn persoonlijk record en bracht het op 7.43.26 uur. Maar het 39-jarige fenomeen uit Keulen was de held van de dag. Hij zwom 45.58, fietste alle fietsrecords uit de boeken en kwam tot 3.55.22 en liep uiteindelijk 2.44.21 (inclusief een val). Sanders verraste wellicht nog het meest met het zwemnummer, waarbij hij de schade beperkt hield tot vijf minuten. Op de 180 kilometer verloor de Canadees tijd, zijn achterstand was het dubbele van na het zwemmen: tien minuten. Ook hij tikte echter bijna een sub-4 uur fietstijd aan.

In de regen

Spannend werd het nog even toen Frodeno in de vierde ronde even gestrekt ging. Oorzaak: het natte tapijt in het latere finishgebied. Want ook dat was vandaag Allgau: het regende toch weer veel in Duitsland, anders dan bij ons dus waar het vandaag echt strandweer was. Evengoed werden twee straffe marathons gelopen door de upperclass van de long distance. Resulterend in supertijden, die als wereldrecords de geschiedenis in zullen gaan. De puristen zullen zeggen dat het tijdens een officieuze wedstrijd gebeurde en dat alles in het werk gesteld was om het Jan en Lionel zo makkelijk mogelijk te maken. Kan zijn, maar het zijn wel deze twee topsporters, die het met hun eigen lichaam en vermogen moeten doen.

Aanvankelijk leek het ons wat saai om ruim zeven uur naar een wedstrijd met slechts twee deelnemers te kijken. Een tweestrijd was het ook niet bepaald, maar het werd aantrekkelijk (gemaakt) door de recordjacht op Jans eigen wereldrecord. Ruim vijf jaar na zijn Challenge Roth supertijd van 7.35.39 staat nu dus 7.27.53 uur op de klokken. Hoeveel rek zit er nog in dat record, dat is de grote vraag? Boeiend was het dus vooral dankzij Der Jan. Je zou hem bijna nog naar de Olympische Spelen sturen om zijn titel van Beijing 2008 nog eens te herhalen….

Terwijl de Olympische triatleten stuk voor stuk in het Olympisch dorp van Tokio aankomen, waar overigens wel de eerste vier Covid-besmettingen zijn geconstateerd, is de volgende lichting triatleten al met Parijs 2024 bezig. Voordeel is dat die Olympiade nog maar drie jaar weg is, daarmee de moeite van het gericht blijven trainen waard. Maandag zwaaien we het Nederlands viertal uit op Schiphol, een week later – in de eerste week van de Spelen – komen Maya, Rachel en later ook met Jorik en Marco al in actie.

Volgende lichting in Tiszaujvaros met winst Matthias en Lehmann

Die volgende lichting triatleten is dit weekend bijvoorbeeld in het Hongaarse Tiszaujvaros, de klassieker in dat land. Al bijna dertig jaar hoor Tiszy tot de toporganisaties met World Cups, ETU Cups enzovoorts.

Dit jaar is het weer een Europe Triathlon Cup. Aan de hand van kwalificatierondes op zaterdag komt het tot finales op zondag. De juniores zijn al beslist. De elite knokte gisteren om een plekje in de top 30. Marit van den Berg deed goed mee. In het secondenspel van zo’n explosief korte triathlon kwam ze op seriewinnares Margareta Bicanova  uit Slowakije 43 seonden te kort. Het leverde de Hellas-atlete uit Culemborg een 15e plaats op en dat was voldoende voor een finaleplaats. In die finale over de sprint afstand was Marit drie minuutjes minder snel dan winnares Olivia Matthias, de nummer vijf van Europa. Ze moest wel alles uit de kast halen om Europees duathlonkampioene Audrey Merle uit Frankrijk voor te blijven, want die kwam wel heel hard opzetten. De derde plaats was voor de Italiaanse Costanza Arpinelli, die in het water bijna een minuut verloor maar met de snelste fietstijd en tweede looptijd alsnog een podiumplaats bemachtigde.

Extreem warm water in de Tisza: Marit 23e in finale

Marit kwam weliswaar als laatste van de 32 finalisten uit het warme (29 graden!) water van de Tisza, maar dat ontmoedigde haar geenszins. Dankzij de 22e fiets- en de 15e looptijd kwam ze terug in de wedstrijd en knokte zich naar plaats 23, daarmee dus negen triatletes achter zich latend. In de wetenschap dat ze het fietsen grotendeels op eigen kracht moest doen, is het een knappe prestatie van de nummer twee bij de beloftes in Rotterdam een week eerder. De halve finales zaterdag gingen naar de Italiaanse Asia Mercatelli en – zoals al gememoreerd – Margareta Bicanova.

De winnaar van de Europe Cup in het Italiaanse Caorle was voor eigen publiek ook de winnaar in Tiszaujvaros. Zijn naam Csongor Lehmann, inmiddels al bekender dan vader Tibor. Grappig in dit verband was dat Tibor Lehmann in de jury zat, samen met Europe Triathlonpresident Renato Bertrandi onder anderen. Csongor kreeg twee Italiaanse ‘corridores’ achter zich aan en wist ze maar op het nippertje de baas te blijven. Zilver ging naar Nicola Azzano, paar jaar terug winnaar in het Poolse Olsztyn. Brons was voor Michele Sarzilla. Bence Lehmann, de oudere broer van Csongor, finishte als dertiende. Geen Nederlandse atleten in de mannenfinale, wel twee Belgen. Arnaud Mengal presteerde knap met een tiende plaats, Christophe Dekeyser sloot de rij op positie 29.

