Top twintig klasseringen voor Silke, Barbara, Niels en Mitch op EK in Oostenrijk – WTJ 1901

ZATERDAG – We zullen niet na iedere serie/finale een volledig bericht plaatsen. Zoals jullie van ons gewend zijn, eerst een ‘quick message’ op onze socials en dan uitgebreid met achtergrondinfo in de journaals.

Wellicht waren veel ogen gericht op Mitch Kolkman tijdens de A-finale van de junioren. Maar het was niet de Haarlemmer maar teamgenoot Niels van Lanen, die als beste Nederlandse junior uit de bus kwam al zaten er dan slechts drie seconden en twee posities tussen. Niels mag zich na vandaag de nummer 15 van Europa noemen, Mitch de nummer 17.

Secondenspel in 1 lange sprint, dat is het als slechts 500 meter gezwommen, twaalf kilometer gefietst en 3,1 kilometer gelopen moet worden. De sprint-afstand geeft vaak al weer andere uitslagen, wie het echte explosieve werk beheerst kan heel ver komen in dit Oostenrijkse tri-weekend.

Eerst even het podium. Duitser Henry Graf bezorgt zijn land al de tweede Europese titel van de dag. Eerder won Jule Behrens immers bij de meisjes. Graf was vorig jaar nog de beste in de ETU Junior Cuprace in Riga, In Buenos Aires deed hij al mee aan de Jeugd Olympische Spelen (net als Barbara de Koning trouwens) en werd daar negende. Zilver ging in het Oostenrijkse ski-oord zes seconden later naar Daniel Dixon, de Brit die vrijdag een van de semi-finales won. Brons was voor de Portugees Alexandre Montez, die lange tijd de kop van de wedstrijd innam.

De Rus Mark Vyotskiy kwam als eerste uit het meer van dit sportstadje. Iets meer dan 20 seconden later kwamen Mitch en Niels als 19e en 25e bij hun fietsen aan. Dat was net een fractie te laat om aan te pikken aan het voorste fietstreintje. Het vergde van allebei een uiterste krachtinspanning om alsnog bij de kopgroep aan te sluiten, maar het lukte wel. In het peloton maakte niemand meer aanstalten weg te komen, iedereen mikte op een goed afsluitend onderdeel of slaagde er niet in om nog iets te ondernemen. Mitch en Niels vertrokken niet in de meeste gunstige uitgangspositie (zo rond plek twintig kwamen ze uit de wisselzone), maar wisten alsnog een aantal plaatsen op te schuiven.

Voor de medailles kwamen ze dan wel niet in aanmerking, 43 seconden na winnaar Graf was Niels een tevreden landgenoot op plek 15, Mitch had mogelijk op meer gerekend en volgde 46 seconden na de Europees kampioen als 17e.

Niels maakt bovendien indruk door de snelste te zijn in zijn geboortejaar (2003). Van de veertien atleten boven hem waren alleen een Franse en Italiaanse jongen sneller aan de eindstreep. Hij zal hen ook volgend jaar op een EK of WK nog tegen blijven komen. Kijken we naar EK Weert twee jaar terug, dan verbetert Niels zich maar liefst 22 plaatsen (toen was ie 37e), ook Barbara de Koning ‘stijgt’ tien plaatsen, Toen 24e, nu 14e. Maar als Feature-plaat gebruiken we de in opperste concentratie verkerende Niels van Lanen, die inmiddels in successen zijn vroegtijdig gestopte broer Jelle al gepasseerd lijkt. Hopelijk wachten de man uit Elst nog twee mooie juniorenjaren.

Daarna was het de beurt aan de B-finale Elite/U23 voor vrouwen. Deze troostfinale leverde een overwinning op voor de Poolse Paulina Klimas, eerder in eigen land al zevende tussen de elites op de Europe Cup Olsztyn. Een tweede plaats ging naar de Slovaakse Ivana Kuriackova met toch een verschil van tien seconden. Klimas dankte haar titel aan ijzersterk lopen. Derde en tevens snelste U23 was de Spaanse Iratxe Arenal Arribas, die lokaal favoriete Magdalena Fruh net van het podium hield.

Silke de Wolde kwam in deze B-finale tot een dertiende plaats. Op achterstand en met veel ontvangen klappen links en rechts kwam Silke als 25e uit het water. Vanuit die positie reed ze vervolgens ijzersterk over het fietsparcours, daarbij de vierde nettotijd fietsen noterend en aansluiting bij de kop nog voor de tweede wissel. Ook bij het lopen deed ze niet onder voor de rest (11e looptijd), hetgeen dus in de einduitslag een 13e positie gaf. Tellen we alleen de U23, dan was Silke negende in deze B-finale. Let wel: de finales komen er nog aan.

 

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.