Historische overwinning voor Takumi Hojo in Europe Triathlon Cuprace Quarteira; Gjalt, Mitch en Victor vanaf 35e plaats – WTJ 2242

ZATERDAG – Nog nooit vertoond: een Japanse triatleet die een European Cup Triathlon Race wint. Takumi Hojo deed het. Sterker nog: sinds de ETU Cup-races in 1990 zijn ontstaan, was er nog nooit een inwoner uit het land van de rijzende zon in staat om op een Europees triathlonpodium te staan. Slechts 1 keer won een Japanse man een World Cup-event. Dat was Hirokatsu Tayama, winnaar in Eilat 2007. Wat zich op deze zomerse zaterdagavond in Quarteira, Portugal afspeelde was dus uniek. Verantwoordelijk voor die historische overwinning was de man met startnummer 1: Takumi Hojo, 25 jarige triatleet uit Kitamoto-City.

Hij was het die bij het looponderdeel eerst voorbij de Brit Connor Bentley snelde en vervolgens niemand meer langszij liet komen. De Amerikaan Seth Rider sprintte kort daarna de Brit Daniel Dixon eruit voor zilver. Voor de Nederlandse mannen was het ‘a tough day at the office’. Gjalt Panjer en Mitch Kolkman arriveerden 35e en 36e op het blauwe tapijt naast het strand van Quarteira, Victor Goené moest genoegen nemen met een 42e plaats.

Zwemmen geeft doorslag

Het zwemonderdeel gaf de doorslag voor wie wel of niet mee wilde strijden om de hoofdprijzen. De grillige oceaan werd door bijvoorbeeld de Hongaar Mark Devay makkelijk verslonden, hij had er amper 18 minuten voor nodig. Kort achter hem volgde al een heel pak triatleten. Onze Nederlanders worstelden langer met de woelige baren van de Atlantic. Mitch Kolkman zat er als 16e nog best goed bij, maar ondanks de slechts 12 seconden achterstand waren de vogels vooraan toch gevlogen. Helaas zonder de drie dutchies dus. De rapste watermannen kwamen bij elkaar te fietsen op het uitdagende parcours, zonder overigens echt weg te komen. De kopgroep van 14 bevatte alle grote namen: twee Japanners, twee Amerikanen, veel Britten. Uit de lage landen zat de Belg Noah Servais er goed bij.

Net als bij de vrouwen bleken ontsnappingskansen klein. Pas na 35 kilometer slaagde Connor Bentley erin weg te komen. Hij nam even een flinke voorsprong, maar die werd op de laatste klim richting wisselzone weer flink gedecimeerd. In wissel twee had Bentley zijn fiets nog niet in het rek of de andere twaalf triatleten bereikten het blauwe tapijt al. Een beslissing kon pas vallen op de tien kilometer, voor veel atleten de eerste Olympische afstand van het jaar. Bentley hield het 2 kilometer vol, toen kwam Takumi Hojo al opzetten met in zijn slipstream Seth Rider en een tweede Japanner Kenji Nener. Of die het spelletjes tactisch kon uitspelen ten faveure van zijn landgenoot valt te betwijfelen: Rider liep vrijwel constant op kop, Nener bungelde aan het elastiek.

Inhaalrace Dixon, de benjamin van het veld

Vanuit de achterhoede kwam Daniel Dixon opzetten. Hij veroverde plekje na plekje en had toen Rider-Nener in beeld. Hojo nam wel voldoende afstand en hoewel hij nog wel eens omkeek was het duidelijk dat deze zege hem niet meer kon ontgaan. In de slotfase bolde hij uit, deed high-fives met het publiek en zo kon Seth Rider nog redelijk dichtbij komen. De Yankee moest wel, want Dixon ging ook voor zilver. De Brit haalde het net niet, maar brons was ijzersterk voor de jongste deelnemer (19) van allemaal. Gjalt Panjer en Mitch Kolkman zijn leeftijdsgenoten, hebben dus nog een heel triathlonleven voor zich. Zo sterk als Dixon waren zij vandaag niet. Maar ongetwijfeld hebben ze weer veel leergeld betaald/opgedaan.

De Italiaan Gianluca Pozzatti werd vierde, topzwemmer Márk Dévay vijfde, de Zwitser Simon Westermann zesde en de dapper aanvaller Connor Bentley zevende. De tweede Japanner – Kenji Nener – maakte een vrije val naar plaats acht. Beste Portugees was Ricardo Batista en – zoals gezegd – de Belg Noah Servais maakte de top tien compleet. De op een na oudste van de 73 deelnemers werd in de achterhoede luid bejubeld. Het was de Oekrainer Sergyi Kurochkin die met de blauw-gele vlag boven zijn hoofd binnenkwam.

Geen topklasseringen dus voor de Nederlanders, maar het kan ook niet altijd kermis zijn. Op 71 deelnemers waren het drie stabiele middenmoters.

 

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.