Geen Nederlandse finalisten bij de mannen, Lars op 51e plaats de beste

Zij haalden de finale wel. Dat lukte de Nederlanders helaas niet. In de eerste halve finale gewonnen door Csongor Lehmann, eindigde Victor Goené als 19e. De tweede halve finale ging eveneens naar een Hongaar: Mark Devay, de bekende topzwemmer. Lars van der Knaap finishte op exact dezelfde positie als Victor: 19e. Hij liep tijdens het lopen nog tegen een penalty/tijdstraf van 10 seconden aan. Dorian Horsten, al toe aan zijn zevende internationale triathlon in een paar maanden tijd, kwam als 24e in deze halve finale over de streep. De derde halve finale met als vierde Nederlander in de ring Lucas Goené. Ook hij schoot tekort op de vele snelle mannen uit Europa, althans voor een finalesplaats. Lucas finishte als 22e. De winst in het werkelijk snikhete Hongarije ging in die derde halve finale naar de Duitser Valentin Wernz.

Bij het opmaken van de eindbalans (finale en daarachter de klassering op basis van eindtijd in de series) leverde dus Marit van den Berg een 23e plaats op, Lars van der Knaap eindigde 51e, Victor Goené 58e, Dorian Horsten 65e en Lucas Goené 74e op een totaal van 90 triatleten.

Slowaakse en Britse zeges bij Junioren

De Europe Junior Cup in Tiszaujvaros werd gewonnen door de Slowaakse Margareta Vrablova, die tijdens het zwemmen minder energie verspeelde dan haar Canadese opponent Isla Britton, snelste fietster. Het verschil aan de meet was vijf tellen. Brons ging naar Dana Prykrilova uit de Tsjechische Republiek. Zoals gebruikelijk in de Hongaarse toprace ging aan de finale een aantal voorrondes vooraf. Aan de hand van drie semi-finals kwamen de dertig finalisten tot stand. Zij moesten in die finale 500 meter zwemmen, 12,5 km. fietsen en 3,6 km. lopen. De semi-finales werden gewonnen door Isla Britton, Karolina Helga Horvath en Margareta Vrablova. Bij de jongens was het de Britse favoriet Daniel Dixon, die won. Hij was weg met de Hongaar Gergo Dobi. Op de 3600 meter lopen was vice-Europees kampioen Dixon de betere. Dobi volgde op 24 seconden, de Israelier Elai Izhak Chaski op veertig tellen. Daniel Dixon, Niklas Keller en Elai Izhak Chaski wonnen hun halve finaes. Nederlandse deelnemers ontbraken in de Junior Cup. De enige met een Nederlands tintje was Noemi van der Kaay, twee jaar geleden nog deelneemster aan het open NK junioren in Klazienaveen. In deze wedstrijd eindigde de Zwitserse op een 19e plaats in de finales.

Kenyaanse triathlon

In het Kenyaanse Watamu was ook een triathlon onder de World Triathlon vlag, de zogeheten Africa Triathlon Zonal Championships. Watamu is zeer toeristisch, gelegen tussen de Blue Lagoon (van de film) en Watamu Bay. Winnaar was de Keniaan John Paul Makona en Josette Njeri. Alle deelnemers kwamen uit Kenia, zij konden vast wel tegen het temperatuurtje van tegen de 30 graden aan sporten.

Zou triathlon ook een VAR nodig hebben?

De bondsreactie op een hier en daar opduikend filmpje tijdens het zwemmen op het NK Rotterdam zat ook in onze mailbox. Twee atleten (namen zijn bij de redactie bekend) kregen het in het gedrang van het grote veld met elkaar aan de stok, hetgeen toevallig in beeld werd vast gelegd door een van de weinige toeschouwers. Nu echter door de jury niks is geconstateerd op de wedstrijddag, geen enkele atleet protest heeft aangetekend en ook teamcaptains of aanhang geen actie hebben ondernomen, kunnen we er weinig mee. Het is misschien wat kort door de bocht, maar wie de verhalen van triatleten beluisterd weet dat het ‘in de wasmachine’ regelmatig prijs is met klappen uitdelen en incasseren. Daarmee praten we het vergrijp niet goed, maar om te spreken van de ‘heftigste open water zwemconfrontatie ooit gezien’, dat lijkt ons lichtelijk overdreven. Tegen het perspectief van een week met ernstiger nieuws in ons land en bij zuider- en oosterburen hadden wij zoiets van: laten we het maar niet groter maken dan het is. De betrokken atleten krijgen een reprimande van de bond en daarmee is de kous verder af.

Naar de toekomst toe zullen triatleten wel drie keer nadenken vooraleer ze weer iets ontoelaatbaars uitspoken tijdens een wedstrijd, al gebeuren sommige dingen nu eenmaal in de hitte van de strijd. Triathlon is wat dat betreft niet roomser dan de Paus. In een door social media gestuurde wereld blijft echter niets meer onopgemerkt en de officials denken intussen na of ze – zoals bij voetbal – ook niet op een VAR over moeten stappen….