Van trainen word je niet beter. Van rusten wel.

Bert Flier schrijft voor Trikipedia over drie thema’s: Met het mes tussen de tanden | Nerd talk | Tussen de oren

Oneerlijk vond ik het. Dat Jerzy Kasemier mij en Miquel van Tongeren pijn deed lijden op de klimmen in de Algarve. Want hij had de dag ervoor gerust en wij niet. Wij trainden door terwijl Jerzy op bed lag. Want: Er moet harder getraind worden. Jerzy lag lekker te herstellen terwijl wij ons nog moeier trainden. Dat was vijfentwintig jaar geleden. Jerzy had gelijk, wij niet.

Van trainen word je niet beter. Van rusten wel.

Daar werd ik weer eens bij bepaald tijdens deze Huberman-podcast. Die keek ik terwijl ik een beetje rillerig op de fiets zat. In dat typische dilemma: vandaag complete rust nemen of toch een uurtje zone 2 loggen? Mijn discipline won het van mijn gevoel en zo fietste ik toch een rondje op Zwift. En hoorde dr Martin Picard, Hubermans gesprekspartner, zeggen dat als je geen zin hebt en je niet fit voelt, dat een signaal is dat je serieus mag nemen. Met daarna een sterk onderbouwde redenering hoe je lichaam feedback geeft waar je energetisch staat.

Dit was precies het moment waarop ik ontvankelijk was voor deze boodschap. Het gaf me het zetje om eerder naar bed te gaan. Een paar maanden daarvoor liet ik alle digitale apparatuur beneden om niet in de verleiding te komen van schermtijd op bed. En in plaats van die intervaltraining er doorheen te drukken op de momenten dat ik me eerlijk gezegd te moe voelde, nam ik eerst rust voordat ik ‘m deed. En dat voelt echt heel goed. Minder uren, meer rust, meer kwaliteit.

Ik ga nog een stapje verder. De meeste triatleten pakken pas rust als ze het verdiend hebben. Inclusief schrijver dezes. De week na mijn rillerige ritje, wat uiteindelijk resulteerde in een flinke verkoudheid, was ik weer aardig op de rit. Er stond voor die dag een serieuze loopinterval op mijn programma. Gedurende de dag voelde ik mijn energieniveau steeds meer dalen. In plaats van die training er doorheen te duwen – wat ik al zo vaak gedaan heb, want dan is-ie maar gebeurd – ging ik naar huis en deed een siësta. Als herboren deed ik ‘m later die dag alsnog. ‘Wijze keuze gemaakt’ schreef ik in de TrainingPeaks-comments.

Toegegeven, er zijn momenten dat het prima is om een training onder vermoeidheid te doen. Een koppelloop na een serieuze fietstraining bijvoorbeeld. Om te wennen aan hoe het voelt in de wedstrijd.

In deze fase van het seizoen is wat mij betreft de basis veel duurwerk en trainingen die je belastbaarheid vergroten. Daarbij doe je één tot twee kwaliteitssessies in de week. Die plan ik het liefst op de dagen dat de atleet zo uitgerust mogelijk is. Om een zo hoog mogelijke kwaliteit van bewegen te hebben. En om mentaal en fysiek de energie te hebben om te kunnen leveren.

Vanuit de rust aan het werk gaan. Da’s het basisprincipe. Dat is zelfs een goddelijk principe. De mens werd geschapen op de zesde dag. De zevende dag was de sabbat. De wekelijkse rustdag. Na die dag – opgeladen en verkwikt – begon het werk. Om vervolgens elke zevende dag weer te rusten. Niet bezig zijn met aardse en materiële zaken, maar te ontspannen en relatie te hebben met de medemens en de Schepper.

Rusten voelt soms als valsspelen. Alsof je een afslag mist op weg naar beter worden. Maar rust is geen teken van zwakte, maar getuigt van het juiste soort discipline. Rust is het moment waar training pas echt landt. Waar je sterker, scherper en gretiger van wordt.

Dus ja, blijf lekker hard trainen. Met het mes tussen de tanden als het moet. Maar durf ook te rusten

Want van trainen word je niet beter. Van rusten wel.

_______________________________________________________________________________________

Wil jij de balans tussen training en rust optimaliseren? Kom gerust langs in mijn ruimte in Utrecht. Of stuur een mailtje naar bertflier@3in1sports.com  De hangmat hangt klaar.