Vrouwentriathlon 2021 (4); Sanne van der Meer combineert het moederschap met een leven in de triathlonsport.

Sanne van der Meer; partner, moeder, werkend, teammanager, atlete, supporter, sparringpartner. Zo maar een paar rollen in het dagelijkse leven van haar. Wij spraken met Sanne over deze zaken.

 

Op welke manier ben je in aanraking gekomen met de triathlonsport?
Tja, dat is toch wel door Edo. Voordat ik hem leerde kennen liep ik hard en zat ik graag op de mountainbike. Het liefst in de bergen en de natuur ver weg van het asfalt. Met zwemmen was ik net begonnen vanwege een blessure.
Maar goed als er dan een triatleet je leven binnen wandelt, dan is de stap natuurlijk niet meer zo groot.
Toch heeft het wel even geduurd. In het begin zag ik vooral de topsport en was ik erg onder de indruk van het niveau. Pas toen ik bij een triathlon in Duiven iemand met zijn helm achterstevoren de wissel uit zag komen durfde ik me in te schrijven.
EDOsports had in dat jaar alleen mannenteams in de competitie. Ik heb me er toen wel hard voor gemaakt ook een vrouwenteam op te richten. De afspraak was dat ik zelf in dat team zou starten. Dat bleek een mooie motivatie om me voor te bereiden.


Naast triatlete heb je meerdere rollen binnen de sport; manager, supporter, partner van man met bedrijf in die sport, etc etc. Hoe combineer je dat, wetend dat jullie samen ook een pracht kind hebben.
Poeh jeetje! Ik denk eigenlijk dat dat grotendeels vanzelf gaat en is gegroeid en dat het komt doordat Edo en ik een goed team zijn. Dat laatste is het belangrijkste. Als je elkaar nog iets gunt naast het ouderschap, dingen samen en soms los van elkaar onderneemt, dan kan er heel veel en blijft het leuk. Ik geloof er ook wel in dat me dat een ‘betere’ of in ieder geval leukere moeder maakt.
Het helpt wel dat veel van mijn rollen met elkaar samenhangen onder de triathlon paraplu. Die damesteams zijn natuurlijk langzaam zo gegroeid. Ik begon als ‘lid’ van een teampje van 3 meiden. Inmiddels ben ik de ‘teammanager’ (dat klinkt echt groter dan het is) van 4 damesteams.  Dat is soms veel geregel maar daar beleef ik wel veel plezier aan. Er is echt niks mooiers dan die teamcompetitieweekeinden waarin we met alle niveaus aan de start staan. Gezelligheid maar ook bloedfanatiek. En zo is het eigenlijk ook een beetje gegaan met bv de communicatie en website. Het bedrijf werd groter, ik vond het leuk om te schrijven etc etc. En voor je het weet zit je naast je baan ’s avonds nog te schrijven aan de website. Op één of andere manier vind ik er altijd wel tijd voor.
Er zo nauw bij betrokken zijn is gaaf maar heeft soms als nadeel dat ik dus ook álles mee krijg van het bedrijf. Ik heb de nare eigenschap dat ik altijd overal iets van vind en dus ook van EDOsports. Daarmee ben ik gevraagd en ongevraagd sparringpartner 😊

Wat het tijdtechnisch ook makkelijker maakt is dat mijn eigen trainen op dit moment niet zo veel voorstelt. Na mijn zwangerschap was ik zo bang dat ik nooit meer fit zou worden dat ik behoorlijk fanatiek aan de slag ging. Dat kost tijd en was naast Lou en een promotie op mijn werk best heftig. Inmiddels ben ik ‘gerustgesteld’ en train ik wanneer het uitkomt. Daarbij hebben we een super mooie loop- en fietskar waarin Lou het gelukkig heel erg naar haar zin heeft. Die is echt super om te trainen en we gaan er ook vaak met z´n drietjes mee op pad. Dat is de beste family-time die er is.

Staat het hele leven in huize van der Meer in het teken van triathlon?
Hahaha… Zeker in het seizoen bepaalt triathlon grotendeels onze agenda en vakanties en is het dagelijks onderwerp van gesprek. Maar dat is nu echt wel minder dan een paar jaar gelden. Sinds Lou er is, of eigenlijk al voor de zwangerschap, is daar best wel wat in veranderd. Doordat ik stopte met trainen kwam ik voor mijn gevoel echt in een andere modus dan Edo en de meeste mensen (ook allemaal sporters en triatleten) om ons heen. Dat was soms best lastig. De EDOsports-triathlontrein denderde door en ik had het gevoel dat ik niet meer aan boord was.  We hebben daarin wel een beetje een nieuwe modus moeten vinden.


Als ik kijk naar afgelopen seizoen denk ik dat dat best goed gelukt is. Lou krijgt triathlon met de paplepel ingegoten. Ze zag met 2,5 maand oud haar eerste triathlon en ging met 3 maanden mee op ‘trainingskamp’. Anderzijds betekent het ook dat niet alles meer kan. Soms zijn we, of is één van ons, er gewoon niet bij en dat is prima. Eigenlijk is het voor ons allebei heel vanzelfsprekend dat de wereld om haar draait.

Wat is je, tot nu toe, mooiste ervaring in de triathlon?
Tja dan denk ik toch wel mijn Ironman (Maastricht 2018, 3e plaats 35-40) en de weg daar naartoe. Ik vond het een hele gave ervaring om me daar zo op te focussen, allemaal nieuwe dingen te doen en te leren en uiteindelijk een super goede race neer te zetten.
Ik wordt ook altijd erg enthousiast als zich bij ons sporters melden voor hun eerste Ironman of triathlon. Vaak stappen ze in met het idee: “Ik wil één keer een Ironman doen”… De meeste raken zo hooked aan de sport dat ze bij ons in de coaching of Triclub blijven en gewoon doorgaan met een nieuw doel.


Overigens is Hawai (als toeschouwer) ook wel echt onwijs bijzonder geweest. Het wereldkampioenschap, de sfeer in Kona, atleten onderling…. Het heeft daar echt iets magisch. Edo en ik hebben de deal dat we ons ooit nog eens gezamenlijk kwalificeren….

Wat zou je willen dat verandert in triathlon.
Ik zou willen dat triathlon de media-aandacht krijgt die het verdient en dat nog veel mensen de sport leren kennen. Ik verbaas me er nog steeds over dat de sport maar zo beperkt in beeld wordt gebracht door de media, en vraag me regelmatig af wat er voor nodig is om dat te veranderen. Ik denk dat meer aandacht zal zorgen voor een groei aan breedtesporters en populariteit en uiteindelijk ook meer mogelijkheden voor de topsport. En dat er meer jeugdafdelingen gaan ontstaan bij triathlonverenigingen, waardoor er meer triathlon mogelijkheden voor jeugd ontstaan.

Hoe belangrijk is een vrouwenweek in jouw ogen?
Ik vind het super mooi dat daar aandacht voor is. Ik merk soms dat vrouwen zich een beetje laten afschrikken. Door de afstanden en de gedachte dat ze dat ‘niet kunnen’ en/of door de gedachte dat het niet te combineren is met een gezinsleven. Ik gun het iedereen om net zo veel plezier aan deze sport te beleven als ik… En het kan dus zeker. Je hoeft echt geen topsporter te zijn om aan triathlon te doen. En ja.. wij vrouwen mogen best wel eens wat minder onzeker doen 🙂. En ik geloof dat zo’n vrouwenweek daar aan bij draagt.

Ruud de Haan

Ruim dertig jaar geleden aangestoken met het triathlonvirus. Als super-recreant races gedaan en door toedoen van Mels de Kievit aan de micro beland en die nooit meer los gelaten. Samen met maatje Wim van den Broek zo veel meer dan 1000 wedstrijden als speaker gedaan. Zo af en toe actief voor Eurosport als commentator bij triathlons.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.